Birmelankoliruhhali

Yine, yeniden …

[birmelankoliruhhaliblog]

Merhabalar,

Kendimce nedenler ve yaşadığım zorluklardan ötürü kapattığım hesabımı açmaktansa yepyeni bir başlangıç için yepyeni bir hesapla ama aynı isimle karşınızdayım. Bazen eski yazılar bazense kaldığım yerden devam ederek kendime özgü içeriklerle yine buradayım. O zaman tekrardan hoşgeldim.

[birmelankoliruhhaliblog]

Bazı şeyler çok gecikir. Yapmak istersin, çabalarsın, savaşırsın ama asla olmaz. Sanırsın ki her şey ters, hiçbir şey yolunda gitmiyor, hayat senin işini zorlaştırdıkça zorlaştırıyor. Ama bilmezsin. Doğru zaman gelmemiştir. Her şey zamanını bekler, zamanı geldiğinde ise su vermediğin ağaç çiçek açar, bir anda meyve dolar sepetin, anahtarını bilmediğin kapılar sonuna kadar açılıverir. O zaman geldiğinde anlarsın ki bazen sen ne yaparsan yap, olması gereken şey olması gereken zamanı kendi bilir.

[birmelankoliruhhaliblog]

Sevdiğin bir insan gözünün önünde acıdan kıvranırken hiçbir şey yapamamak.

Aşk acısı falan halt etmiş.

[birmelankoliruhhaliblog]

Artık yeni haftaya bile umutla başlayamıyorum. Çünkü hiçbir şeyin farklı ya da daha güzel olacağına inanmıyorum.

[birmelankoliruhhaliblog]

Ne yazık ki insan birçok fırsatı, hayal kırıklığına uğrama korkusundan kaçırır.

[birmelankoliruhhaliblog]

Her şey geçiyor da insan yalnız bırakıldığı zamanları hiç unutamıyor.

[birmelankoliruhhaliblog]

Çok konuşup aslında hiçbir şey anlatmayan biri misiniz siz de? Çok konuştuğu için her şeyi açık yaşadığı sanılan ama aslında hiçbir hissini anlatmayan? Hayır diyemediği için kendi fikirlerini ve seçimlerini umursamayan? Kendine ikinci sınıf insan muamelesi yapan ve hep kendini zorbalayan? Dışarıdan bakınca aslında aşırı özgüvenli görünüp özgüvensizliğini maskesinin ardına saklayan? Herkese koca koca duvarlar örüp sonra yalnız bırakıldığını sanan? Sonuna kadar reddedip kimse ısrar etmedi diye yakınan? Gururunu hiçe sayamayan, burnu düşse almayan ama yalnız kaldığı anda da hıçkırıklarla ağlayan? Evde hayatı kendine zehir edip dışarıda kahkahalar atan?

Sorunlular kulubüne hoşgeldiniz!

[birmelankoliruhhaliblog]

Yarım kalmak, yas tutmak, çaresiz hissetmek, yetememek, sevilmemek, sevememek, bitirememek, haykıramamak, belli edememek, söyleyememek, sövememek, kalamamak, gidememek ve daha bir sürü…

Kadın olmak mı, insan olmak mı?

Zor mu, imkansız mı?

Ne olabildik, ne olamadık?

Bir sürü cevapsız soru ve bir sürü hiç bulunamamış ait olunan yer..

Ölmeden bir sonu yok mu?

[birmelankoliruhhaliblog]

Bazı şeyleri açıkça söyleyemezsin.

[birmelankoliruhhaliblog]

Bir zamanlar yani bu platformdaki ilk hesabımda son rakamı hatırlamasam da 15 binin üzerinde takipçim vardı. Öyle bir andi ki, hayattaki her şeyden vazgeçtiğim, saniyesinde hesabı bir daha açılmamak üzere komple kapattığım delice bir an. Ve bu hikayede en çok canımı yakmış olan şey, ne takipçilerdi ne de hesap. Ben oraya koca bir hayatı yazmıştım, şu an geri dönme ihtimalim olsaydı tek isteğim o yazıları kurtarmak olurdu. Seneler önceki beni yine kendi kalemimden seneler sonra okumak. Bu benim için yaşadığım hayatın koca bir dönemini çöp atmaktan farklı olmadı. Sağlık olsun belki de yeni başlangıç şarttı.

[birmelankoliruhhaliblog]

Bu yaşıma kadar yüzlerce kitap okumuş, kitapları duvardaki kitaplıklara sığmayan ben, nedendir bilmem son birkaç aydır kitap okuyamama hastalığına yakalandım. Sanırım hayal gücüm doldu. İnsan yaşı ilerledikçe köreliyor mu gerçekten? Kalemim bile eskisi gibi güzel yazmaz oldu. Oysa ki ben defterler dolusu yazılar yazan, bütün parasını asla yetmeyen kalem ve defterlere harcayan o insandım. Neden böyle?

[birmelankoliruhhaliblog]

Gece Yarısı Kütüphanesi’ni okumayan insan kalmamıştır herhalde. Ve herkes eminim bir kere aklından geçirmiştir, böyle bir ihtimali yaşasaydı hayatında neler değişeceğini. İşte sen benim için o ihtimalsin. Hayatımın senden sonrasını birkaç ihtimalle görebilmek isterdim. Muhtemelen sonunda yine hep aynı noktaya varırdım, yani sensizlikle baş etme sanatını öğrenme çabası. Ama yine de senli bir ihtimali görmek için sanırım bunu göze alabilirdim. Muhtemelen tüm neşemi soldururdun ama yanımda olup bana dokunurdun.

[birmelankoliruhhaliblog]

Beynimde kurduğum oyun sadece kendimi kandırmak tabi ki, yaşadıklarımı ve attığım adımları inkar edecek değilim. Hayat bana yüzleşme cesaretini verdiği için çok mutluyum, çünkü hayatımın en berbat dönemleri hep davranışının sorumluluğunu almayan ve yaptıklarıyla yüzleşmekten korkan insanlar yüzünden yaşandı. Ailelerinin sağlıklı büyütüp bir karakter veremediği insanlar yüzünden hayatta bir kere yaşayacağım en güzel anlar, hep hatırlanmak istemeyen kötü anılar olarak kaldı.

[birmelankoliruhhaliblog]

En kolay kabullendiğim savunma mekanizması görmezden gelmek ve yaşanmamış saymak. Bütün sorunlarımı bununla aşmayı kabullendim. Bütün o ölümleri, ayrılıkları, acıları ben yaşamamışım da kafamda yazdığım roman karakterinin başına gelmiş gibi düşünmek. Tabi atladığı noktalar da var, hiç yaşanmamış kabul ettiğim. Sen o yaşandığını görmezden geldiğim, inkar ettiğim hikayelerin baş kahramanısın.

[birmelankoliruhhaliblog]

Baz geceler var ki, kafanın içinde verdığin savaş sanki gerçek bir yaşanmışlık hissi. Sonrasında ise, yani asıl savaş yaşanmamış olan ihtimallerin yaşanmış hissini aşıp her zamanki normal ve boktan güne devam edebilmek. Çok zor.

[birmelankoliruhhaliblog]

Bu dünyayı zorlaştıranlar, genelde bulunduğu yere hakkıyla gelmemiş olan, hak ettiğinden daha üst mertebede olan, hak ettiğinden fazla değer gören ve bulunduğu yerin sorumluluğunu taşıyamayan insanlardır.

[birmelankoliruhhaliblog]

Şu günlerde en net anladığım şey ne biliyor musun? Yaşı büyüdükçe ruhu küçülüyor insanın... Köreliyor, eskiyor, bayağılaşıyor ve herkesleşiyor. Kendine has hiçbir şey kalmıyor içinde. Herkesle aynı dertler, aynı sıkıntılar ve aynı koşuşturmacalar... İçindeki o 'Sen özelsin' hissi tamamen yok oluyor, yerini "Herkes gibi iste’ alıyor. Çok acı. Yok oluyoruz, özgünlüğümüzü kaybediyoruz, çok acı.