Po mnie, żywy zostanie tylko ten blog. Wspomnienia w pamięci bliskich, których jest wciąż coraz mniej.
- @kazdegodniaumieramwsobie
trying on a metaphor
i don't do bad sauce passes
we're not kids anymore.
dirt enthusiast

Discoholic 🪩
Sweet Seals For You, Always
Claire Keane
DEAR READER

Origami Around

No title available

No title available

❣ Chile in a Photography ❣
No title available

Kaledo Art
tumblr dot com
I'd rather be in outer space 🛸

JVL

Andulka
cherry valley forever
Xuebing Du
seen from Brazil

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Canada
seen from United States
seen from Czechia
seen from United States
seen from United States

seen from Switzerland

seen from United States

seen from Syria
seen from Hong Kong SAR China

seen from United States

seen from United States
seen from United States

seen from Denmark
seen from United States
@benzosmiec
Po mnie, żywy zostanie tylko ten blog. Wspomnienia w pamięci bliskich, których jest wciąż coraz mniej.
- @kazdegodniaumieramwsobie
"Poza tym jest na świecie taki rodzaj smutku, którego nie można wyrazić łzami. Nie można go nikomu wytłumaczyć. Nie mogąc przybrać żadnego kształtu, osiada cicho na dnie serca jak śnieg podczas bezwietrznej nocy."
" Nie możesz wymazać z pamięci wszystkiego, co sprawia ból. "
~ Cassandra Clare
Za niektórymi tęskni się inaczej.
Zawsze bądź gotów żyć sam. Nie z dumy, lecz z siły. Nie dlatego, że chcesz być sam, ale dlatego, że musisz wiedzieć, że potrafisz. Ludzie przychodzą i odchodzą, ale twój spokój, twoje utrzymanie i twoja równowaga nie powinny zależeć od nikogo poza tobą. Naucz się cieszyć własnym towarzystwem, gotować dla siebie, śmiać się sam ze sobą, leczyć się w samotności, wstawać bez niczyjego wsparcia. Bo kiedy świat zamilknie, musisz mieć w sobie dość głosu, by iść dalej.
~fb
„Stara przyjaciółka”
Przyszła znowu.
Bez pukania,
bez zapowiedzi.
Usiadła obok,
objęła mnie chłodem
i szepnęła: „wróciłam”.
Nie protestuję.
Nie mam już siły.
Znam ją zbyt dobrze —
ciągnie mnie w dół,
powoli, spokojnie,
aż nie czuję nic.
Nie krzyczę.
Nie walczę.
Nie chcę.
Bo może tak ma być.
Może to właśnie ja —
ta, która tonie po cichu,
z uśmiechem,
żeby nikt nie zauważył.
Zabrała mi wszystko.
Po trochu, nie od razu.
Najpierw sen,
potem uśmiech,
na końcu — mnie.
Zostawiła puste ciało,
które jeszcze oddycha,
ale tylko z przyzwyczajenia.
Nie mam już siły czuć,
ani chcieć,
ani wierzyć.
Zabrała mi światło z oczu,
ciepło z głosu,
spokój z serca.
Został cień.
Milczący, obcy,
niby ja —
ale już nie ten sam.
x4nonimek
" mam dosyć tej fabuły,
otwórzcie mi już drzwi,
chcę nareszcie wyjśc na ludzi,
ale kocham mówię ci. "
— iksen
Czym jest spokój? Kiedy budzisz się bez węzła w żołądku. Kiedy twój umysł jest trzeźwy, bez zbędnych, burzących harmonię myśli. Kiedy twoje ciało jest rozluźnione zamiast ciągle napięte jakby w oczekiwaniu na atak. Kiedy czujesz się pewnie sam ze sobą
A wiesz, ja nie pamiętam kiedy ostatnim razem czułam choć jedną z tych rzeczy. Odkąd sięgam pamięcią w mojej duszy panuje chaos
Chciałbym Ci teraz napisać, że nie ogarniam. Że wszystko się sypie i jestem tym wszystkim strasznie zmęczony. I naprawdę, mam to na końcu języka za każdym razem, gdy do Ciebie piszę. Ale.. wiesz. Nie chcę być tym, który ciągle narzeka. Nie o to chodzi. Więc po prostu spytam: Co u Ciebie? A swoje schowam na dno.