@birdilektut-blog - Tumblr Blog

Posts

Uzun zamandır aranızda olamadım...sağlık problemlerimle koşturmacadaydik...

Ben o hastalığın adini sevmediğim için arkadaş diyorum adına çok şükür kendisinden kurtuldum arkadaşın 🤭

Sırada beni neler bekliyor bilmiyorum ameliyatimin ilk haftası dolsun öğreneciz...

İnşallah patoloji sonuçlarım güzel çıkar dualarınıza talibim🤲

"Ya Fettah!" de...

Huzursuz mu Oluyorsun? O Görüyor...

"Ya Selam!" de...☝️🥀

Gönlün mü Kırık? O'na Dayan...

"Ya Cebbar!" de...☝🥀

Günahların mı var? O'na Yönel...

"Ya Tevvab, Ya Gaffar, Ya Afüvv!" de...☝🥀

Kimse Seni Anlamıyor Değil mi? O Seni Bekliyor...

"Ya Semi, Ya Mücib!" de...☝️🥀

Ve Seni Biricik Yaradan Rabbine...

"Ya Vedûd Seni Seviyorum!" de☝️🥀

Selâm Ve Dua ile 🤲🏼 🌸

Hayırlı Nurlu Cumalar 💙🥀

Rabbim şifa bekleyen tüm hastalara şifa versin inşallah

Geçenlerde.

Bir şey farkettim.

Ve bu beni çok duygulandırdı.

Cümlelerin sonuna emi o kadar yalın ve içten

bir sevgi ifadesi ki..!!

Mesela..

Üşütme emi.

Dikkat et emi.

Söylediklerimi unutma emi.

Aç kalma emi.

Varınca beni ara emi.

Küçükken yada gençlikte duyduğumuz bu cümleler.

Çok boş gelir.

Babam mesela.

Bişeye ihtiyacın olursa ara emi derdi.

Ya bazen öyle sinir olurdum ki.

Bu yaşa geldim halâ çocukmuş gibi davranıyor derdim.

Akıl edemediğim.

O kadar emiler varmış ki.!!

Amaç akıl etmek değilde.

Ne kadar zarif düşünce.

Demem o kii.

Ne kadar emi varsa.

O kadar insanın umrumdasın.

Yüreğindesin demektir.

Veee.

O insanlar neredeyse orası senin evin

Unutmayın..

Kendinize iyi bakın emi...

#SoundCloud

Ben biraz "ertesi gün " gibiyim ...

Eksiğim , unutkankanım , öyleyim ...

Kusurlarımı seviyorum.!

Darılınca suratımı asmayı,

Canım sıkıldığında sebepsizce bağırmayı,

Kıskançlık krizlerimi,

Olur olmaz yerde kahkahalar atmayı,

Normal olmamayı seviyorum.

Sadece canımın istediği şeyleri yapmayı,tembelliğimi..

Bazen düşünmediklerimi birden söylemeyi,

Bazen herşeyi yüzüme gözüme bulaştırmayı.

Öfkelerimi.

Kızınca küsmeyi.

Heyecanlarımı.

Benden iyi olduklarını düşündüklerimi ki, yok..

Yatakta tembellik yapmayı.

Gereksiz para harcamayı.

Bazıları haketmediği halde, sevmeyi.

İçimdeki çocuğu,

Beni seviyorum.

İyi ki varım.

İyi ki ben benim.

Ne mutlu!

Çok mükemmel değilim.

Ama benden bir tane daha yok!

Beni seven böyle sevsin!

Sevmeyene de zaten yol verdim, gitsin!

#Spotify

İnsanlar balkonu anlamadı. Onu salona, yatak ya da oturma odasına dahil ederken metrekare kazandığına sevindi de, her evden bir düş odası eksildiğini farketmedi..

Halâ güzel görünmeye çalışan değil de…..

Yaşına göre güzel durabilene hayranım.

Aynanın karşısına geçip

Saatlerce saçıyla uğraşana değil de

Ellerini saçlarının arasında gezdirip kendi kendine heh tamam oldu diyene.

Toprağa otururken ayy üstüm pislenecek değil de

Toprağa oturup kalkarken elleriyle üzerini silkeleyene

Toprağa ayakabılarını çıkarıp basana.

Yağmurda şemsiye açmayana

Saçları ıslanana

Islanınca ıslandım diye sevinebilene

Kısaca insanın kendi kendini sevmesine hayranım..

Dedim ya kendinden gelen zerafete aşığım..

Yazmayalı nasılsın?

Ben yazmayınca sen de yazmıyorsun Sana mutlulukla ilgili birkaç şey yazmak istiyorum. Mutluluk aslında sandığın kadar karmaşık değil. Bak sana basit bir tarif vereyim:

Dedikoduların peşine takılma. İnsanlar konuşur, sen yoluna bak. Arkandan kim ne demiş diye öğrenmeye çalışırsan, sadece kendini üzersin.

Her söz verene de inanma hemen. İnsanlar bazen düşünmeden söz verir. Sen kendini hazırla, belki de o söz tutulmayacak. Her tanıştığın insanı da kendin gibi sanma. Senin kalbin temiz diye herkesinki öyle değil.

Şu değer meselesi var ya, çok önemli. Birilerine hak ettiğinden fazla değer verirsen, sonra hayal kırıklığına uğrarsın. Dengeli ol.

Seçimlerini yaparken dikkatli ol. Seni mutsuz eden insanlarla vakit geçireceğine, yanında huzur bulduğun insanları seç. Çekemeyenler mi var? Gül geç. Onlarla uğraşmaya değmez.

Mutluluk böyle bir şey işte. Karmaşık formüller, zor kurallar yok. Sadece kendine ve huzuruna öncelik ver, yeter.

"Bu dünyadan yalnızca bir kez geçeceğim. Ağzımdan çıkabilecek iyi bir söz varsa, o sözü şimdi söyleyeyim, gerçekleştirebileceğim iyi bir eylem varsa o eylemi şimdi yapayım, çünkü buralardan bir daha geçmeyeceğim.”

Mesela aynı fikirlerde olup,

Anlaşmak değildir.

Mesele, farklı fikirlerde olup,

Birbirine saygı duyabilmektir.

İşte böyle davranabilenlere İnsan deniyor...

NEDEN?

Anlaşabileceğimiz ortak konularda konuşmak yerine,

Anlaşamadığımız konularda kavga ediyoruz...

Herkesin bir düşüncesi vardır ve olmalıdır da ,

kendi düşüncelerimizi başkasına kabul ettirmeye zorlamak yerine, başkalarının düşüncelerini dinlemekle başlar isek ortak düşüncelerimizin ne kadar çok olduğunun farkına varabliriz.

İnsanoğlu 9-12 ayda konuşmayı öğreniyor da, ölene kadar boş- gereksiz konuşmamayı ve susmayı öğrenemiyor.

İki tarafı da dinlemeden

kimin doğru söylediğine

Karar veremezsin

Kendi fikirlerinle,

başkasını yargılamak,

En büyük ADALETSİZLİKDİR...

Hani denir ya , oturdukca yaşım değiştim ,

Hayır efendim o yaşım değil aklım.

Yaş dediğimiz şey , her yıl tükettiğimiz takvim yaprakları. Ve eksilen bir ömür

Ama akıl öylemi,

Yaşla alakası yok, yaşanmışlıklarla ilintili.

Mesela ben yaşım oturdukca

Aklı kıt kalmışlardan uzaklaştım.

Aşık Veysel in dediği gibi , inanın yok kimseye kastım ,

Yüreği yüreğime uymayanlarla,

Denge sorunu yaşayanlarla, cahilce tavır takınanlarla muhabbeti kestim ...

"Usul bil. adap bil, sınır bil, İlim bil, irfan bil, söz bil,"

"Şeyh edabali" 🌸

Babaannem derdi ki:

"Acılıyım deme;

beterin beteri var...

Kim bilir senin sıkıntı dediğin şeylere

belki nimet diyordur garibanlar...

Kel, bitli saça bile hasret...

Köre badem gözlüdür, şaşı

bir farz et...

Yorgun musun?

Seni yoran şeye şükür et...

Hele elini eteğini çekiyorsa velet;

dırdırının sıkboğazından

bihaberse evdeki devlet;

dedin kodun milletin ağzında sakız;

hele pul olmuşsa cebindeki çil çil servet...

Haydi bakalım...

Bir de bunlara hiç sahip olmayanları hayal et...

Sen neden yük dediğin şeylere katlanasın?...

Onlar yük değil;

seni pişiren ateş...

Ölüm yok ya ucunda;

bırak için, acı dediğin şeylerle

kalaylana kalaylana paklansın...

Bugün gelmez, dün gitti...

Gördüğün her sıkıntı canına yetti...

Aş kendi tenceresinde pişer kızım...

Kim kendi derdini bırakıp başkasının derdini ister...

Sen onlarla fokurdayacaksın...

Onlarla sen, sen olacaksın...

Bizi üzen, sevindiren her şey misafir...

Hem kucakla, hem sıkı yapış...

Yanarsın , yanarsın!...

Körpeliğini piç ettiğine yanarsın...

Gün gelecek, onları bile bulamayacaksın..."

MERAL DEMİR

S/ÖĞÜT 3 -Babaannem Derdi ki isimli kitabından

....

"Bugünümüzü çalan iki hırsız var: Geçmişe ilişkin pişmanlıklarımız ile geleceğe ilişkin kaygılarımız. Bu iki hırsız her şeyimizi alıp götürür."

"Hayata yüreği ile bakan bir insan,

Gözleri ile bakan binlerce insanın göremediklerini görür... "

" Tek kimlik vicdandır... "❣

Neden'mi mutsuzuz.?

Artık sohbetler derinlemesine değil..!!

Ne arkadaşlık,

Ne dostluk,

Ne evlilik ne de kurumsallık,

Ne akrabalık, ne de komşuluk...

Dışarıdan bakarsan fotoğraf güzel,

İçine bakarsan yalnızlık çığlıkları...

İnsan sohbetin derinine,

Duygunun zirvesine,

Sâmimiyetin içine ulaşmadıkça..

Her yerde poz vermeye devam edecek.

Saymak yerine geçiştirmek istiyoruz.

Mutlu olamıyoruz çünkü..

Sohbetlerimiz içimize işlemiyor.

Sadece dışımızı süslüyor...

YAŞARKEN KULLANIN HER ŞEYİNİZİ

3 adet ölmüş ev gördüm. Bu sebeple evimdeki lüzumsuz her şeyi vaktiyle dağıtmanın yoluna bakıyorum. Sizin için değerli olan şeylerin başkaları için son derece değersiz olabileceğini

bu sayede öğrendim. Vaktiyle dağıtın yoksa geride bıraktıklarınıza çok yük oluyorlar.

ÖLMÜŞ EV

Siz hiç ölmüş bir evde kaldınız mı?

Tabaklarının dolaplarında öldüğü, en güzel fincanlarının, gümüş tepsilerinin, kristal bardaklarının raflarında can verdiği bir evde?

Bir ev, içinde yaşayan öldüğü anda ölmez, evin ölümü daha uzun sürer, onun ölümü illa ki daha yavaş ve daha acılıdır.

Açılmaya başlanan çekmeceler ve içindekiler ölür önce...

Gümüş çatal bıçak takımları ve kutu kutu dantel sehpa örtüleri, rahibe işi masa örtüleri ölür.

Hiç kullanılmamış olsa bile o çekmecelerde o kutularda yaşayan örtüler, evin sahibi öldükten sonraki “göz atılmalar” sırasında , büyük bir acıyla ölürler...

Çekmecesiyle birlikte ölürler; çekmecenin ferforje kulbu, topuzlu anahtarı, üzerindeki camlı büfesi, bir iki “bakılmadan sonra” ölür...

Sonra yerdeki hereke’ler bünyan’lar vardır sırada... Yıllarca üzerinde gezen sahibinin pazar işi terlik topukları delmez de, ondan sonra gelenlerin “acaba ne yapsak bunları” bakışları, kurşuna dizmiş misali deler, öldürür onları...

Masalar ölür “ah nasıl taşıyacağız bunları laflarını duyunca,

biblolar ölür “kime vereceğiz bunları” sözleri üzerlerinde uçuşunca...

Onca yıl yaşanan evdeki ayna sırları düşmüştür, kenarı kırılmıştır, çerçevesi solmuştur ölmemiştir ama, şimdi yabancısı baktığı gibi ona, oracıkta ölmüştür...

Yatak bazası altındaki hurçta misafir takımları, banyodaki hasır kutuda lavanta keseleri; yıllardır el değmemiştir, ölmemişlerdir de, ne yapacağız bunları diye değen ilk el, öldürür onları...

Bakılmayan fotoğraflar, bakılmadıkları yerlerde yaşarlar; nereye koyacağız şimdi bunları diye bakan ilk kişinin ellerinde ölürler.

Tüm eşyalar iç geçirirler son nefeslerinde “en azından o gün, elbiselerle biz de gitseydik, acı çekmeden ölüp bitseydik” diye...

Aynadaki sır değildir ki bu, herkes bilir; evin ruhu şimdi, tuvalet dolabındaki tuz ruhu olsa, daha değerlidir.

Siz hiç ölmüş bir evde kaldınız mı?

Kalmayınız...

Ölmezsiniz ama, ağır yaralanırsınız.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs