Monterey Bay Aquarium
Love Begins
⁂
tumblr dot com
ojovivo
hello vonnie
Peter Solarz
h
Today's Document
Cosmic Funnies
almost home
tannertan36
No title available
Keni
taylor price
Discoholic 🪩
NASA
No title available
dirt enthusiast
Alisa U Zemlji Chuda
seen from United States
seen from United States
seen from Germany
seen from Türkiye
seen from United States
seen from France
seen from Malaysia
seen from United States
seen from Germany
seen from Ethiopia
seen from Germany
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Lithuania
seen from United States
seen from United States
seen from T1
seen from United States
seen from Argentina
@bespiegelingen
Moederdag
Lieve mama,
Geen knutseltje of bloemen, geen ontbijtje met een zoen, al die kleine dingen die ik nooit meer zal kunnen doen.
Ik zou je zo graag even zien, voor een allerlaatste keer. Want ik mis je elke dag, maar vandaag een beetje meer.
And maybe you can't heal the damaged girl.
My mother taught me everything, except how to live without her.
Lieve jij, Wat heb je het moeilijk, en wat ben je aan het vechten en knokken. Wat lijkt het uitzichtloos he? Ik ga je nu niet vertellen dat het dat niet is en dat er hoop is, dat het allemaal goed komt, want ik weet als geen ander dat dat op dit moment niet bij je binnen komt. En eerlijk is eerlijk, ik weet helemaal niet of het goed komt. Ik hóóp dat het goed zal komen, dat wel. Afgelopen tijd heb ik op Facebook verschillende berichtjes voorbij zien komen van jonge vrouwen die er ineens niet meer zijn. Jonge vrouwen zoals jij en ik, maar zij hebben het gevecht tegen hun eetstoornis en depressie niet kunnen winnen. Mijn Timeline stroomde gister vol met berichtjes als ‘Ik hoop dat je nu de rust hebt waar je zo naar gezocht hebt’, ‘Wat heb je dapper gestreden’, en ‘Straal nu maar, engeltje’. Ik kende haar uit de wandelgangen in de kliniek, ik heb een paar weekenden me haar doorgebracht en ik kende haar niet goed, maar toch herinner ik me haar gezichtje en haar zichtbare gevecht als de dag van gister. Jonge vrouwen zoals jij en ik.. Maar ik wil niet binnenkort zo’n berichtje over jou op Facebook voorbij zien komen, laat staan moeten schrijven. Ik wil niet dat jij ook gaat. Ik wil niet denken aan je ouders, je broers en zussen, je vrienden en familie die jou ineens moeten missen. Ik wil niet denken aan het verdriet, de onmacht, aan de leegte die je zult achterlaten. Ik schrijf dit niet om je een schuldgevoel aan te praten, juist niet. Ik schrijf dit om je hopelijk in te laten zien dat je er toe doet, dat je belangrijk bent voor de mensen om je heen. Ook als dat niet zo voelt, ook als er zoveel mensen zijn weggevallen door je situatie. Er zijn altijd nog mensen die van je houden en die je niet willen missen. Er is niemand die jouw plekje hier op de wereld kan innemen. Ik kan jouw gevecht niet voor je vechten. Als ik je ergens in kan steunen, dan doe ik dat met alle liefde. Ook als ik je niet (goed) ken. Ik kan niet veel voor je betekenen, maar ik hoop dat ik je hiermee toch een klein beetje kan raken. Ik hoop dat je nog even door kunt gaan. Ik wil zo graag dat het je lukt. Het is niet erg als het niet goed met je gaat, het is niet erg als je alleen maar kunt huilen, als je niks meer kunt of wilt. Het is allemaal niet erg – als je maar blijft. Want ik wil niet dat je gaat, en met mij heel veel anderen niet.
Please, let me take you out of the darkness and into the light, ‘cause I have faith in you that you’re gonna make it through another night. Stop thinking about the easy way out, there’s no need to go and blow the candle out, because you’re not done, you’re far too young, and the best is yet to come. – Lullaby, Nickelback
PTSS - Speak up, reach out
Ik heb PTSS - Post Traumatische Stress Stoornis. De naam zegt het al: post traumatische stress, dus ná het daadwerkelijke trauma. Wat mijn trauma precies is, wat er precies gebeurd is, daar ga ik niet over schrijven. Maar ik was jong. Ik wist niet goed wat me overkwam. Inmiddels zijn we een aantal jaren verder, ben ik volwassen en weet ik heel goed hoe en wat. De jaren waarin mijn trauma zich afspeelde, waren ontzettend heftig. Maar, misschien vind ik het nu nog wel erger dan toen. Post traumatisch. Nu moet ik met de gevolgen omgaan. Omgaan met de gevoelens die zijn ontstaan. Omgaan met de boosheid, het verdriet, de machteloosheid, maar vooral de angst. Omgaan met de gevolgen die de traumatische gebeurtenis heeft gehad: het ontwikkelen van een eetstoornis, depressie, suïcidaliteit, zelfbeschadiging. Omgaan met het niet kunnen hebben van een relatie, niet aangeraakt durven worden. Omgaan met de herbelevingen, de bevriezingen en het niks meer kunnen behalve trillen en huilen. Omgaan met de nachtmerries, met 's nachts gillend wakker worden, met niet meer durven te gaan slapen. Omgaan met de spanning in en om m'n lichaam. Uren onder een hete douche staan om van dat nare gevoel af te komen. Midden in de nacht rondjes lopen in het donker. Omgaan met de eenzaamheid, omdat ik er niet over durf te praten. Smoesjes moeten verzinnen omdat sommige dingen nu niet haalbaar zijn, maar ik niet uit kan leggen waarom. Sociale contacten afzeggen omdat ik niet wil dat iemand me ziet als ik net uit een herbeleving kom, of er zelfs nog een beetje in zit. Omgaan met onbegrip, want er wordt niet begrepen waarom ik ineens heel angstig kan zijn. Het is niet sociaal wenselijk om 'zo maar' weg te lopen. Het is niet normaal om zo in jezelf gekeerd te zijn dat zelfs praten teveel gevraagd is. Maar het is allemaal wel de werkelijkheid. Mijn werkelijkheid, en die van zoveel anderen met PTSS. Zoveel onbegrip, maar vooral onwetendheid. Laten we daar een verschil in maken. Speak up, reach out.
The worst loneliness is to not be comfortable with yourself.
Mark Twain (via kissedby-suicide)
Missing a loved one
It's like being homesick, knowing you'll never get home again.
Je bent zo bang om weer te vallen dat je niet eens meer durft op te staan.
(via ochtendstorm)
To everyone who's thinking you're losing me: You are right. And I am sorry.
Ik kon je niet verliezen, en toch gebeurde het.
En wat als het toch beter is?
Mensen die niet open zijn gaan dichten.
© Sam Verstraaten (via samverstraaten)
So I made an instagram page to share some of my writings, go follow me: @bespiegelingen
So I made an instagram page to share some of my writings, go follow me: @bespiegelingen
Depression is..
Depression is the emptiness in my eyes. Depression is a cold heart, not because you don’t want to care, but because you’re frozen on the inside. Depression is wearing long sleeves that hide the scars on my wrists. Depression is the darkness that is everywhere. Depression is being scared, being sad and being tired all the time. Depression is fighting for your life, even when it all feels so useless. Depression is trying the best you can, but failing anyway. Depression means worried parents, family and friends, who can’t touch you anymore. Depression is taking pills to stop the pain. Depression is cutting your arms to reduce stress. Depression means sleepless nights, but at the same time not getting out of bed. Depression is hiding your feelings because you don’t want to bother anyone and you’re afraid to show them. Depression is being scared of your own thoughts, and fighting them all day long. Depression is crying inside because you feel so hopeless and worthless. Depression is slowly dying, till there is nothing left. Depression is fighting every single day, so please don’t judge.
Was ik maar een dichter, dan kon ik dichter bij je zijn,
To survive, you must tell stories.
