y @benbazenyazarim - Tumblr Blog

İzmir. Bir türlü sevemedim seni. Doğduğum şehir, 18ime kadar da doyduğum, büyüdüğüm şehir. Ama bana hep karanlık, kasvetli, sıkıcı geldin. Belki de ben seni doğru yaşayamadım, bilemiyorum. Ama sevemedim işte seni. Şimdi baktığımda hem bir çok şey değişmiş hem hiçbir şey değişmemiş gibi. Her geldiğimde büyüyen binalar, insan kalabalığı, ve hiç akmayan bir trafik ama bir yandan hiç yapılmayan yollar ve toplu taşıma ve bu sebeple her yerde sıkışmış insanlar. Trafikte, vapurda, otobüste, evinde. Sıkışmış insanlar. Tek nefes alabildikleri yer sonsuz mavi denizin(bok kokulu). Ve işte o anda her şeyi unutuveriyorlar gibi. Güzel görünüyorsun. İnsanları büyülüyorsun. Kandırıyorsun herkesi. 14 yaşımda karar vermiştim bu şehirden gitmeye ve bir başka şehire geldiğimde anlamıştım sana ait olmadığımı.

Yaşadığımız tüm çatışmaların altından çocukluk travmalarımız çıkıverince insan bi’ dumur oluyor

Bazen çok değişmişim gibi, bazen hep aynıymışım gibi. Belki bazen karşıma aynı taşlar, ya da aynı çiçekler çıkıyor sanki ondan bu his diyorum. Ama bir kadar da yol uzun ve sürekli. Parçalanamaz, bölünemez, geri dönülemez. Hep ileri, hep yeni.

#Youtube

yorma kendini. çok iyi şeyler de çok kötü şeyler de uzun sürmüyor.

demiş biri bir zamanlar...

birini sevmenin herhangi bir olgunlukta olmakla alakası yok. bu yalnızca bir his. hatta bu yüzden kimisi 15 yaşında aşık olduğunu düşünür. kimisi ölüm döşeğinde bile hiç aşık olamadığını sayıklar

yildizlar dansediyor mavilerle, kirmizilarla dört nala geliyor keyfince karanlik: yumuyorum gözlerimi, yikilip ölüyor dünya.

Ben şimdi ne istediğimi de bilmeden artık Bağırıp duruyorum ya, şurda

Bağlama performansı adına Zeki Çağlar Namlı'ya, Saksafon performansı adına Rıfat Efe Erkayacan'a çok çok teşekkürler. Sizlere de bol bol rakılar :))

‘’ben bozkırım, sen yağmursun

gel hadi’’

Nobody loves no one.*

An'Kara

Yoruldum. Korkmaktan, düşünmekten, endişe etmekten. Insan artık sukredemiyor, yaşıyorum, yaşıyoruz! diyemiyor en azindan ben diyemiyorum. Iyi olmaktan da iyiyim demekten de utanıyorum artık. Ölüm yine teğet geçti hepimizi, ama her defasında daha da cok yaklaşıyor. kentin kalbinde. eve, işe giderken gectigimiz yer, arkadaşlarimi beklediğim yer, para cektigim yer, alışveriş yaptığım yer. Nefes aldığım, yaşadığım yer, kalbimizin ortası. yandi, yıkıldı şehir, insanlar öldü. Ve artık orada cesetler var, ordalardı, kanları aktı, ordalardı. Ben duydum, ben ordaydım, insanların bagrislarini duydum, korkularini gördüm. Her gözümü kapadigimda o ses beynimde patlıyor yeniden, ve ben her seferinde çığlık atmak istiyorum bu sefer. Çünkü orada yapamadım. Ulkenin, geleceğimizin, psikolojimizin, hayatimizin içine sictiniz ulan.

-sen ankara'yi değil de eşi dostu özlemişsindir... neresi özlenir ki bu şehrin? +ne bileyim be doktor, insan sevecek bir şeyini buluyor be..

"Bir intihar daha var, o da ölmek mi dersin"

Hayatım bu iki fotoğrafla özetlenmiş resmen

Ne zaman klorak ve is kokulu sokaklardan gecsem çocukluğuma inerim ben. Çünkü çocukluğum oralarda saklıdır. Ne zaman klorak ve is kokulu sokaklardan geçsem hüzün dolarım ben. Çünkü dedem ölmeden önce merdivenleri klorakla silmislerdi. Ve herkesin sobasi yaniyordu. Ve ne zaman klorak kokulu sokaklardan gecsem ölümü hissederim. Çünkü ben o soğuk musalla tasinda ilk ölümü koklamistim. Cunku klorak kokuyordu. Heralde oraya da klorak dokmuslerdi. Ne zaman is kokulu sokaklardan gecsem huzur dolarim Bir çocuğu is kokulu sokaklarda saklambac oynarken sevmiştim. Sevmek huzurlu bir seydir tanrım Ve ben biraz hüzün kokarim.

Ve artik guzel seyler hayal edebiliyorum, ama bu beni korkutuyor. Cünkü bir keresinde yakin bir arkadaşım "bir şeyi hayal edebiliyorsak onun olma olasılığı hayal edemediğiniz seye gore cok daha azdir hatta neredeyse yoktur." demisti.

Orda da birileri var*

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

y