Bisiklet Hırsızları

[bisiklethirsizlari]

NAHBS-2016

Şubat sonu, biraz da Atyrau (Kazakistan) daki “kirli - çamurlu” kışın soğuğundan kaçmak, biraz nefes alabilmek için, kısa süreli bir tatil imkanım oldu. Hem görmediğim bir şehir görmek, hem de sürekli üzerinde düşündüğüm custom bisiklet ile ilgili bilgi edinmek için Sacramento daki NAHBS 2016`ya katildim.

Adından da anlaşılacağı üzere, fuar, kisiye özel kadro tasarlayan, inşa eden ve bu amaç için malzeme tedarik eden firmaların ürünlerini sergiledikleri 3 günlük bir fuar. fikir vermesi açısından ornek vermek gerekirse firmalar: Campagnolo, Sram, shimano gibi buyuk “component” şirketleri, Enve - calfee - reynolds-columbus gibi kadro insa materyal malzeme şirketleri, çeşitli headset-gobek vesaire üreten Paul, Chris King, White industries gibi butik parca şirketleri ve tabi ki  Kent Eriksen, Steve Potts, English, Bilenky gibi kişiye özel kadro tasarlayan, üreten firmalar.

Türünün ilk örneklerinden, Greg Lemond`un Tour de France koştuğu bir karbon bisiklet.

Göze Çarpablar - İlk İntiba

Yoldan çıkanlar ve illaki offroad diyenler için Fat bike ve Road plus olarak adlandırılan allroad bisikletler şu aralar çok popüler, çoğu firma bu tip bisikletler yapıyor, ama bir yandan da pazarlama ürünü ve reklam olduğunu itiraf ediyorlar. Benim fikrim, yeni bir bisiklet kategorisi yaratarak insanlarda “ihtiyaç” hissi uyandırmak. İşin özünde bu bisikletler 90’lardaki non-suspension dağ bisikleti konsepti ve relaxed road geometrisinin birleşmesinden oluşuyor. Aslında konsept güzel, drop bar, no suspension, light mountain bike gibi birşey, ama yeni değil. Bunun yanında çok sayıda tandem bisiklet de standları süslüyor. Özellikle 2 kişilik tur için çok uygun olan bu bisikletler her tipte geliyor, ister fat bike, ister road, ister mountain, çoğunun genel özelliği S&S coupler opsiyonu, tur yapanlar bu özelliğin bisikleti uçakta taşımakta ne kadar yararlı olacağını hemen tahmin edebilirler.

Bilenky standında kırmızı bir tandem, SS coupler, eccentric bottom bracket.

Bir diğer genel gözlem, Custom framebuilder`lar SRAM eTAP`i gerçekten benimsemişler. Neredeyse her standda bir örnek görmek mümkün. Kablo derdi olmaması, internal routing gibi uğraştırmaması ve temiz görünüşü ile çok başarılı olacağa benzer.

Hipsterler heryerdeler, uzun sakal, renkli pantolon (kısa paçalar) vesaire - herkes birbiriyle instagram adreslerini paylaşıyor, ufak çaplı “dün kaç km yaptın” gibi sohbetlere giriyoruz, saat 12:01 olduğunda herkesin elinde birer bira, gerçekten iyi sosyalleşiyor, kaynaşıyoruz.

Calfee standinda bir bambu porteaur

NAHBS, Bisiklet materyelleri açısından çok zengin bir fuar, çelik, paslanmaz çelik, titanyum, karbon, bambu, ahşap kadroları her yerde görmek mümkün, neredeyse her bir materyal için kadro yapım kursları düzenleniyor. Calfee standında güzel bir aparat seti gözüme çarptı, kadro yapımını plastik bir maket yapma s,recine dönüştüren bu donanım, bir adet sablon kağıt, çeşitli sabitleyicilerden oluşuyor. Tek yapmanız gereken kendi bambunuzu alıp kesip biçmeniz ve yapıştırmanız.

Fuarda sadece ticari amaçlı kadro üreten firmaların haricinde kendi binmek için ürettiği, bazen deneysel, bazen garip tasarımlara da rastlamak mümkün. Bunların arasında bir mühendisin titanyum karbon kadrosu gercekten ilginç idi. Olayı ilginç yapan, bu şahsın herşeyi kendi tasarladıktan sonra 3 boyutlu çizimlerini yapıp, prototip üretim ardından Boeing`e gidip 3 boyutlu printer ile titanyum luglar üretmesi (Boeing de contact person bir triatletmis, ona bir kadro sözü var.) ve sonrasında kadroyu hayata geçirmesi. Gerçekten de bu tek parça luglar 3D printer olmasa nasıl üretilir pek aklım almıyor.

Tüm fuar gerçekten çok ilgi çekici, ufak detayları yakalayabilmek bu konuda gerçekten çok bilgili insanların harcı, benim gibi olaya sadece “ilgili” insanlar için iki alternatif var. 1- Hali hazırda gecen dialoglara kulak kabartmak 2- Gurur yapmayıp aklına geleni sormak Ben ikisini de yaptım. İşte duyduklarım;

Titanium vs Steel vs Stainless Steel Öncelikle malzeme olarak titanium hem daha sağlam, hem daha hafif bir element, bunun dışında elastisitesi çelik gibi doğrusal değil, bu da ufak titreşimlerde malzemenin çok esnek olması, daha fazla deformasyon durumunda ise sertleşmesi anlamına geliyor, Titanyuma o kendine özgü “yağ gibi akan” sürüş karakterini kazandıran özelliği de bu veriyor.

Shamrock cycles standında bir cyclocross bisiklet lug detayı

Çelik ise doğrusal bir grafikle esniyor, deforme miktarına dayalı bir sertleşme yok, bu da malzemenin çoğu titreşimleri filtrelemesi, sürücüye yansıtmaması ama titanyum ile karşılaştırınca “daha canlı” bir sürüş hissi olduğu anlamına geliyor.

Neredeyse kimse biri diğerinden daha iyi diyemiyor. Evet Titanyum kağıt uzerinde üstün bir malzeme, ama kısıtlı boru boyutları, ince et kalınlığından dolayı rigidity açısından daha büyük çaplı boru kullanımı gerektirmesi ve konik boruya izin vermemesi (butted) kadro yapım işlemini kısıtlıyor. Ayrıca daha zor işlenmesinin yanında kaynak yapılırken oksijen (hava) ile temas etmemesi gerekiyor. Bu da çoğu titanyum üretticisinin kaynak da ustalaşmasının yanında kendi aparatlarını da üretmesi anlamına geliyor.

Çelik, diğer taraftan, çok çeşitli boyutta tedarik edilebiliyor, Columbus ve Reynolds’un bu malzemeye her geçen gün daha fazla yatırım yapıp, geliştirmesi, bu malzemeye gönül verenleri daha çok mutlu ediyor. Bisiklet geometrisi (ve kisiye özel tubing seçmek) bilimden çok bir sanat olduğu için, çelik`e aşina olanlar eski tecrubelerini yeni malzemelerle birleştirerek zamana uygun sanat eseri kadrolar üretebiliyorlar.

Kent Eriksen standında Best Tig Frame ödülünün sahibi bir full suspension MTB kadrosu

Bu arada kaynak ile ilgili kısa bilgi: titanium sadece tig weld yapılabiliyor, çelik ise tig weld, brazed ya da luglı olarak üretilebiliyor. Neredeyse herkes kaynak kalitesinin malzemeden daha önemli olduğu konusunda hemfikir. Bu konuda da kadroların gerçek ustalar tarafından yapılmasının önemli olduğunu vurgulayıp az sayıda kadro üreten firmalarla çalışılmasının tercih edilmesi gerektiğini öneriyorlar.

Ustalar, biyografileri ve kreasyonları:

Kent Eriksen - Kent Eriksen Cycles Özellikle titanyum ile çalışıyorlar ve genel kanıya göre steve potts ile beraber en iyi titanyum ustası - (2013-14-15 ve 16 NAHBS de en iyi tig-kaynak ödülünü kazanmış). Firefly ve Baum gibi diğer popüler markalardan ayrı olarak titanyum kadronun boyanmasına karşı çıkıyor - boyanın kaynak detaylarını gizlediği kanısında. Moots`u kurduktan sonra şirketin çok büyümesi ile müşteriden uzaklaştığını ve yüz yüze zamanı özlediğini farkedip hisselerini satarak kişisel üretime başlıyor. Her müşteri ile özel olarak ilgileniyor, vücut ölçüleri ve kilosu dışında bisikleti daha çok hangi amaçla kullanacağı konusunda bilgi topluyor ve boru çapları ve geometriyi bu verileri kullanarak dizayn ediyor. Örnek vermek gerekirse, uzun yol yapacaklar için konfor ön planda, ince seatstay, rahat bir geometri ve 28’lik lastik takabilme opsiyonu öneriyor. Yarış için ise enerji transferi ve aerodinami ağır basıyor, kalın 1inch seatstay ve yarış geometrisi…

Tim O’Donnel - Shamrock cycles Sadece çelik çalışıyor, çeliğin canlı karakteristiğini seviyor. Titanyum`u fazla süngerimsi buluyor ve boru seçeneklerinin kısıtlı olduğundan bahsediyor. Columbus, Reynolds ve KVA tubing ile çalışıyor. Bu 3 marka arasında en düzgün boruların Reynolds`dan geldigini (ara detay: Düzgünlük tanımı düz yüzeye konduğunda ışık sızmaması) belirtiyor ama KVA amerikada olduğu için standarda uymayan boru geldiginde geri gönderme kolaylığından oturu KVA tercih ediyor. Paslanmaz çeliği özellikle sevdiğini, çalışmasının zor olmasına ve biraz kırılgan bir malzeme olmasina rağmen sağlam ve hafif olduğundan bahsediyor. Diğer çelik üreticileri arasında kimi seçerdin diye sorduğumda DiNucci ya da Cherubim olabilir diye cevap veriyor.

Doriano De Rosa - Bixxis De Rosa kardeşlerden Doriano De Rosa`nin soyadını taşıyan aile şirketi ile yollarını ayırmasından sonra kızı Martina ile kurduğu şirket. Ayrılığın nedenini De Rosa`nın Colnago ve Pinarello`nun izledigi yolu izlemesi ve büyüyerek üretimi italya dışına kaydırması. Bixxis de tüm bisikletler Doriano tarafından üretiliyor. Şu anda Tig kaynaklı, klasik geometrili tek bir model üretiyor (De Rosa Corum ile tek fark X seklindeki seat stayler). Çok yakında Titanium da üretmeye başlayacağından bahsediyor, ve hatta ilk üretimlerin bir de resmini gösteriyor. Bixxis klasik geometriden vazgeçmiyor, Boru çaplarını da müşteriye göre seçmiyor, tek tip boru ile çalışıyor (columbus spirit) bunun yanında yenilikçi elektronik groupsetleri de yakında sunacaklarından bahsedip SRAM eTap`i su anda Fransız bir müşterisinin test ettiginden bahsediyor.

Shin-ichi Konno - Cherubim 2016 da NAHBS’ye katılmamasına rağmen 2015 de Tokyo’da ziyaret ettigimiz Cherubim’den bahsetmeden geçmek istemedim. Keirin yarışlarına kadro üretmesiyle ünlü Japon üretici sadece çelik çalışıyor. Tamamen müşteriye özel bisikletler (geometriden boru marka ve çaplarına kadar) inanılmaz bir detay ile üretiliyor. Belki de bu yüzden teslim süresi 6 ayı bulabiliyor. NAHBS deki ustalar Cherubim`in koleksiyonlarını ilginc ve acayip buluyor. Genel olarak Amerika (ve Avrupa) daha sert, fazla esnemeyen bisiklet üretme çabasında iken, Japon üreticiler (özellikle de Cherubim) kadroyu özellikle esnek tasarlayarak binici ve bisikletin harmoni içinde çalışması geleneğini savunuyor.

Tüm ustaları ya da komponent üreticilerini burada yazmak imkansız, zaten işin içine girdikten sonra herşeyin ne kadar kişisel ve tercih meselesi olduğunu farkedip, “en iyi bisiklet” gibi birşey olmadığını hemen görüyorsunuz.

San Francisco Bu kadar yol geldikten sonra San Francisco`ya uğramadan dönmek olmazdı, ben de bir kaç gün burada geçirdim, Blogda sadece bir paragraf ile yetineceğim o da sadece bisiklet ile ilgili izlenimler olucak; Öncelikle San Fracisco inişli çıkışlı bir şehir olduğunu biliyorduk ama eğimler düşündüğümden çok daha dik. %30 eğimlere sahip olduğunu tahmin ettigim yokuşlar oldu, buna rağmen şehir tipik Amerikan şehirlerine oranla daha kompakt ve çok sayıda bisikletli şehirde ulaşımlarını bu şekilde sağlıyor. Şehrin biraz da “hippi” tarzı bisikletin özümsenmesinde önemli bir rol oynamış, iletişim şirketi çalışanları, parklarda toplantı yapan şirket yöneticileri, bilgisayar grafik öğrencileri, neredeyse herkes bisiklet ile ulaşımını sağlıyor. Bisiklet kullanmayanlar ise sadece turistler sanki! (kiralamadılarsa tabi!)

Bir haftalık bir aradan sonra (ve bir delilik yapıp bisiklet almadan) geri dönüyorum ve hemen para biriktirmeye başlıyorum.

[bisiklethirsizlari]

JAPONYA BISIKLET TURU-3

ÇIKIŞ YOK

Sabah hava tahminleri bu sefer doğru çıkıyor ve yağmurlu bir güne uyanıyoruz. İyi ki çadırlar sahneye kurmuşuz, böylece sabah çadırları kuru şekilde zahmetsizce topluyoruz. Ancak gerçekten çok ıslak ve soğuk bir güne başladığımızı anlamak çok vaktimizi almıyor. Shizuka’ya gitmek üzere ana yolu takip ediyoruz. Ancak yaklaşık 1 saat sonra anayol bisiklet girilmez levhalı bir otobana ve sonrasında bir tünele bağlanıyor. Haritada otoban yanında bulunan tali yolu bulamadığımız için deniz kenarındaki yola gitmeye karar veriyoruz. Bu sefer de 1 saat kadar yağmur altında, oldukça soğuk şartlarda deniz kıyısına geliyoruz ancak bu sefer de ne yaya, ne de bisikletin geçebileceği bir yol buluyoruz. Haritada yol olarak gösterilen yolların hepsi ya bisiklet yasak otobanlar, ya da tren yolları. Saatlerdir bir kasabadan çıkamamanın verdiği gerginlikle harita ve internete tekrar bakıyoruz ve bisikletin geçebileceği çok eski bir yol buluyoruz. Kuzeye gidip yolumuzu yaklaşık 70-90 km uzatmadıkça, bu bölgeden bisikletle çıkmanın tek çaresinin bu yol olduğunu öğreniyoruz. Tekrar geldiğimiz yöne yaklaşık 45 dakika boyunca pedal çeviriyoruz. Bu sırada yağmur ve soğuk o kadar artıyor ki, neredeyse kuru hiçbir yerimiz kalmıyor. Çok üşüdüğümüz için bir markete sığınıyoruz. O kadar sert bir rüzgar var ki, resmen yol alamıyoruz, yağmur damlaların oluşturduğu bulut yüzümüzü öyle bir kaplıyor ki, kafamızı kaldırıp yola bakmakta zorlanıyoruz. Bu yağmur bana Norveç’te ilk gün yaşadığımız yağmuru hatırlatıyor. Sonuç olarak, sabah başladığımız noktaya geri varıyoruz. Sabah 6’da kalkmamıza rağmen saat 11:00 itibariyle kalktığımız noktadan 15 dakikalık mesafedeyiz. Harita bulduğumuz eski yola gidiyoruz, dağların arasına girdiğimizden rüzgar kesilse de yağmur hızıyla yağmaya devam ediyor. Yolun ilerleyen kısmında çok eski bir tünel var, bu tünel silsilesinden geçerek kasabadan çıkmayı beklerken, son sürpriz olarak bu tünellerde tadilat olduğunu görüyoruz. Geçmenin yasak olduğunu gösteren koca bir stop bariyeri tam karşımızda adeta bizle dalga geçiyor. Bariyerin ve yolu kapatan tellerin orasına burasına çıkıp bir geçiş var mı diye bakıyoruz ama yok, her yer tamamen kapalı. Hatta tünelin diğer ucunda ışık bile gözükmüyor. Bütün planlarımız suya düşüyor. Kuzeye gidip rotayı uzatmayı göze alsak vaktinde Tokyo’ya varamayacağımız aşikar. Çılgın yağmur eşliğinde bir benzinliğe oturup düşünmeye başlıyoruz. Düşünecek çok da birşey yok. Bu kasabadan çıkış yok.

TOKYO

Yaizu şehrinde sıkışıp kalmıştık, ne otoyol tünellerinden geçebiliyor, ne de eski yolları ve tünelleri inşaat olması nedeniyle kullanabiliyorduk. Kuzeye doğru giden alternatif yolu kullandığımızda ise kalan 2 günlük vakitte Tokyo’ya ulaşmamız neredeyse imkansız. Tüm bu nedenlerden dolayı turu bu kasabada tamamlayıp Tokyo’ya trenle ulaşmaktan başka çaremiz kalmıyor. Böylece turu planladığımızdan 1,5 gün önce tamamlıyoruz ve yaklaşık 150 km’lik Tokyo’ya doğru giden yolu bisikletle geçememiş oluyoruz.

Dondurucu soğuk ve yağmurda titreye titreye şehir merkezine doğru dönüyoruz. Öncelikle bir yapı market bulup malzeme alıyoruz, sonrasında ise tren istasyonunun yolunu tutuyoruz. İstasyona vardığımızda herkes ıslaklık ve soğuktan tir tir titriyor. Hızlıca bir üst baş operasyonu sonrası saatler sürecek olan paketleme işine giriyoruz. Daha önceki tüm yurt dışı turlarımızda birçok kez düşünmeden trene bisikletlerle bindik. Öyle ki hem saatler süren Oslo-Bergen hattında, hem de Milano veya Como’daki kısacık bir şehir için metro hattında bile bisikletleri tamamen yüklü şekilde trene kolayca yükleyebilmiştik. Ancak Japonya’daki bisikletlerin paketlenmesi kuralı bizi çok zor durumda bırakıyor ve saatlerce paketleme yapmak zorunda kalıyoruz. Hava kararıp akşam olduğunda işlerimiz bitiyor ve ilk trenle Tokyo’ya geçiyoruz. Hem bisikletler, hem de tüm çantalar sayıca o kadar fazla ve taşıması zor ki, Tokyo’ya varışımız ve istasyondaki yük taşıma mücadelemiz tam bir işkenceye dönüşüyor. İş çıkış saati olsun olmasın istasyon o kadar kalabalık ve büyük ki, emanet dolaplarını bulmamız uzun dakikalar alıyor. Sonuç olarak onlarca olasılık arasından çantaları emanet dolabında bırakıyoruz ancak bisikletler büyüklük nedeniyle kucağımızda kalıyor. Zorlu bir yolculuk sonrası Shinbawa’daki bir otele ulaşıp geceyi burada geçirmeye karar veriyoruz. Tokyo diğer büyük şehirlerde gördüğümüz ışıl ışıl reklamlara, bitmeyen bir gürültüye ve ucu gözükmeyen insan kuyruklarına sahip.

Sabah erkenden otelden ayrılıyoruz, taşıdığımız bisikletlerden en kısa sürede kurtulmak istediğimiz için sonraki 3 gün boyunca Tokyo’da kalacağımız hostelin yolununu tutuyoruz. Gene zorlu bir taşıma yolculuğu sonraki mutlu sona ulaşarak bisikletleri hostelin çatısına bırakıyor ve bu büyülü şehri keşfe çıkıyoruz.

Tokyo hakkında araştırma yapmadan buraya geldiğimizden doğaçlama hareket ediyoruz. Her semtin kendine has bazı özellikleri var, şehre erken vardığımız için her semti gezmek için vaktimiz var, bu nedenle aceleye gerek yok. Gezmeye Akihabara bölgesiyle başlıyoruz. Burası Manga, anime ve atari kültürüyle yaşayan bir bölge. Sanırım Japonların yarı gerçek, yarı fantezi dünyalarını en iyi yansıtan yerlerden biri. Koca bir cadde hafta sonu olması nedeniyle trafiğe kapatılmış ve binlerce insan bu caddede yer alan sayısız, elektronik dükkanları, atari salonları, anime ve manga mağazaları arasında etrafa baka baka yürüyor. Bugüne kadar oyun konsolu üreticisi sandığımız Sega’nın salonlarından birine girip birkaç oyun oynuyoruz. Aslında içerde kendini kaybetmiş oyuncuları izlemek başlı başına daha zevkli bir aktivite. Hedefi tutturursanız puan veren pisuarlar sayesinde bu en insanı ihtiyaç bile bir oyuna dönüştürülmüş. Cadde her katında başka bir eğlence barındıran yüzlerce binaya ve mekana sahip, bu nedenle bir anime meraklısı için aslında burada keşfedilecek yerlerin sonu yok.

Biraz yürüyüp Mandrake isimli model, oyuncak, anime kitap ve cd gibi aklınıza gelecek envai çeşit ürünü barındıran bir dükkana giriyoruz. Bu 7 katlı ince uzun bir bina koleksiyonerler için bir cennet sayılır. Fahiş paralara hayatımda gördüğüm en detaylı modeller ve film karakterleri satılıyor. Yer yer 20 yıl öncesinde hayallerinizi süsleyen bir oyuncağı da yepyeni kutusunda açılmamış şekilde bulmanız olası. Bu kadar güzel ve detaylı maket ve modellerin, bu kadar izbe ve daracak raflarda, bu fiyatlara satıldığını kendi gözlerimle görmeden inanmazdım. Dışarıdan bakan bir göz Akihabara’da bu işe ayrılan dükkanları, modellerin işçiliğini ve insanların ilgisini gördüğü taktirde ancak bu tutkuyu anlayabilir diye düşünüyorum.

Etrafı gezmeye devam ederken heryer insanlarla ve dükkanların ürünlerini tanıtmaya çalışan manga ve anime karakteri gibi giyinmiş kızlarla dolu. Makyajından, kostümüne ve hatta ses tonuna kadar kesinlikle bir Japon çizgi filminden fırlamış gibiler. Biraz ilerde küçük bir konsere denk geliyoruz. Etrafta yüzlerce insan ince sesli rock müzik çalan kızı izliyor. Bir ara yaptıkları taşkınlıktan polis seyircileri uyarıyor. Japonların batı müziğinden oldukça etkilenmiş yerel bir rock müzik kültürü var. Bunu herhangi bir dükkanı gezerken de arka fonda çalan müziğe kulak kabartırsanız hemen duyabilirsiniz. Modern sound’dan farklı olarak, yaptıkları müzik biraz daha Amerika rock müziğini andırıyor, bundaki asıl rol gitar ve davul kullanımı. Genel olarak enstruman ve düzenlemeler Amerikan rock müziğine benzerken sadece buna garip fonetikli ve çok kelime barındıran Japon sözleri eklenmiş gibi sanki. Açıkcası çok daha kendine has yerel bir müziğin baskın olacağını beklerken, marketlerde bile bu bahsettiğim şarkıları duyunca epey şaşırmıştım. Bir ara caddeden uzaklaşıp, biraz daha kuzeyde bulunan ünlü bir tapınağı geziyoruz.

Önemli bir gün olduğundan sanırım, içerde ayinler, kutlamalar, enstrüman çalanlar vb. etkinliklerin olduğu bir şenlik havası var. Çok yorulduğumuzdan biraz oturup sushi partisi yapmak üzere bir sushi bar arayışına giriyoruz. Ancak 3 denememizde de hepsi tamamen dolu. En sonunda hostel yakınındakine oturup güzel bir sushi ziyafeti çekiyoruz. Japonyadaki sushi barlar gerçekten çok eğlenceli. Oturduğunuz barda, önünüzden havaalanlarında bavul taşıyan sistemin minyatürü gibi bir sistem sayesinde tabaklar gelip geçiyor. Her birinde farklı model sushi var. Beğendiğinizi alıyorsunuz, beğenmediğinizi bırakıyorsunuz, almadığınız tabak dönerek tüm dükkanı dolaşıyor ve muhtemelen başka bir müşteri tarafından alınıyor. Alınmazsa 2-3 dakika sonra dönüp dolaşıp tekrar karşınıza geliyor. En sonda aldığınız tabak sayısına göre hesabı ödüyorsunuz. Sistemi çok sevdiğimizden uzun uzun oturup, akşam yemeğini sadece sushiyle tamamlıyoruz.

Ertesi gün güneşli bir sabaha uyanıyoruz. Bugünkü planımız dünyanın en büyük balık pazarı olan Tsukiji balık pazarını gezmekle ile başlıyor. Aslında asıl aktivite sabah 5-6 sularında başlasa da biz ancak 9-10 gibi pazara gelebiliyoruz. Sabahki Tuna açık arttırmasını görmesek de, binlerce deniz ürünü ve binlerce insanı izlemek zamana karşı çalışırken izlemek çok heyecanlı bir etkinlik . Herkes saniyeleri sayarak sanki oradan oraya koşturuyor. Hayatımda gördüğüm en büyük tuna balıkları garip kılıç vari bıçaklarıyla, ustalık isteyen isteyen belli bir yöntemle kesiliyor. Sadece balık pazarı için üretilmiş ilginç görünümlü arabalar sandık sandık ürünleri kamyonlara yükleniyor. Balık pazarının hemen dışında, önünde onlarca insanın kuyrukta beklediği bazı sushi dükkanları var. Bu aşırı kalabalık sıraya girmemeyi tercih ediyoruz ve daha tenha bir dükkanda çiğ deniz ürünleriyle kahvaltımızı yapıyoruz.

Tsukiji’dan şehrin bazı merkezleri yürüme mesafesi, bu nedenle güzel havanın tadını çıkararak her turda gerçekleştirdiğimiz bölgenin ünlü bisiklet dükkanlarını ve üreticilerini gezme gelenekseline başlıyoruz. Yaptığımız araştırmada Keirin yarışlarında kullanılabilen dünyadaki birkaç üreticiden biri olan Cherubim’in bu bölgede dükkanı olduğunu öğreniyoruz. Aynı zaman Rapha Cycle club Tokyo’da bu bölgeye oldukça yakın. Biraz yürüyüp Tokyo’nun varlıklı mahallelerini geçtikten sonra Cherubim dükkanına ulaşıyoruz. Benzer bir duyguyu Cusano’daki De Rosa fabrikasında da hissetmiştik. Bu marka Amerika’daki el yapımı bisiklet fuarlarında birçok ödül almış, sadece çelikle çalışmayı tercih eden ve sadece sipariş usulü çalışan bir üretici. Dükkanda bizi orta karar ingilizcesine rağmen, büyük misafirperverliği ve anlatımındaki heyecanıyla gerçek bir bisikletçi olduğunu gösteren Yusuke Miyata karşılıyor. Hayran hayran bisiklet ve kadroları inceliyoruz. İtalyanlarda bulunan etkileyici renkler ve pazarlama unsurları, burada kendini daha çok işçilik detaylarına ve tevazuya bırakıyor. Ülkenin her santimini karış karış hesaplayıp, inşa eden bu insanlardan farklı bir şey beklenemezdi zaten. Kadrolara baktıkça detaylara ve işçiliğe hayran kalıyoruz. Ayrıca çok deneysel olarak fuarlar için hazırlanmış birkaç bisiklet de bizimle bu dükkanda bulunuyor. Konuştukça laf lafı açıyor ve … bize bisikleti denememiz için ısrar ediyor. Japonlar ufak tefek insanlar olduğu için deneme bisikletinin boyu da tam bana göre, kısa bir tur atıyorum ve yüzümde gülücüklerle geri dönüyorum. Benden sonra sıra Gökhan da, o da aynı tebessüm  ve bazı soru işaretleriyle geliyor. Bu ne kadar konforlu ve yol bozukluklarını affeden bir sürüş, buna rağmen çok akıcı ve hızlı bir hissi var, sanki altınızdan fırlayıp gitmek istermiş gibi ama bunu zorlayarak değil, kendi doğası ve normali buymuş gibi yapıyor. İşte soru işaretleri bu sorulardan oluşuyordu. Merakla fiyat ve teslimleri soruyoruz, siparişlerin 6 ila 12 ay arasında teslim edildiğini öğreniyoruz ve bir çılgınlık yapamadan dükkandan ayrılıyoruz.

Sonrasında şehir gezmemiz çeşitli bölgeleri tamamen doğaçlama şeklinde devam ediyor. Gelip de görmeden olmaz diyerek Rapha Cycle Club’de kahvelerimiz de içiyoruz.

Tokyo’daki son günümüzde Ueno bölgesindeki ünlü müzelere gidiyoruz. Burada birçok müze var ancak hepsinin aynı gün gezilmesi süre ve akıl sağlığı açısından imkansız. Biz Sanat tarihi ve Bilim müzesinde yana şansımızı kullanıyoruz. Sanat müzesi son derece önemli tabloları ve eserleri bünyesinde  barındırıyor, bunun yanında bilim müzesi ise Dünyanın oluşumundan, endüstrileşmeye, Japonyadaki canlılardan bölgenin Jeolojisine kadar tüm konuları içeren muhteşem anlatımlı bir müze. Neredeyse 5 saate yakın bu müzeleri geziyoruz.

Sonrasında Ueno bölgesinde yer alan ucuz ürün pazarlarını ve biraz daha alt kesimin vakit geçirdiği sokaklarda başıboş şekilde yürüyoruz. Sonrasında Tokyo’nun simgeleşmiş muhitlerinden olan Shibuya ve Shinjuku bölgelerine gidiyoruz. Buralar işte filmlerde gördüğümüz ışıklı ve hiç bitmeyen Tokyo gecelerinin yaşandığı yer. Yüzlerce, belki binlerce mekan arasından ne yapacağınızı şaşırarak tamamen kayıp bir yabancı gibi vakit geçirebilirsiniz. Her zevke, her isteğe hitab edecek tamamen kozmopolit bir yerden bahsediyoruz. Genelde büyük şehirlerde görülen gelir durumuna göre şekillenen yerlerin aksine, burada herşey ve her kesimden insan bir arada sanki. Biraz etrafta takılıp son gecemiz için hostelin yolunu tutuyoruz.

Yavaş yavaş bu uzun turumuzun sonuna gelmiştik, artık kafamızı havaalanına nasıl gitmeli, saat kaç gibi çıkmalı gibi sorular doldurmaya başlamıştı. Sabah hostelden çıkmak üzere eşyalarımızı topladık ve bir kenara kaldırdık. Tokyo’daki son saatlerimizi Ueno’da biraz hediyelik eşya bakarak, biraz da uzun yolculuk öncesi son hazırlıkları yaparak geçirdik. Son olarak tekrar hostele dönerek eşyalarımızı aldık ve turun son durağı olan havaalanına doğru yola koyulduk. Uçağımıza binerken aklımızdan koca bir 15 günün nasıl bu kadar hızla geçtiği ve Japonya’nın unutulmaz anıları kalmıştı. Her insanı imrendirecek derecede güzel bir yaşama sahip olan bu coğrafya ve bu düzenden sonra, bakalım Türkiye’ye alışmamız ne kadar süre alacaktı.

Olgun

Video yolda...

[bisiklethirsizlari]

JAPONYA BISIKLET TURU-2

AWAJİ ADASI ve HİMEJİ

Güneş ışığını yeterince kullanamadığımız için uyan saatini erkene alıyoruz, zaten kasabanın uyan borusu bizi 6 gibi uyandırıyor. Gece epey bir gök gürültülü yağmur eşliğinde uyumuştuk, sabah yemyeşil çimlerin üstündeki ıslaklık ne kadar yoğun bir yağış olduğunu bize gösteriyor. Uyan borusuyla herkes eline tırmığını almış bahçeleri düzenliyor, bezini almış orayı burayı temizliyor. Hemen arkamızdaki binanın yanında yekten aynı giyinmiş muhtemelen orta okul çağındaki çocuklar, bu soğukta dışarıda beden eğitimi hocalarıyla ders yapıyorlar. Tüm öğrenciler askeri bir ordu uyumuyla hareket ediyor, squatlar, planklar havada uçuşuyor. Belli ki derste farklı eşofman giymek yasak, bu sosyalist düzeni hatırlatan aynı giyimli çocuklara bakınca herkes eşit gözüktü gözüme.

Bugün biraz daha ana yol paraleli olan tali yolları denemeye niyetliydik, ancak değişen çok bir şey olmadı. Yolun manzarası bir parça daha güzelleşse de trafik yoğun bir şekilde devam ediyor. Gene otomobil yolu yardımıyla bu kadar yüke rağmen oldukça tempolu gidiyoruz.

Öğle saatlerine doğru Takamatsu’ya ulaşıyoruz. Oldukça büyük olsa da şirin ve tatlı bir şehir. Tam olarak bankaların ve iş merkezlerinin olduğu bölgeye gidiyoruz. Awaji adasına geçeğimiz feribotun limanı burada bulunuyor. Yemek için şöyle bir etrafa bakıyoruz, standlar kurulmuş, eğlence gibi birşey var. Ortam güzel ama hoşumuza giden bir yemek bulamadık. Feribot biletlerini alınca bildiğimiz şehrin merkezine doğru yollanıyoruz. Sokaklar takım elbiseli erkekler, formal giyinmiş kadınlarla dolu, birkaç da turist gözümüze çarpıyor. Bildiğimiz Bağdat caddesinde gezen 4 garip giyimli bisikletçi gibiyiz, herkes şöyle bir dönüp bakmadan edemiyor. Yağmur çok yağdığı için olsa gerek işlek cadde sokakların üstü kapatılmış. Bu caddelerde yüzlerce insan aynı anda bir oraya bir buraya, hem yayan, hem bisikletli olarak ilerliyor. Aynısında Hiroshima’da da vardı. Şık bir restoran bulup güzel bir ziyafet çekiyoruz.

Yemek sonrası feribotla adaya geçiyoruz. Adanın ıssızlığı ve doğası bir harika. Yollar milim milim hesaplanmışçasına eşsiz virajlarla bir tırmanıyor, bir iniyor. Soğuk da olsa bu harika tırmanışlara kendimizi kaptırıyoruz. Ancak ilerledikçe adadaki kasabaların neredeyse hayalet kasaba olduğunu, kimseciklerin dışarıda olmadığını fark ediyoruz. Burada kalmayı düşünürsek yiyecek birşeyler bulmak hakikaten sorun olacak. Denizde taş sektirme oynayan üç çocuktan ve bir de karaoke dükkanı işleten sarhoş adam dışında kimseyi görmedik. Ada sandığımızdan küçük çıkıyor ve sona doğru enerjimiz kalmasa da bir şekilde diğer uçtaki feribot limanına ulaşıyoruz.

10 dakika sonra kalkacak olan bu feribot eski başkent olan Himeji şehrine gidiyor. Feribotta birşeyler içip sohbet ediyoruz, tam geminin ortasında ayakkabılar çıkartılarak girilen ve koca bir yatağı andıran halılı bir kısım var. Burada insanlar en garip şekilleri almış biçimde ölmüş gibi uyuyorlar.

Kapkaranlık bir havada Himeji’ye ulaşıyoruz. Burası şu korktuğumuz büyük şehirler kıvamında. Varoş balıkçıların olduğu bölgeyi geçip merkeze doğru ilerleyip, internet yardımıyla ufak ama şirin bir hostel buluyoruz. Bu hostel daracık küp küp yataklardan oluşan, ince uzun koridorlara sahip kısmen izbe bir yer. Akşam çıkıp okonomiyaki yiyoruz ve bir süre şehri geziyoruz.

KOBE

Sabah kalktığımızda hostelin ne kadar işlek bir sokakta olduğunu yeniden farkediyoruz. Biz eşyalarımızı toplarken ve bisikletleri hazırlarken, yüzlerce işçi, öğrenci, ofis çalışanı telaş içinde önümüzden koşar adımlarla geçiyorlar. Japonya’da bisiklet şehir içinde en yoğun kullanılan ulaşım aracı. Hangi kesimden olursa olsun, insanlar her kılık kıyafetle, her hava şartında şehir içi ulaşımları için bisikleti kullanıyorlar. Yoğun bisiklet trafiği içine kendimizi atıyoruz ve şehrin en önemli sembolü olan Himeji Kalesini ziyaret ediyoruz. Burası 13-14. yüzyılda yapılmış her detayında eşsiz Japon işçiliğinin ayrıntılarını taşıyan bir kale. Sadece çatı ve su akarı detaylarına baksanız bile ne demek istediğimi hemen anlayacaksınız. O kadar çok ziyaretçi var ki, ince uzun kuyruklar boyunca, dip dipe ilerliyoruz. Tahmin edeceğiniz gibi Japonlar bu tarz kalabalık yerlerde düzeni bozmadan, çok uyumlu bir şekilde hareket edebiliyorlar. Türkiye’de bu kadar insanı bu kadar dar merdivenli bir kaleye soksak yaşanacak olan izdihamı akşam haberlerinde izleriz diye düşünüyorum.

Kale gezmesinden sonra hızlıca yola koyuluyoruz. Bir sonraki rotamız Japonya’nın 6. şehri Kobe. Havanın kararmasına yakın şehre ulaşıyoruz. Yol üstünde gördüğümüz Trek Store çalışanlarına bölgede kamp atabileceğimiz bir yer olup olmadığını soruyoruz. Şehir merkezi parklarının güvenli olmadığını söylüyorlar ama henüz Japonya’da tek bir evsiz veya tehlikeli yer görmediğimizden bu bize pek inandırıcı gelmiyor.

Şehir merkezine ulaştığımızda birkaç aramadan sonra bir tenis kortu ve yanında bir park buluyoruz. Bu tesis tam şehrin göbeğinde olmasına rağmen ağaçlar arasında gizli kalmış, üstelik lavabo ve elektriğe de sahip. Kobe şehrinin dana eti meşhur, hatta Kobe beef diye dünyaca bilinen bir et. Fiyatı oldukça pahalı olması nedeniyle bir anlık tereddüt sonrası bu etten yemeğe karar veriyoruz ve etrafa bakınmaya başlıyoruz. Her yerde bu et menülerinin fotoğrafları ve reklamları var. Sonsuz seçenek içerisinden bir mekana giriyoruz. Etraf oldukça şık ve iyi görünüyor, garson kız menüyü getiriyor ve incelemeye başlıyoruz. Bize yüksek gelen fiyatın meğer 80 gr’lık bir antrikot olduğunu görünce inanamıyoruz. Bu durumda normal bir insanın yiyebileceği yaklaşık 200-250 gramlık bir etin fiyatına bakıyorum, inanın Türkiye’de düşük gelirli bir aile bu parayla 1 ay geçinir. Veya 1 kg’luk bir porsiyon fiyatına kurban bayramında koca bir danaya girebilirsiniz. Sonuç olarak oradan koşarak uzaklaşıyoruz. Diğer dükkanlara baksak da böylesine acıkan 4 bisikletçiyi doyurmak için et yememizin pek uygun olmadığı kanaatine varıyoruz.

Bunun yerine metro istasyonu yanında sıralanan iş çıkışında herkesin yemek yediği, bira içtiği salaş yerlerden birine giriyoruz. Bu tarz yerlerde menüde sadece fotoğraf olması yeterli oluyor, gerisi vücut dilini kullanarak garsona istediklerinizi anlatma becerinize kalıyor. Yemek çıkışı her türlü eğlencenin bir arada olduğu işlek sokakları geziyoruz. Manga’lardan fırlamış kızlar garip giysileriyle müşteri toplamak için mekan önünde bekleşiyor, yakuza görünümlü ağır abiler etrafı kesiyor, bir apartman girişinde bulunan onlarca mekan tabelası aynı anda gözünüzü alıyordu. Biraz gezdikten sonra Namco isimli atariciye girdik. Her yer ışıl ışıl çeşit çeşit oyunlarla dolu. Çocuklar kendinden geçmiş biçimde geç saatlere kadar bu mekanda atari oynayarak vakit geçiriyor. Gecenin bir körüne kadar bu şehirdeki yaya trafiği, eğlence mekanı müzikleri ve koşuşturan insan görüntüsü hiç değişmiyor, her zaman çok canlı gözüküyor. Gece olduğunda ertesi günkü güzergahımızı şöyle bir gözden geçirip uyku faslına geçiyoruz.

Bugünkü rotamız bisiklet için tam bir işkence. Tamamen birleşmiş iki büyük şehir olan Kobe’den Osaka’ya gidiyoruz. Yol ya bisikletin giremeyeceği otobanlardan oluşuyor, yada düzenli bir temponun yakalanamayacağı ışıklı kaldırımlardan. Bir de bunların üstüne yüklü bisikletleri taşımak zorunda olduğumuz bitmek bilmeyen yaya merdivenleri eklenince hem fiziksel, hem de mental açıdan çok zorlanıyoruz.

Bir şekilde Osaka’nın merkezinden geçip Nara bölgesine doğru geçmeyi başarıyoruz. Bu sırada biraz daha yeşillik olan dış kısımlara ulaştığımızdan keyfimiz yerine geliyor. Bir tepecik aşıp aşağı indiğimiz sırada Kashiba’da bir polis bize dur işareti yapıyor. Önce ne olup bittiğini anlamıyoruz, daha sonra ise gene olayı anlamamamıza rağmen bizi karakola çağırdığını anlıyoruz. Önden scooter’lı polis arkada 4 bisikletli karakolun yolunu tutuyoruz. Karakol bahçesinde gene ingilizce bilmeyen 5-6 tane görevli ile ‘’from Hiroshma to Tokyo by bicycle’’ gibi cümleler kuruyoruz. Bir süre sonra ingİlizce bilen görevlinin geleceğini söylüyorlar ve beklemeye başlıyoruz. En sonunda kadın görevli geliyor ve her ne kadar kendini yıllarca arkadaşlarına ingilizce biliyormuş gibi tanıtsa da, bunun bir yalan olduğunu biz ortaya çıkarıyoruz ve dediklerinden neredeyse tek bir kelime bile anlamıyoruz. Sonuç olarak uzun bir anlaşmazlık sonunda bir sürücünün bizi şikayet ettiğini veya bizim yüzümüzden bir kaza yaşandığını veya bizim çantalardan birinin bir arabaya sürttüğü gibi bir şeyler anlıyoruz. Tam emin olmasak da, anladığımız kadarıyla bu kadın bizi sadece güvenli gidin diye uyarıyor ama bu dialog ve uyarı süreci 1 saat kadar aldığından çok değerli güneş ışığını da kaçırmış oluyoruz. Sonuç olarak kasabada kalmak zorunda kalıyoruz.  Kashiba şirin ve kısmen küçük bir kasaba, ilk iş bir sento buluyoruz ve sonrasında yemek işini hallediyoruz. Hemen sento yanındaki parka kamp atarak günü tamamlıyoruz.

ROUTE 368 / 369

Sabah kalkıp tam işe gidiş trafiğiyle beraber Uda’ya doğru pedallıyoruz. Bugün  artık dağlara doğru ilerliyoruz. İrtifa az (550m) olsa da inişli çıkışlı yollar bizi önceki günlere göre daha çok yoruyor. Bu bölgede manzara ve köyler kartpostal güzelliğinde, nereye baksanız sakin, dingin bir yaşam ve doğayı olduğu gibi bırakınca ortaya çıkan muhteşem güzellikler hakim. Sabırla büyütülmüş saksı çiçekleriyle dolu pencereler ve bu evlerin eşsiz bahçeleri her yerde gözümüze çarpıyor. Birde bunların üzerinde renk cümbüşü ormanlar ve bisikletçi dostu yollar eklenince keyfimize diyecek yok.

Hava güneşli olsa da oldukça soğuk, bir inip bir çıkmaktan ne giyeceğimizi şaşırıyoruz. Yer yer bisiklet girişi yasak tünellerle yol devam ediyor. Bu tempoyu yakalamışken ve yakalamamız gereken bir programımız varken, bu tünelleri by-pass eden tırmanışlardan geçmek istemedik ve biraz cahil cesareti ve dikkat gerektiren bu tünellerden dörtlü peloton olarak geçişlerimizi yaptık. Norveç’te bu tünellerden çok çok daha korkunç, yoğun, tehlikeli ve uzun tünellerden geçtiğimiz için buradakilerde çok daha rahattık.  

Bu doğayla baş başa rotanın sonuna geldiğimizde, bunca zamandır hem yurtiçi, hem de yurtdışı turlarda birçok efsanevi inişi bizzat denemiş olan biz, sanırım daha önce hiç karşılaşmadığımız güzellikte bir dağ inişine tanık oluyoruz; bu iniş ne Fransa Alp d’Huez, Telegraphe veya Galibier etaplarını andırıyor, ne de Norveç fiyortlarını veya Trollstigen’i. Bu iniş tamamen farklı eğimlere, kıvrımlara ve farklı bir manzaraya sahip anlatılması imkansız bir iniş. Bir virajdan diğer viraja girmek için adeta bir motogp yarışçısı gibi bir o tarafa, bir bu tarafa yatarken buluyorsunuz kendinizi. İniş boyunca dev ağaçların oluşturduğu upuzun gölgeler tüm yolu kapatarak hem geceyi hem gündüzü aynı anda yaşatıyor. Güneş ışığının zorla yer bulup geçtiği yapraklar arasında kırmızı, turuncu, yeşil her renk bir arada bir gökkuşağı oluşturuyor. Bugüne kadar gördüğümüz en heyecan verişi inişle bugüne son veriyoruz. Bugün sabah başlayan muhteşem rotamız yaklaşık bir gün içinde tamamlanıyor ve hava karardığında kısmen büyük bir şehir olan Matsusaka’ya varıyoruz. Bu akşam soğuk havadan dolayı park arayışına girmiyoruz ve otelde kalmayı tercih ediyoruz.

Kapalı bir havaya ve yağmurlu bir güne uyanıyoruz. Hava her zamanki gibi durunca soğuk, pedal çevirince sıcak bir hava. Matsusaka şehrinden yoğun trafik eşliğinde saat 9 gibi çıkmayı başarıyoruz, şehir çıkışından feribota bineceğimiz Toba’ya kadar doğayla baş başa, rengarenk ağaçların bulunduğu, yemyeşil bir yoldan kasabaya ulaşıyoruz. Burası diğer kıyı kasabalarına göre daha turistik ve daha renkli bir kasaba. Etrafta bolca deniz ürünü restoranları, pizzacılar, tatlıcılar ve hediyelik eşya dükkanları var. Turistik dükkanlarla yerel dükkanların birbirine karışmış olduğu kıvrıla kıvrıla ilerleyen sokağın başında iki tur bisikletçisiyle karşılaşıyoruz. Japonya’yı gezen bir çiftmiş, biraz sohbet ediyoruz ve daha sonra feribotu yakalamak üzere limana gidiyoruz.

Yaklaşık bir saatlik dinlenmeli bir feribot yolculuğundan sonra Irago limanına ulaşıyoruz. Masmavi güneşli bir hava bizi karşılıyor. Yola koyulduğumuzda trafikteki azalma ve yolun insaflı iniş çıkışları hemen iştahımızı açıyor. Gökhan Ak liderliğinde tur treni hızla yol almaya başlıyor. Hatta bir ara tüm 70-80 km’lik yol boyunca, insafsız şekilde esen rüzgarı bu zat tek başına göğüslemesine rağmen trende kopmalar yaşıyoruz. Pilimizin iyice tükendiği bir noktada Toyohashi yakınlarında günü tamamlıyoruz. Hızımız sayesinde düşündüğümüzden daha erken bu şehre varıyoruz ve sento ve kalacak yer arayışına başlıyoruz. Bugün değişiklik yaparak bir kamp alanı bulup orda kalıyoruz, kaydı alan görevli bir polis memuru titizliğiyle bize kamp hakkında bilgiler veriyor ve yüzlerce metre kare alanda kamp atacağımız bölgeyi gösteriyor. Gece kamp görevlisinin yardımıyla ve verdiği indirim bileti sayesinde yakın bir otel içerisinde bulunan sento’da rahatlıyoruz. Japonya’da bisiklet turu yapmanın en güzel yanlarından biri bu sanırım, her yerde bulunan sentolar. Hemen bulunmasalar da biraz uğraşmaya değiyor.

Tahmin ettiğimiz gibi Tokyo’ya doğru yaklaştıkça trafik artıyor. Tur boyunca birçok kez karşılaştığımız yoğun trafik ve arabalarla sıcak temas senaryosuna geri dönüyoruz. Paralel birçok yol var ama hepsi kendi yerleşim yerini ve dolayısıyla kendi yoğun trafiğini oluşturmuş durumda. Bu nedenle ne olursa olsun otoyol ağırlıklı yollardan gitmek zorundayız. Yola çıktıktan kısa bir süre sonra Gökhan’ın arka jant teli kopuyor, çok ama çok kısa bir sürede rubleyi söküp teli hızlıca değiştiriyor, sadece akort tezgahı için sokakta bulunan bisikletçiden yardım istiyoruz ve bize güleryüzüyle tezgahını seve seve kullandırtıyor.

Bu sırada öğleden sonra, tüneller nedeniyle anayolun bisiklet girişine izin vermediği kısımları by-pass etmek için dağ yollarına giriyoruz. Bu sayede büyük şehirlerin hemen yanı başında oluşturulmuş tarım arazilerini görme fırsatı buluyoruz. Burası her santimetre toprağın yeşil çay ekildiği, kalan kısımların ise bir japon bahçesi titizliğiyle düzenlendiği muhteşem tarım bölgeleri. Eğer kafanızda yarattığınız bir cennet görüntüsü varsa, buraları gördükten sonra bunu tekrar düşüneceğinize şüphem yok. Yollar sadece küçücük arabaların (gerçekten Türkiye’de göremeyeceğiniz kadar küçük arabalardan bahsediyorum), traktörlerin ve bisikletlerin geçebileceği kadar dar. Yokuşlar ise bir eğim gözetmeden en kısa yoldan dağı kesecek şekilde yapılmış zorlukta, bu tırmanışlarda %20’ye yakın eğimler gösterdi GPS saatlerimiz.

Sonuç olarak şehirden şöyle bir çıkıp, harika yerler görüp, insafsız eğimler sonrası Shimada’ya iniyoruz. Biraz daha yol alıp Fujieda’da kalma kararı veriyoruz. İnternetten bulduğumuz bir sentoya doğru gidiyoruz. Burası çok çok eski yerel bir evi andıran, yeni moda tabirle butik otel kıvamında çok şirin bir otel. Harika bir bahçesi ve dev ağaçları var, akan suların yosun kaplı kayalara şekil verdiği duvarlara sahip, bir cennet parçası. Çok kibar bir beyfendi olan Mr Kan önce bize sentonun müşterilere özel olduğunu söylüyor ve başka bir yer öneriyor. Ancak bu dört adamın çaresizliği ve bitmez tükenmez soruları karşısında pes ediyor ve bize evini açıyor. Oteldeki küçük sento odasını göstererek bizi kabul ediyor. Sento merasimi ve biraz sohbet sonrasında oradan ayrılıyoruz. Ancak otelden ayrılırken Mr Kan bize birkaç kez yarın ki yağmura dikkat etmemiz öğüdünde bulunuyor.

Hava durumu kontrol edip üstü kapalı bir yerin altına çadır kurmamız gerektiği kararına veriyoruz. Her ne kadar yol boyunca kamp için uygun birçok alan görsek de hepsinin üstü açık. En sonun dönüp dolaşıp bir açık hava sahnesinin tam ortasına 4 çadırımızı konuşlandırıyoruz. Oldukça kalabalık ve gece geç saatlere kadar aktif bir park olduğundan, çadırları kurduktan sonra bir görevli gelebilir psikolojisine girsek de, bir süre sonra bu duygu yerini başrol oynamanın verdiği özgüvene bırakıyor ve o günkü provamızdan sonra çadırlara çekiliyoruz.

Son bölüm haftaya...

Olgun

[bisiklethirsizlari]

JAPONYA BISIKLET TURU-1

İlk olarak 2012 yılında gerçekleştirdiğimiz Tour de France temalı Fransa-İtalya turumuz sonrasında, gerek fiziksel, gerekse çevresel şartlar anlamında çıtayı biraz daha yükselten Norveç turumuzla bu serüvene devam etmiştik. Arada ara sıcak olarak bazı yurtiçi turlar, yarışlar ve kısa bir Flanders efsanesi sıkıştırsak da kısmen boş geçirdiğimiz 2014’ü telafi etmek için uzun süredir kütüphanemizin tozlu raflarında bekleyen Japonya planımızı Can Ulaş Hatiboğlu, Can Özbek, Gökhan Ak ve Olgun Hatiboğlu olarak 2015’te hayata geçirme kararı aldık.

Japonya’yı seçmemizdeki ana kriterlerden biri tüm ekibin bu dünyanın en kendine has kültürlerinden birini barındıran bu ülkeye ortak bir merak beslemesi yanında, uzun süredir tur yapmamanın verdiği bir enerji birikmesi, bir kamp ateşiydi.

Bir ülke düşünün ki, 17.yüzyılın başlarından 1850’lere kadar 250 yıl boyunca tamamen dünyadan izole bir şekilde yaşamış. Batı dünyası ve Orta Doğu’dan tamamen farklı değerlere ve kültürlere sahip ve bunun yanında sadece 50-60 yıl önce 2 atom bombasıyla darmadağın olmuş bir ülke. Buna rağmen sıfırdan yepyeni şehirler inşa edip modern dünyanın yarattığı ekonomik düzenin en önemli oyunculardan biri olmuş. İşte tüm bu konular Japonya’yı görmek için çoktan yeterli değil mi? Sanayisinden, balıkçı mahallelerine, turistik meydanlarından, en kılcal damarlarına kadar bir ülkeyi gezmenin en insani ve detaylı yolu olan bisiklet için biçilmiş kaftan diye düşündük ve bu turu planlamaya koyulduk.

Güzergah: Tokyo’ya indikten sonra hızlı trenle Hiroshima’ya geciyoruz ve bu şehre gezerek tur başlıyor. Sonrasında kıyı şeridi ve yer yer ada geçişleriyle yaklaşık 1200 km’lik güzergahı Tokyo’ya kadar çıkarak tamamlayacağız.

İLK GÜNLER:

Neyse ki problemsiz olarak toplamda 4 bisiklet ve 18 parça eşyamız sağsalim Tokyo’ya ulaştı. Havaalanına inince ilk işimiz Hiroshima hızlı tren biletlerini ve simcard olarak satılan data hatlarını almak oldu. Bu sırada Japonların tatlı sohbetleriyle çoktan tanışma fırsatı bulmuştuk. Havaalanında bir kameraman ve sunucudan oluşan ekip bir anda peşimizden gelip, yolumuzu kesmek suretiyle bize sorular sormaya başladı. Bizim için de farklı bir tecrübe olmasının heyecanıyla ilk birkaç soruya ilgiyle cevap verdik, ancak daha sonrasında birkaç soru daha geldi, ve birkaç soru daha… Son olarak ardı arkası kesilmeyen bu güleryüzlü ve herşeye tipik japon şaşırmasıyla tepki veren sunucumuzdan kurtulmanın yolu olarak, treni kaçırma bahanesini ortaya sürdük ve oradan koşar adımlarla uzaklaştık. Bu süreçte sorulara maruz kalan Can ve Ulaş bu zorlu görevi göğüslerken, biz de bu sırada Gökhan’la tren biletlerini halettik.

Bir sonraki zorlu görevimiz iki ayak ve iki kola sahip bir insanın, 4 pannier ve bir bisikleti aynı anda nasıl vagona taşıyabilir bilmecesini çözmekti. Çantaları bıraksak kurt kuzuyu yiyor, bisikleti bıraksak kuzu samanı yiyordu. Sanırım grupta kimsenin kolay kolay unutamayacağı fiziksel bir efor sonrası Narita Express’e ulaştık. O kadar çok merdiven, asansör ve yol katettik ki artık 15-16 saattir yolda olmanın verdiği yorgunluk yerini küçük el sıyrıkları ve boş bakışlara bırakmıştı, ki bu daha ilk perdeydi. Yaklaşık 70 dakikalık bir yolculuktan sonra Tokyo’daki hızlı tren istasyonu olan Shinagawa istasyonuna ulaştık. Yolculuk boyunca her ne kadar 70 km yol katetsek de, tüm bu mesafe boyunca bitmeyen evler ve şehir Tokyo’nun ne büyüklükte bir metropol olduğunu bize ilk dakikadan göstermişti.

Sözde plan tıkır tıkır işleyecekti, durduğumuz tren istasyonunun içinden başka bir perona geçecek ve zahmetsizce hızlı trene binerek gözlerimizi Hiroshima’da açacaktık. Ancak işler planlandığı gibi gitmedi. Narita Express’ten indikten sonra devasa istasyon içinde o kadar çok yürümemiz gerekiyordu ki, on metreler boyunca eşya taşımak zorunda kaldık. 45 dakika kadar hiç durmadan devam etti bu taşıma işi. İş çıkışı eve gitmeye çalışan yüzlerce Japon’un tek odak noktası olmuştuk, herkes şaşkın gözlerle bize bakıyordu. Hamallık mesleğini hiç tanımadıkları her hallerinden belliydi.  Japonya’da kaldığımız 15 gün boyunca bizim gibi paket taşıyan kimseyi gördüğümüzü hatırlamıyorum. Sonuç olarak hızlı trenimize bindik ve paketleri olabilecek en ufak yerleri bile kullanarak garip yerlere sıkıştırdık.

Yaklaşık 4-5 saatlik bir yolculuk sonrası Hiroshima istasyonuna ulaştık. Hava kararmış, yorgunluktan bitap düşmüştük. Ama sonuç olarak artık kutu ve yük taşıma bitmişti. Bisikletleri kurup, teker mucizesiyle tanışacak ve yük taşıyan kollarımız bayram edecekti. İstasyona indikten sonra hemen kutuları açarak işe koyulduk. Bu sırada istasyonda bitmek bilmeyen bir anons ve tren müziği arka fonda bize eşlik ediyordu. Trenleri anlıyorum da anonslar hiç durmadan kulak tırmalıyordu. İşimizin sonlarına yaklaştığımız bir noktada, bir istasyonu memuru sinirli bir tavırla yanımıza gelerek akıcı japoncasıyla bişeyler anlatmaya başladı. Anlatmaktan ziyade kızgın ve gergindi, işi bırakmamızı istedi. Düşüp kaybolmasın diye sıkmakta olduğum vidayı bile yerine takmamı istemiyordu. O an tamamen donarak kıpırdamamamızı istiyordu sanki. Sonrasında gelen istasyon müdürü ve özel kaleminin de, kutu ve eşyalarımızla bizi istasyondan kovmayı en büyük görev edindikleri her hallerinden belliydi. Bütün bu gergin anların tamamen Japonca monologlarla olduğunu da eklemek isterim. Onlar Japonca konuştukça biz Türkçe cevap verdik. Ne yapsak kar etmedi. Ne müdürü ve özel kalemini, ne de yanındaki 3-4 kişilik istasyon ekibini sakinleştirebildik. Daha ilk geceden istasyondan apar topar bağrışlar eşliğinde kovulmuştuk. Diğerlerinden farklı bir tur olacağını tahmin etmek zor değildi.

Gece bulduğumuz güzel bir kuytu da bisikletleri kafa ışıklarımız eşliğinde topladık ve yemek işini halletmek için şehre gezmeye koyulduk. Ne olursa olsun Hiroshima, Avrupa şehirlerinden biraz farklı bir şehir, düzenli ama yoğun, gürültülü ama dar sokakları sakin bir yer. Karanlık dapdaracık sokaklar geniş Amerikan vari göbek ve kavşaklara açılıyor. Dar bir sokaktaki ufak bir restorana girdik. Tek başına bar arkasında yemek yapan, siyah karate bantlı adamımız önce resimden yemeği seçtirdi. Sonrasında son derece hijenik olmayan mekanında bizim ramenleri yapmaya koyuldu. Uzun süredir aç olduğumuzdan mı bilinmez çok lezzetli gelmişti. Yemek sonrası büyük şehirde kalmanın en pratik ve zevkli yolu olan uygun bir hostel bulmaya koyulduk ve ilk denememizde başarılı olduk. Evden bozma bu tatlı mekana ayakkabıları çıkararak girdik, pazarlığımızı yaptık ve odaya çıktık. Tabi bütün bu diyalogları mekan sahibi teyze japonca gerçekleştirdi, biz ise türkçe. Oda japon standartlarına göre oldukça geniş 4 yer yatağından oluşan bir odaydı. Gerek mekan nedeniyle gerekse ilgilenen teyzenin sohbetinden ötürü bu hostelde kalarak artık Japon geleneksel dünyasına ilk adımımızı çoktan atmıştık bile.

Kendimize geldikten sonra Hiroshima şehrini gezmeye dışarı çıktık. Japonya şehirleri çok ama çok güzel ve renkli. Sanki her isteğinize uygun ayrı bir mekan var gibi bu şehirde. Işıklı dükkanlardan, video salonlarına, karaoke salonlarından, köhne barlara kadar herşey ve hepsi bir arada. Bu yüzden sokakta yürürken karşınıza ne çıkacağını hiçbir zaman bilemiyorsunuz. Bu da şehri gezmeyi çok daha eğlenceli kılıyor, daracık sokaklar içinde ufak bayraklar altında eğlenen insanları seçmek, içeriyi merak etmek ve göz atmak büyük zevk. Onlarca saat süren bir yolculuk sonunda bu gece çıkmak için enerji bulmamız bile garip, geceyi bir okonomiyaki partisiyle sonlandırıp odaya dönüyoruz ve anında uyuyakalıyoruz.

Ertesi gün sabah erkenden kalkarak atom bombası müzesini ve bombanın patlama anında tam altından bulunan, şimdi barış anıtı olarak korunan Genbaku Dome’nin olduğu parkı geziyoruz. Bomba müzesinde konunun yalnız korkunçluğuna saplanıp kalmamış, teknik detaylara ve etki alanından tutun da bombanın üretim tekniğine kadar birçok konuya yer verilmiş. Gerçekten insanın kanını donduracak cinsten objeler, fotoğraflar ve felaket sonrası eşyalar da tabi ki mevcut. Müze gezi güzergahının sonlarına doğru dünyada tekrar böyle bir olayın gerçekleşmemesi adına verilen mesaj ve bilgilerle müzeyi tamamlıyoruz. Acaba insanlık kendi yaptığı felaketlerden kendine ders çıkaran bir varlık mı, yoksa sadece bu ders olayı yaşayan jenerasyonla mı sınırlı sorusunu kendi kendime sorup binadan çıkıyorum.

Saat öğle vaktine yaklaştığı için programımızın yarım gün gerisindeyiz. Hızlıca toparlanıp yola çıkıyoruz. Ancak şehirden çıktığımızı düşünmemize rağmen trafik hiç azalmadığı gibi, araba ve kamyonlarda yolun dar olması nedeniyle ya arkamızda takılıp kalıyorlar, ya da çok yakın geçiyorlar. Kendimizi küçük köyler arası bir yoldan ziyade, yoğun bir şehir trafiğinde buluyoruz. Kasabalar neredeyse birbirleriyle birleşmiş olduğu için bir kasabanın sonlarına doğru azalan trafik, diğer kasabanın trafik başlangıcı oluyor. Bu denklem sonucunda trafik yoğunluğu olmayan bir yola neredeyse denk gelemiyorsunuz. Böyle bir etap sonunda havanın kararmasına yakın saatlerde Takehara isimli kasabaya ulaşıyoruz. Şöyle bir sorup soruşturduktan sonra ne uygun bir hostel, ne de kamp alanı olmadığını öğreniyoruz ve kasabanın merkezinde bir parka kamp atıyoruz.

Artık şehirlerden uzaklaştığımız için ingilizce bilen bir japon bulmamız neredeyse imkansız. Kasaba içinde yerel bir restoran ararken kırmızı bayraklı bir mekan bulduk ve içeri daldık. Belki ana cadde üzerinde daha anlaşılır resimli menülü bir mekan bulabilirdik ama değişik bir deneyim olsun istedik sanırım. Girdiğimiz mekan iki üç masalı ufacık bir restoran. İçerideki sahne için kısaca; japonca bir menü, tek kelime ingilizce bilmeyen bir teyze ve tek kelime japonca bilmeyen 4 bisikletçinin birbirine boş boş bakması diyebiliriz. En sonunda bitsin bu çile diyerek ortalama fiyatlara bakarak bazı ürünler sipariş ediyoruz. Bira japoncada ‘biru’ olduğu için biraları isteyebiliyorduk ama yemek tam bir muammaydı. Neticede bir kuşu bile doyurmayacak 4 parça etten oluşan bir tabak geldi. Tamam tadı çok güzeldi ama çıkıp acilen yiyecek birşeyler bulmamız gerekiyordu. Yakınlardaki Seven/Eleven dan yemek işini hallettik. Japonyada hazır yemek endüstrisi çok gelişmiş,  tabakalarda hazır yemekler satılıyor, tam bir cankurtaran. Yemekten sonra çadırlara çekiliyoruz ve tüm gece boyunca eğlence mekanlarından eve dönen ve şarkı söyleyen sarhoşların sesleri eşliğinde güzel bir uyku çekiyoruz. Gün boyunca sokaklarda pek de karşımıza çıkmayan Japonlar meğer geceleri ortaya çıkıyorlarmış.

ADALAR

Ertesi gün kamp attığımız parkta uyanıyoruz. Yaşlı bir teyze bize bir şişe su ve mandalina ikram ediyor. İlk burada duyuyoruz sabah kalk borusunun sesini. Herkes birbirine aynı soruyu soruyor: Sabahki sesi duydunuz mu? Sabah saat 6 sularında neredeyse tüm evlerin duyacağı bir seviyede siren gibi bir ses yankılanıyor, bu dakikadan sonra parktaki yaprakları tırmıkla toplayan, dışarıdaki tuvaletleri, bankları temizleyen insanlar ortaya çıkıyor. Hava güneşli ve açık, deniz kenarında marketten aldıklarımızla kahvaltı ediyoruz, kahve pişiriyoruz.

Gün ortasında sahil şeridini izlememiz rağmen gene yoğun bir trafikle ilerliyoruz. Ancak artık hem soldan akan trafiğe, hem de dar geçişlere alıştığımız için tempoyu farkında olmadan arttırıyoruz. Tur bisikleti formatının aksine oldukça tempolu şekilde, birbirimizin rüzgarından yararlanarak, adeta pelotondan kopmaya çalışan bir kaçış grubu misali asılıyoruz pedallara. Bunda yolun sevimsizliğin ve sanayi bölgesinden geçmemizin payı büyük.

Yemekten sonra Onomichi’ten başlayan ve mavi şeritlerle kendini belli eden bisiklet yoluna resmen giriş yapıyoruz. Bu noktadan sonra trafik azalıyor ve ıssız köylere doğru ilerliyoruz. Yollar artık çok daha güzel ve sakin. Birkaç saat sonra bisikletle geçilebilir dünyanın en uzun birkaç asma köprüsünü geçeceğiz.  Birkaç tepecik sonra geçilecek köprünün ilki karşımıza çıkıyor. Bildiğimiz boğaz köprüsünden biraz daha büyük ve heybetli, yanına yaklaştıkça insan koca şey karşısında kendi ufacık hissediyor. Köprüye tırmanmak için “sadece bisiklet” tabelası bulunan özel bir yola giriyoruz. Bu yol bizi köprünün ayaklarından köprü yüksekliğine kadar bir 50 metre kadar çıkarıyor. Ancak bu bisiklet tırmanış yolu gerçek bir Japon mühendislik mucizesi. Japonlar sanırım yılarca çalışıp bisiklet için en uygun eğim yüzdesini bulmuş ve bunu eşsiz virajlar, asfalt ve kırmızı yapraklı yüzyıllık ağaç manzaralarıyla birleştirmişler. Sonuç olarak ortaya bu muhteşem tırmanış etapları çıkmış. Çıkarken hiç yormamasına rağmen arkanıza baktığınızda nasıl bir yüksekliğe çıktığınızı şaşkınlıkla izliyorsunuz. Köprü ise başka bir hikaye; tamam boğaz köprüsünden koşup o garip rüzgarı yemiş insanlar olabiliriz ama bu büyüklükte bir köprü kenarında denize sıfır şekilde tam gaz bisiklete binmek öyle kolay anlatılır bir duygu değil. Uzunluk, yükseklik, altınızdan kayan giden deniz ve pedala bastıkça sanki suda süzülüyor gibi gözüken küçücük ada parçaları gerçekten burayı eşsiz bir bisiklet rotası haline getiriyor. Aynı şekilde köprü inişleri de inanılmaz güzel hesaplanmış eğimli virajları ve renk cümbüşü manzarası ile eminim dünyada eşine az rastlanır güzellikte. İnerken bu kadar zevk aldığım bir yol hatırlamıyorum, yolun bisiklet için yapılmış olması ve dolayısıyla dar bir yol olması nedeniyle hızımızı olduğundan daha da yüksek hissettiren, tam bir iki teker kaydırağı burası.

İnişten sonra mavi çizgilerle bize yol gösteren bisiklet rotasını takip etmeye devam ediyoruz. Bu yol bizi bir önceki günlere göre çok daha sakin ve bisiklet dostu köylerden geçiriyor. Tıpatıp aynı giyinmiş, beyaz şapka ve lacivert önlükleriyle karşıdan karşıya geçen birkaç okul kafilesi görüyoruz. İp gibi tek sora halinde, birbirleriyle böylesine uyumlu bir yürüyüş sırası oluşturabilmeleri inanın çok şaşırtıcı. Sonrasında gene harika tırmanışlar eşliğinde bu sefer daha uzun bir köprü geçiyoruz. Aynı güzellikte bir iniş sonrası artık günü noktalamak üzereyiz.

Bugünlük son köprünün hemen ayağında bir kamp alanı gösteriyordu harita, en başta bulamasak da yemek yedikten sonra tuvalet aramaya çıktığımızda kamp alanını tesadüfen buluyoruz. Kampçı eve gitmiş, onu bulmakla uğraşmadan çadırları kurduk, duş iyi gözükmediğinden kasaba girişinde gözümüze çarpan efsanevi japon banyosu tabelasını izlemeye karar verdik. Bu japon hamamları hakkında tabi ki önceden biraz okuyup bilgi edinmiştik ancak yinede ilk giriş böyle yerlere biraz gergin oluyor. Öncelikle bu hamamlara sento deniyor, çok geleneksel ve yerel bir aktivite olduğundan içerde bir açıklama vb. bir açıklama bulma şansınız yok. Parasını ödedikten sonra mavi bayraklı kısma erkekler, kırmızı bayraklı kısma kadınlar giriyor. Termal kaynak suyuna girmeden önce güzelce kenardaki kurnada temizlenip, en son temiz olarak kaynak suyuna girmek zorundasınız. Bu aktivite sonrası tabi ki günün yorgunluğu bir anda yok oluyor ve yerini çok derin bir dinlenme hissi alıyor.

Ertesi gün hava soğuk ve kapalı, tempolu şekilde bisiklet yolunu takip ediyoruz. Kasabalarda kimsecikler yok, yağmur yağmıyor gibi ama sanki bir bulut içinden geçiyoruz. Küçücük su parçacıkları havada asılı kalmış, biz içlerinden geçtikçe üstümüzde yoğunlaşıyorlar sanki. Daha geçeceğimiz 2-3 tane köprü var. Tüm yol boyunca yer yer bisikletliler görüyoruz, bunlar bölgedeki dükkanlardan kiralanmış bisikletlere benziyor, daha çok bisiklet rotasını turist kıvamında gezmek için gelmiş insanlar. Bu sefer kapalı hava ve sis tüm gün bizimle beraber, sakince 1-2 saat kadar pedalladıktan sonra en son köprü, çakarları sayesinde sis arasından bize kendini gösteriyor. Bu köprü o kadar uzunki denizin 50 metre üstünde inanılmaz bir rüzgar yiyerek yarım saate yakın pedal basıyoruz. Bü köprünün inişinde İmabari şehrinin tersanesini görme şansı buluyoruz. Dev bir fabrika, kocaman tankerleri içine almış ağır bir kaynak kokusuna rağmen her yer çok temiz ve düzenli gözüküyor. Artık bu köprüyü tamamlayınca bize eşlik eden mavi bisiklet rotası da Imabari şehrinde sonlanıyor ve japonyanın acımasız otoyol ve şehirleriyle baş başa kalıyoruz.

Günün kalan kısmında yoğun trafikli bir yoldan bir sonraki rotamız olan Takamatsu’ya ulaşmaya çalışıyoruz. Yolda geçirdiğimiz süreye güvenerek ve daha tempolu gitmek adına sık sık bisiklet şeridini takip etmek yerine otomobil yoluna giriyoruz. Haritamızda kamp alanı olarak gösterilen yere baktığımızda güzel deniz kenarı yeşillik bir alan buluyoruz. Öte yandan 10 km kadar ötede başka bir kamping daha gözüküyor. Bulunduğumuz bölgede duş olmadığı için açgözlülük yapıp şansımızı denemeye karar veriyoruz. Bu noktada gerek havanın kararması, gerek 140 km’yi aşmanın verdiği fiziksel yorgunluk, gerekse gittiğimiz yolun bize kamp adına hiç umut vermemesi nedeniyle bu kısacık 10 km oldukça zorlu ve moralsiz geçiyor. En sonunda kapkaranlık sokakta mekanı buluyoruz ancak diğerinden çok çok daha kötü olduğunu görüp geri topukluyoruz. Halen duş alabilmiş ve birşeyler yiyebilmiş değiliz. İmdadımıza Japonya’da sanırım onbinlerce mağazası bulunan Seven/Eleven yetişiyor. Duş işini ise deniz kenarında bulunan plaj duşlarında yapıyoruz. Çok soğuk olmasına rağmen, hızlı ve atak şekilde giyinmek bizi hasta olmaktan kurtarıyor.

2.bölüm en kısa zamanda...

Olgun

[bisiklethirsizlari]

Japonya bisiklet turumuzun fragmanı, iyi seyirler !

[bisiklethirsizlari]

Bir Gran Fondo Hikayesi

Geçtiğimiz haftasonu Türkiye’ de ilk defa bir “Gran Fondo” düzenlendi, biz de Bisiklet Hırsızları olarak tabi ki böyle bir organizasyonu kaçırmadık ve bu haber ilk duyulduğunda kaydımızı yapmıştık bile... 

“Gran Fondo” nedir diyen varsa internette konuyla ilgili çok güzel siteler var, ‘what is gran fondo ?’ yazmanız yeterli olacaktır. Yine de kabaca anlatmak gerekirse: 70′ lerde İtalya’ da doğan ve günümüze kadar gelen uzun mesafe bisiklet yarışlarına verilen isim diyebiliriz. Bisiklet yarışları derken: televizyonda izlediğimiz gibi takım arabaları veya tepenizde dolanan helikopterler yok elbette... Burada biraz daha bireysel veya takımsal hareket ediyorsunuz, yani besinleriniz, yedek lastiğiniz, pompanız vb. ekipmanlarınız yanınızda olmalı. Yurtdışında profesyonel yol yarışlarında da kullanılan bazı etaplarda Gran Fondo’ lar düzenlenmekte, biz bu seneye kadar bu yarışlara hep “acaba gitsek mi ?” diye diye bir türlü gitme fırsatı bulamadık ve bu sene Veloturk sağolsun Türkiye’ de ilk defa bir Gran Fondo düzenledi. 

Bizim kayıt olduğumuz yarışın uzun parkuru Kapadokya-Ürgüp’ ten başlayıp 90 km sonra Kayseri-Erciyes (2200 mt) zirvede bitiyordu. 70 km’ si hafif iniş-çıkışlı ve son 20 km’si ise tamamen tırmanış olan bir profil vardı. Düzenli antrenman yapan bir bisikletçi için kağıt üstünde pek te zor olmayan bir 90 km gibi gözükse de, gerçekte iş bu şekilde olmadı, çünkü hava sıcaklığı çok ta hesaba katılmıyordu... Yarış öncesi çoğunluk asfalt kalitesinden şikayetçi gözüküyordu, soğuk asfalt denen titreşimli zemin herkesin çekindiği ana başlıktı... 

Yarış sabah tam saat 09.00′ da başladı, herhangi bir gecikme olmadı ve Ürgüp merkezden yola çıktık. Arkadaşlar arasında yaptığımız ufak strateji: tırmanışa kadar beraber çalışarak gitmek ve gruptaki tırmanışçı arkadaşların oraya kadar yıpranmasını engellemekti fakat bu gerçekleşmedi... Daha yarış başlar başlamaz gruptan Pierre’ in arka değiştiricisi kırıldı, (kendisi yarışı o şekilde tamamladı, o ayrı bir hikaye) başlangıçtaki hız o kadar fazlaydı ki, ilk tırmanışta ben de bu tempoya dayanamayıp geride kaldım ve maalesef strateji falan kalmadı... Herneyse sonuç olarak herkes kendi temposunda giden bir gruba dahil oldu ve grupetto’ lar şeklinde seyir başladı... Benim olduğum grupta herkes “bu ne biçim asfalt” gibi şikayetler ediyordu ama ben buna hiç takılmamıştım, beni asıl endişelendiren daha ilk beslenme alanına bile gelemeden tüm suyumun bitmiş olması ve artan hava sıcaklığıydı. Yarışta toplam da iki adet beslenme noktası olacağı bilgisi verilmişti 60 ve 80. km’ lerde. Bu fikir başta beni rahatsız etmemişti ama sıcaktan ötürü daha 40. Km’ de suyum bitince “neden sadece 2 istasyon, bu sıcakta en azından birkaç su istasyonu daha konulsaydı” diye diye pedallamaya devam ettim ve bir şekilde ilk beslenme alanına vardım... Hemen mataralarımı doldurup, fazla zaman kaybetmeden yola devam ettim. 

70. Km geldiğinde Erciyes tırmanışı başladı... Güneş tepede, bir tane ağaç yok, hava 41 derece ve eğimler genelde %8′ lerin altına düşmüyordu, dümdüz pis bir tırmanış... İkinci beslenmeye gelmeden yine gruptaki insanların suyu bitmişti bile. Sıcak hava herkese daha çok sıvı tükettiriyordu ve ben yine susuz kalmıştım. Araba için benzin neyse, su’ da bizim için oydu işte... 80. Km’ deki beslenme istasyonu gelmek bilmedi... Bölge de ki amcalar halimize acımış olacakki, bahçe hortumunu kapan yola çıkıp bizi sulamaya başlamıştı, anlık serinlemelerin verdiği ekstra güç ile son istasyona geldim, ve yere yığıldım... Bacaklar pert ! Enerji sıfır ! Kramp üstüne kramp ! Yedim, içtim, bir daha içtim ama yok, vücut tepki vermiyor, etrafımda ki insanlardan bazıları “yarışı bıraksak mı” çıkmazına girmişlerdi. Susuzluk ve sıcak herkesi mahvetmişti... 10-15 dakika kadar dinlendikten sonra, yola devam etmeye başladım, sadece 10 km kalmıştı ama bacaklarım artık bitmişti, hayatımda hiç bisiklete binerken kramp girmemişti ama bu yarışta 2-3 kere kramptan durmak zorunda kaldım... Zirve’ ye doğru yaklaştıkça, “bitti bu iş” diye diye son köşeyi döndüm ve bitiş çizgisini gördüm. İşte tüm bu işkence, tüm bu acı, tüm bu sefillik, hepsi bu duygu için çekilmişti... Bisikletin özü olan “acı çekmeyi sevmek” duygusunu tekrar yaşamıştık.

Yarış bitti, yukarda yemek çadırı hazırdı, hatta masaj çadırı bile vardi... İlk defa yapılan bir organizasyon için harika iş çıkarmışlardı. Bisikletçilerin dönüşü için otobüsler organize bir şekilde bisikletçileri Ürgüp’ e geri götürmek üzere bekliyorlardı. Yani aslında herşey düşünülmüştü, bence tek eksik şey ekstra su istasyonlarıydı ama eminim ilerdeki organizasyonlarda bu konu çözülecektir... Veloturk’ e buradan da bir kez daha teşekkürler !

Sonuç olarak ilk Gran Fondo’ muzu ekip olarak kazasız belasız, bol bol amele yanığıyla tamamladık, hatta Olgun sadece bitirmenin ötesine geçip genel klasmanda 18. yaş grubunda 5. oldu !!! Böylece Japonya turumuzda tüm grubu çekme görevide kendisine verildi :)

Can. 

[bisiklethirsizlari]

 Bisiklet Hırsızları tur bisikleti ailesinin yeni ve en genç üyesi... Surly Cross Check Hospital Green Japonya turu öncesinde toparlanmaya başlandı... 

[bisiklethirsizlari]

Ronde Van Vlaanderen amatör yarış videomuz sonunda bitti, iyi seyirler... 

Yeni projelerimiz çok yakında... 

[bisiklethirsizlari]

Ronde’nin Muzigi

Temel eksiklerden biriyle başlamamız lazım: geçmişimizi sahiplenmek. onu anlamak ve değerli kısımları yaşatmak. Geçtiğimiz birkaç on yılda güzel olan herşeyin üstüne kat çıkmak suretiyle yok etmek konusunda üzerimize yok. İçinde bulunduğumuz ve ne kadar uzak durmaya çalışsak da öyle veya böyle ıslandığımız bu akvaryumdan çıkma fırsatı bulabilirsek eğer, şöyle uzaklara değil bir deniz öteye gittiğimizde ne kadar olmamış kentlerde yaşadığımızı ve bu kentleri bizzat kendimizin bu hale dönüştürdüğünü anlamamız hiç de zor değil. Akvaryum içinde uzun süre vakit geçirdiğimizde ise bir uyuşturucu etkisi gösterdiğinden olsa gerek çirkinlik algımız çalışmaz oluyor. Gelişmiş toplumların birçok konuda olduğu gibi geçmişi sahiplenmek konusunda da bizden fersah fersah önde olduklarını bu hafta kendi gözlerimizle bir kez daha gördük. Bu hafta 5 Nisan'da Bisiklet Hırsızları olarak yaşı neredeyse bir asrı geçen köy yollarında pedal bastık. Neredeyse 100 yıldır yapılan bir yarışa katıldık. Neredeyse 60-70 yıllık evlerin yer aldığı 100 yıllık kasabaların ve köylerin içinden geçtik. Bütün bu coğrafyada yaşayan ev sahipleri, bu yarışı hayatlarının merkezine koymuş şekilde karşıladı bisikletçileri. Eğreti ve kaba duran hiçbir detay hatırlamıyorum. Yıllar boyu yaşatılan bu kültür buralarda çoktan hazmedilmiş ve verilmesi gereken değer verilmiş. Lüks arabalar, otobanlar ve katlarla kimse ilgilenmiyor. Herkes ve herşey geçmişten gelen bu değerli organizasyonu yaşatmak ve kendi içinde yaşamak için burada bulunuyor.

Zorlu arnavut kaldırımı klişelerinin ve büyük turlarla yapılan karşılaştırmaların bu yarışı öne çıkarmak için yapılan abartı yorumlar olduğunu düşünenlere sesleniyorum; bu yarış ve bu yarışı koşanlar için söylenen kahraman benzetmeleri kesinlikle abartı değil. Islak ve soğuk Belçika'ya bir de arnavut kaldırımı yollar eklenince sizi Eurosport'ta izlediğinizden çok farklı bir deneyim bekliyor. Bisikletinizin ne zorlu titreşim ve darbelere dayandığını bu yarışta hayretler içinde göreceksiniz. Bitmek bilmeyen çamur ve yüz kesici rüzgardan ötürü bisikletinizle hiç ilgilenmeye fırsat bulamayacak, kötü zeminden kaçmak için herhangi bir çaba içine bile giremeyeceksiniz. İşte tam da bu yüzden yarış sonunda bu yarış kadrolarının neler yapabildiğini çok daha net anlayacaksınız bana güvenin. Bu yarış insanı iliklerine kadar zorlayan, daha önce yaşamadığı kaygıları yaşatan, daha önce kaybetmediği dengeyi kaybettiren bir yarış. Vücudunuzun her yanını ağrıtan ve hatta var olduğunu bile bilmediğiniz kaslarınıza kramplar sokan ve bunu bitmeyecek bir üşüme ve ıslaklık duygusu ile birleştiren bir yarış. Bu öyle bir yarış ki, tek başınıza yol bisikletiyle girmeye cesaret edemeyeceğiniz daracık ve yüzyıllık tarla yollara, yüzlerce bisikletçiyle omuz omuza gireceğiniz ve kendinizi bu çamur deryasına bile isteyerek batıracağınız bir yarış. Hatta yer yer Belçikalıların aslında cidden acı çekmeyi ve çektirmeyi seven bir millet olduğunu düşüneceğiniz bir yarış. 

Bence Ronde bisikletin özünü hatırlatan ve yıllar boyu yapılması itibariyle bu ruhu koruyan bir organizasyon, bir olay. Ronde bize bisiklet sevdasının; rengarenk formalarımız, parlak gözlüklerimiz ve pahalı ekipmanlarımızdan çok, salt devam etme ve asla vazgeçmeme olduğunu tekrar hatırlatıyor. Bu yarış benim için gerektiğinde mücadeleden, gerektiğinde de sadece ıslak bir rüzgardan tat alabilmeyi temsil ediyor. İyi veya kötüyü derinlemesine hissetmeyi hatırlatıyor. Koşulların zorluğu ise sizi kendinizle baş başa bırakıyor.

Bu yarışı profesyonel olarak koşan atletlerin hepsi birer kahraman. Kendi çabalarıyla bu yarışa giren, arkasında büyük sponsor ve takım desteği olmadan yarışmış eski zaman bisikletçileri  ise benim için çok daha büyük birer kahraman.

Bugün bisikletin bize yaşattığı duygulardan ziyade onu alışveriş ve sunum konusu haline getirip, “ben ve kıymetli bisikletim” temalı fotoğraf karelerine mesai harcayan arkadaşların, Ronde gibi zorlayıcı bir yarışa veya benzeri bir etaba dahil olmalarını şiddetle öneririm. Bu şekilde muhtemelen duvarlarına astıkları bira molası vermiş eski zaman bisikletçilerinin deneyimlerine biraz olsun ortak olabilirler. En azından kıyısından köşesinden de olsa yaşadıklarına benzer iklim şartlarını yaşayıp, benzer arnavut kaldırımlarının ne ağrılara yol açtığını tecrübe edebilirler. Aynı bizim yaptığımız gibi…  

Esasen asıl nokta bu müziği dinlediğini göstermekten ziyade o müziği duymak degil mi? İşte o müziği Ronde de net bir sekilde duyabilirsiniz. Bu yarış, bisikletin üstünde yeterince zaman geçirmiş her pedal tutkununun bağımlılığı olan acı çekme, umutsuzluk, iniş-çıkış buhranları ve sonrasında gelen ve hiçbirşeyin yerini tutamayan o mutluluk hormonlarını içinde barındıran bir yarış. Yarış içinde yaşadığımız boş ve donuk bakışlar ve yarış sonundaki kişisel tatmin neden bisiklete bindiğimizi hatırlatıp, o güzel şarkının melodisini tekrar kulaklarımızda çınlatıyor.

Olgun

[bisiklethirsizlari]

Ronde Van Vlaanderen turu fragmanı yayında, iyi seyirler ! 

[bisiklethirsizlari]

Operation Smile

4 Nisan 2015'te 4 bisikletçi pedallarını Operation Smile için çevirecek. Operation Smile, düşük ve orta gelirli ülkelerde dudak ve damak yarıklı çocukları tedavi etmek için kurulmuş uluslararası bir dernek ve 1982'den beri 220.000 çocuğa ulaşarak tedavisini sağladılar ve onlara yeniden gülme şansı verdiler. Her 3 dakikada 1 dudak damak yarıklı bir çocuk dünyaya geliyor ve yemek yeme, konuşma, duyma ve düzgün nefes alma problemlerinden dolayı 1 yaşına gelmeden ölme riskini 2 katına çıkarıyor. Ayrıca bazı bölgelerde toplumdan dışlanıyorlar.

Biz de bisiklet yarışı klasiklerinin en zorlularından biri olan Ronde Van Vlaanderen' in 135 km' lik amatör etabını Operation Smile'a bağış toplama amacıyla pedallayacağız. Amacımız Ronde'nin zorlu arnavut kaldırımlı yollarında pedallarken 10 çocuğun tedavisi için gereken 2.400$'I toplamak. Bize bu yolda destek olur musunuz?

http://support.operationsmile.org/site/TR?pg=fund&fr_id=1030&pxfid=35792

Bize instagram hesaplarımızdan @bisiklethirsizlari @canozbek @gokhansezginer ve facebook sayfamızdan https://www.facebook.com/bisiklethirsizlari eşlik edebilirsiniz.

[bisiklethirsizlari]

Ronde Van Vlaanderen yarışına 20 günden az bir süre kala, bisikletlerimizi bu zorlu yarışa uygun hale getiriyoruz. Daha fazla konfor ve dayanıklılık için çok telli jantlar, gidon sargıları ve yokuşlar için 34/53 aynakol montajı tamamlandı. Sırada en önemli faktör lastikler var..

[bisiklethirsizlari]

İKİ EFSANE BİR ARADA

[bisiklethirsizlari]

Sarı ustune Siyah Aslan

En son bisiklet turumuzu geçen sene Mayıs ayı içerisinde yaptığımızı düşünürsek, bundan 82 gün sonra katılacağımız ve dünya çapında olay olan ''tour of flanders - ronde van vlaanderen - flaman turu'' yarışı için kesinlikle hazır sayılırız... 

Bi dakka, bi dakka !

Biz mola yerlerinde bira içip, kalamar yemeye veya oturup kahve içip tatlı yemeye alışkınız, bu arnavut kaldırımları, bu yağmur çamur, bu pislikte neyin nesi ? Hemde tam olarak 245 km diyorlar... 

Bahar klasiklerinin bisiklet dünyasınındaki yeri çok önemlidir, bir önceki yazımda bu yarışların tek günlük yarışlar olduğu için heyecanının çok daha yüksek olduğunu belirtmiştim. Şimdi ise bizim amatör versiyonuna katılacağımız ''Flanders'' ile ilgili biraz ayrıntıya girmek istedim.

Bahsettiğim klasiklerin arasında Tour of Flanders ve Paris-Roubaix yarışları birbirini bir haftayla takip eden ve Belçika-Fransa' da gerçekleşen iki psikopat yarıştır. Kimi sporcular bu psikopatlıktan zevk alır, kimileri için ise bu tam bir işkencedir. Ama izleyici için, hele o bölgelede bulunan Flaman kesim için bu yarışlar büyük turlardan çok daha önemlidir. Çünkü aslında bu bölgenin sporcuları yapı olarak daha kuvvetli, daha iri yarı, daha uzun süreli güç üretebilen sporculardır ve bu yarışların en büyük favorileridirler... Tabi bu demek değilki sadece Flaman sporcular kazanacaktır. Bu tek günlük turlarda 245 km boyunca gücününün tümünü doğru kullanan, en ufak bir dinlenme anını bile kaçırmayan ''büyük motorlu'' abiler esas adamlardır.

Tour of Flanders veya Paris-Roubaix denince akla ilk gelen genelde arnavut kaldırımlı (aslında daha çok köşeli ve iri kaya parçalı) sektörlerdir, çünkü genelde yarış favorileri bu bölümlerde atak yaparlar. Bu bölümleri kazasız belasız geçmek çok önemlidir, çünkü peloton çok hızlı ve agresiftir, yol daracıktır ve takım araçları herhangi bir problem yaşandığında sporcuya ulaşmak için tüm peloton' un uzaklaşmasını beklemek zorundadırlar bu da nereden baksanız birkaç dakika eder ve bu bölgelerde problem yaşayan bir sporcunun yarışı adeta orada bitebilir. İşte tam da bu yüzden her bir arnavut kaldırımlı sektör izleyiler için unutulmaz fotoğraflar çıkartır... 

Flanders turundaki birkaç meşhur arnavut kaldırımlı sektöre bir göz atalım;

Molenberg: Toplam 474 mt, %14,2 maximum eğim ve ortalama %7 eğim.

Oude Kwaremont: Toplam 2200 mt, en uzun arnavut kaldırımlı sektör ve ortalama %4 eğim.

Koppenberg: Toplam 600 mt, en meşhur sektörlerden, maximum %22 eğim ve ortalama %11,6 eğim. İnsan üstü bisiklerçilerin bile bisikletlerini sırtlayıp yürüyerek çıktıkları görülmüştür...

Paterberg: Toplam400 mt, buda en meşhur sektörlerden, maximum %20,3 eğim ve ortalama %12,5 eğim. Cancellara abimiz sever burayı...

Bu bahsettiğim sektörler, sadece en meşhur olanlar. Bunun gibi birkaç adet (17-18) daha arnavut kaldırımlı bölum var ve toplam yarış mesafesi ortalama 245 km. Böyle uzun ve yıpratıcı bir yolda arnavut kaldırımı bölümler tam anlamıyla işin ''tuzu-biberi'' ya da vazgeçtim sadece ''biberi''.

"Flanders" turunu şimdiye kadar kazanan en meşhur ve efsane isimler ise Tom Simpson, Eddy Merckx, Johan Museeuw, Tom Boonen, Stjin Devolder ve Fabian Cancellara...

1913 yılında ilki yapılan bu yarışa bu sene kanlı canlı tanık olacağımız için şimdiden hepimiz çok heyecanlıyız, bu mitik yarışı ve o ortamın içinde olmayı bir kenara bırakalım, bizde bu rotada pedal basacağız… Biraz olsun bu kahraman insanları ucundan azıcık anlayacağımızı düşünmek bile harika birşey.

Çok acı çekeceğiz biliyorum, ama eminim herşeye değecek !

Can.

Not: Paris-Roubaix yarışını anlatan harika bir yazıda sevgili Caner Eler' den gelmişti vakti zamanında… Mutlaka göz atın.

http://www.yazihaneden.com/2012/04/aci-vatan-roubaix/

[bisiklethirsizlari]

2 0 1 5

Uzun zaman sonra herkese Merhaba ! 

Yoğun iş temposu, oraya koştur buraya koştur falan derken uzun zamandır birşeyler yazmadığımızı farkettim. Ama yazmadığımıza değecek kadar güzel bir yıl bekliyor bizi. Bİsiklet turu açısından zayıf geçen bir 2014 yılının ardından önümüzde ki sene bomba gibi turlar yapmayı planladık. Nisan ayının başında '' Ronde van Vlaanderen'' amatör yarışı ile açacağız sezonu, sonrasında belki yine yurtiçinde ufak turlar yaparız ama esas bomba yazın patlayacak gibi gözüküyor. Yine yaklaşık 2 hafta sürecek olan büyük turumuz için seçtiğimiz ülke Japonya ! Japonya' dan önce 'Ronde' ya da nam-ı diğer 'Flanders' yarışı için programımız nasıl olacak kabaca anlatayım...

Bisiklet dünyasında bahar klasiklerinin yeri herkes için farklıdır, çünkü büyük ve uzun turlar gibi haftalara yayılan bir süreç değildir, yarışlar tek günde kazanılır ya da kaybedilir. Bu yarışlardan iki tanesi vardır ki, bisiklet yarışından veya sporundan çok daha öteye giden, bisikletçilerin gün sonunda bir sporcu değil gerçek bir kahraman olarak görüldüğü ''Ronde Van Vlaanderen'' ve ''Paris-Roubaix'' dir. Bu yarışların gerçekleştiği bölgenin tarihinde zaten 1. dünya savaşının en şiddetli çarpışmaları yatmaktadır ve insanlar arasında ''Kuzeyin Cehennemi-Hell of the North'' olarak ta adlandırılır. Bu sıkıntılı dönemleri, o zaman yaşanan acıları biraz olsun bisikletçilere ve dünyaya göstermek ister gibicesine iki yarışında parkurları oldukça çetin ve yıpratıcıdır. Biz düz yolda 200 km yol yapıp ''öldüm, bittim, yandım'' derken buradaki sporcular yaklaşık olarak 250 km yol gidip birde meşhur arnavut kaldırımlarıda (pave) yerlerde sürünmektedirler.. Profesyonel sporcular bu yarışı yaklaşık 6 saatte tamamlamaktadırlar.

Biz bu yarışlardan ilkine, yani ''Ronde'' nin gerçek yarıştan bir gün önce olan amatörler için düzenlenen versiyonuna katılma kararı aldık. 

Söylemesi bile zormuş... Evet bu kararı aldık, parkurda 3 kategori var... Seviyenize göre 75 km, 135 km veya 245 km seçebiliyorsunuz. Biz şimdilik 135 seçtik, ama Nisan' a kadar gruptan gaza gelip ben hallederim diyen bir cengaver çıkacak mı hep birlikte izleyip göreceğiz... 

Yarış Belçika' nın Brugges şehrinden başlayıp yaklaşık 135 km ortalama düz bir parkurla beraber Oudenaarde' ye geliyor. Buradan sonra kalıyor 100 küsür kilometre ama bu 100 km' de meşhur arnavut kaldırımları, kısa ama çok dik tırmanışlar var... Esas dananın kuyruğunun koptuğu ve o meşhur çamurlu fotoğrafların çekildiği geçişlerin hepsi burada... Sayarken bile insan korkuyor... Koppenberg, Taaienberg, Paterberg !

Grubumuzdaki herkes ilk defa bir yarışa katılacak, hayatımızın ilk yarışı olarak Ronde doğru seçim mi acaba :) Biz böyle adamlar değiliz ki, tur bisikletlerimize bineriz, biramızı içeriz, keyifimiz yaparız... Bu sefer ki biraz farklı olacak gibi gözüküyor sanki ya. (sesi titrer)... 

Turun detaylı programını ve yarış için yapacağımız hazırlıkları paylaşmaya devam edeceğim, şimdi gidip gidonuma ikinci kat sargıyı sarmakla başlıyorum... Hadi hepimize hayırlı olsun.

Can.

[bisiklethirsizlari]

Kucuk bir Montreal kacamagi

Gecen ay, (Agustos)ta yaklasik 1 hafta icin Kanada daydim. Seyahatimde kisa bir sureligine de olsa Montreal`i gorme firsati yakaladim. Fransiz-Kanadasinin en cok gormek istedigim sehri olan Montreal Bisiklet Hirsizlari ekibinden Kubilayin da “yeni” evi.

Kubilay F1 pistinde, pitlere dogru ilerlerken...

Sure olarak yanlizca 3 gunum vardi, gercek bir tur icin yeterli degil, bizde onun yerine daha cok sehir gezintisi tadinda bir planda karar kildik.

Sehir gercekten inanilmaz derecede bisiklete uygun. Insanlar gunluk hayatlarinda bisikletli ulasima adapte olmuslar. Bu kulturun olusmasinda biraz da Fransiz Kanadasinin olaylara sosyalist yaklasiminin etkili oldugunu dusunuyorum. Oyleki, grev yapan polisler, bize cogu zaman yol hakki veriyor. Kucuk bir parentez aciyim; bu sehire herhangi bir zamanda gidin, grev yapan bir grupla karsilasicaginiz garanti!, adamlar haklarini ariyorlar.

Grev yapan polisler renkli kamuflaj pantolon giyiyor (ustte), Biosphere (altta)

Montreal adaya kurulu bir sehir, Saint laurent nehrinin kollari sehri sarmaliyor, yesil alanlar sehir ile entegre, bunun yaninda karsiniza cikan hemen her koprude bisiklet yolu olmasi da buyuk rahatlik.

Avrupada artik cok yaygin olan kiralik bisikletler heryerde, ve bircok insan; sadece turistler degil, yerli halk da bu kiralik bisikletleri cokca kullaniyor. Neredeyse her kosebasinda olan istasyonlardan bir tanesinden bisikleti aliyorsunuz, gitmek istediginiz noktadaki istasyonda birakiyorsunuz. Kullanis icin https://montreal.bixi.com. Montreal`i ziyaret edeceklere bu opsiyonu siddetle oneriyorum.

1.gun

Iki gune yayilmis bisiklet gezintimizin ilk gununu daha cok sehirdeki turist atraksiyonlarina ayirdik, vieux montreal en cok zaman gecirdigimiz yer oldu, eski montreal de bulunan bolge eski liman doklarina da yakin. Hava kararmaya basladiginda Montreal dagini tirmanmaya karar verdik (Aslinda dag degilde tepe desek daha yerinde olur) Kubilayin artik gercek bir Montreal`li olmasi, ve kulaklarini acik tutmasinin faydasini da burada gorduk, dagin tepesinde acik havada Montreal Filarmoni Orkestrasinin kucuk bir konserini (muhtesem manzara karsisinda) dinledikten sonra, asagi dogru inmeye basladik. Bu arada belirtmeden gecemiyecegim konser “beles” idi - (Fransiz Kanadasinin sosyalist oldugunu soylemismiydim.?) 

Boyle manzara, boyle konser beles olur mu!

Gece hayati - Biz sakin bir gece, 1-2 serinletici bira ve canli muzigi tercih ettik. Sehir muzik konusunda cok cesitli secenekler sunuyor. Onun disinda eglence hayati olarak da her turlu degisik tercihe cevap verebilecek nitelikte (cok zorlamadik)

2.gun

Rota olarak icine route verte`i alan, bir yol belirledik, zamani olan icin route verte 5000km lik bir bisiklet networku, ve bu yollar kullanilarak tum quebec eyaletine hatta zorlarsaniz Amerikaya bile ulasabiliyorusunuz. Bizim ulasabildigimiz bir kac destinasyon Biosphere, Osheaga muzik festivalinin yapildigi, Sainte Helene adasi, F1 pisti “Circuit Gilles Villenueve” ve genel olarak adanin kuzey taraflarindaki parklar oldu.Sainte-Anne-de-Bellevue kasabasinda kucuk bir mola, ve burada yedigim chili - fasulyenin riskli bir secenek oldugunu Kubilay bana tabagi yariladigimda hatirlatti (donus ucagim aksam 22:00da idi). Devaminda, gonul rahatligiyla tavsiye edebilirimki, mola icin cok isabetli bir tercih yapmisiz. Bu kucuk kasabadaki bircok organic urun satan dukkan gorulmeye deger, ayrica bolge bisikletcilerin ugrak mekani.

Akilda kalanlar kisaca boyle ama insan tekrar gitmek istiyor, daha uzun sureligine, daha uzaklara. Fransiz Kanadasi gorulmeye deger, ha bu arada Hot Dog`u da Chien Chaud diye ceviriyorlarmis...

[bisiklethirsizlari]

Makineler ve Insanlar

Ne zaman bir bisiklet yarışı izlesem, sporcuların gösterdikleri performanslar karşısında sürekli şu cümleyi tekrarlarım ''insan değil lan bunlar''. Fakat bu senenin Fransa Bisiklet Turu bize bir kez daha hatırlattı ki, bu adamların da duyguları var.  Belki sporun getirdiği inanılmaz baskı ile hiç birimize yansıtmasalarda öyle anlar geliyor ki, bir anda bu adamların tüm zırhlarını indirdiğine tanık oluyorsunuz. İşte bu senenin Fransa Bisiklet Turu bize bunu bir kez daha hatırlattı.

Bakın yine diyeceğim, insan değil lan bunlar ! Elin kırık etaba mı başlanır? bacağın kırık 20 kmbisiklete mi binilir arkadaş ? 

5. Etap; efsane bir etap olması bekleniyor...Yağmur, çamur, arnavut kaldırımları ne ararsanız var. Yani biz izleyiciler için ne ararsak var, bisikletçiler için iş biraz daha farklı. Froome bir önceki gün yapığı kazadan sonra bu etaba eli kırık başlıyor. İşte diyorum insan değil! Ne oluyorsa oluyor ve yaptığı ikinci kazadan sonra turu bırakmak zorunda kalıyor, buraya kadar tamamız. Bisiketçiler kaza yapar evet normal, fakat öyle bir kare vadı ki bu kazadan sonra bizi mahvetti. Takım arabasına bindikten sonra kaskı halen kafasındaydı, gerçidiği şoku tahmin edin, dünyanın en rahatsız edici şeyi olan bisiklet kaskını çıkarmak aklına bile gelmedi. Turun ilk favorisi böyle çekildi. Burada konu diğer sporlarda olduğu gibi bir takımı veya tek bir bisikletçiyi sevmek onu desteklemek değil, hiç bir zaman da olmadı. Çelik kapı gibi duran bu adamların yıl boyunca tek amacı Fransa Bisiklet Turu' nu kazanmak ve tüm çalışmalarını buna göre yapıyorlar. Fakat şu fotoğrafta o çelik adam, o robot, o makine nerede, görebiliyor musunuz ? 

Tam şoku atlattık dedik, tur İtalyan Nibali ve İspanyol Contador arasında geçecek diye kendimizi avuttuk derken geldik turun en zorlu etaplarından biri olan 10. etaba. Buradan herkes Contador' dan acayip ataklar yapıp Nibali ile arasında ki zaman farkını kapatmasını ve belkide öne geçmesini planlıyordu kafalarda. Fakat öyle olmadı. 

Bir anda Eurosport muhabiri sevgili Caner Eler, ''Contador düştü deniyor'' dedi. Ben daha önce Contador' un düştüğünü neredeyse hiç hatırlamıyorum ve basit birşeydir diye düşünürken bir anda görüntü geldi, yolun kenarında kan revan, üst baş paramparça ve yüz ifadesi çok iyi olmayan Contador' u gördük ekranda. Froome' dan sonra turun diğer favoriside ciddi bir kaza yapmıştı, bu kadar olamazdı, olmamalıydı yani. 

Bir şekilde Contador' u toparladılar ve yarışa geri döndürdüler, takım arkadaşları yanına gelip onu ön gruba götrümeye başladılar, burada Nibali ve peloton' da tempoyu düşürürek ultra klas bir hareket yaptılar. İsteler tempo yapabilirlerdi, yapmadılar. İnsan mı lan bunlar yoksa ?

Tam fark kapanıyor dedik, çok ciddi değil derken inişte vücut dili ile bu işin bittiğinin sinyallerini verdi Contador, takım arkadaşı Michael Rogers' a sarıldı ve sağda durdu. Bizde durduk orda. Tam orada durduk işte o sislerin içinde iki adamın sarılıp vedalaşması, bizi bitirdi. Ekran başında donup kaldık. Contador normalde çok fazla kazaya karışan bir bisikletçi değildir, ben bunuda o gün üzerinde olan baskıya bağlıyorum, çünkü herkes onun atak yapacağını biliyordu ve o anı bekliyordu. Sevmeyeni çoktur kendisinin, bir ara adı doping ile anıldığı için kendisini antipatik bulan çoktur. Kendisini yapmacık bulan da çoktur fakat şu fotoğrafta ben yapmacık birşey göremediğim gibi hayatımın sonuna kadar bu kareyi unutabileceğimi sanmıyorum. Kırık bacak kemiği ile 20 km pedal basan bu adam, kahraman değilse nedir ? 

Bisiklet böyle bi spor evet, ben şu takımı tutuyorum, en sevdiğim sporcu şu adam gibi birşey çok fazla yoktur bu sporda. Çünkü bisikleti seven herkes bilmelidir ki bu adamların hepsi birer gerçek kahramandır. Televizyonda izlediğimizin çok daha ötesindedirler. Umarım Froome ve Contador çabuk iyileşirler ve en sevdikleri yer olan bisikletlerine geri dönerler.

Bir daha da yarış izlerken ''insan değil lan bunlar'' demeyeceğim. 

Can.