Lydia Ashriel

I took their smiles and I made them mine. Black Hole Academy III. sınıf. Niflhim grubunun nesiller boyu süren LXII.lideri.

[bitchofnightmare-blog]

[sleepingsoldiers]

[bitchofnightmare-blog]

Kanlı dolunayın göğe hakim olduğu gece, lanetli günün sonunda genç adamı etkisi altına almış ağır ama ne yaptığından emin adımlarla ilerliyordu. Ayakları toprağa her değdiğinde çıtırtılar kopuyor, çalışkan bir karıncanın katili, solmuş yaprakların Azrail’i, o, yitip gitmek üzre olan gençliğin gücünün ruhuna dolacak oluşunu içten içe kutluyordu. 

‘’Eğleniyor musun?’’ Olacakların iki haftada bir şahidi, büyük çınar ağacının tepesinde ki baykuşun ağıdı kulakları doldurdu. Ve tok ses tekrarladı. ‘’Eğleniyor musun Lydia?’’ Kız susayana dek devam etti. 

Lydia yavaşça yere eğdi. Kalçalarını genç adama bastırırken rüzgarın döverek düşürdüğü yaprağı iki parmağının arasına aldı.  ‘’Asıl sen...’’ Derin bir iç çekti. ‘’Eğleniyor musun?’’ Kalçalarını sıktı ve kendini ileriye çekti. Hangi ağaca ait olduğunu kestiremediği yaprağın iki yüzündeki yaşam farkına güldü. Canlı yeşil kısmını baş parmağıyla okşadı. Kavrayışı gevşerken solmuş ölü yüzünün dalgalanarak yaşamın rengiyle olan yavaşı için parmaklarının arasından sıyrılıp gitmesine izin verdi.  Parmaklarını dudaklarına götürüp öptü. Kumral genç adam damarlarından bedeninin her bir köşesine dağılan tutkuyla kızı kendine çekti. Lydia belli belirsiz bir gülüşle gözlerini kapattı ve gücün dudaklarının kapasını tıklatmasına izin verdi. Adamın omuzlarına yerleştirdiği ellerinin yönünü değişirken parmak uçlarında atan kalbi avuçlarının arasına alıp sonu bulmak için yanıp tutuşuyordu. Ama bu işte yalnız olmanın bazı dezavantajları vardı. Osiria bu sahneyi daha fazla izleyemeyeceğini düşündü. Saklandığı ağaçtan yıldızlara yükseldi. Manevralar yaparak hakim hızını bulduğunda kanatlarını toprak anaya savurdu ve yere bir kaç metre kala insan formuna döndü. 

‘’Artık yemeğimizle oynamayı kes sarı şeytan.’’ Ayaklarını yere vurdu ve çirkin bir kahkaha attı.