BOEMpaukeslag

Nederlandstalige poëzie. Zend gerust gedichten in <3.

[boempaukeslag]

Woorde

ek dryf handel met woorde soos ander met munstukke tjeks of byekorwe; woorde dreun dreigend soos bye in korwe pasop dat jou woorde jou nie steek nie, benewens die pyn is sommige giftig woorde is uiters gevaarlik soms soek hulle mekaar uit gaan lê langs mekaar en paar en dan het jy gesê wat jy nie bedoel het nie

Pieter Uys (in: De Afrikaanse poëzie in 1000 en enige gedichten)

[boempaukeslag]

Parcival

tenslotte zijn de tempelreinigers gestorven van verre schijnen de drempels nog of zijn het conservenblikken ambrozijn ongeopend en goud eeuwen geleden geofferd

fortuinlijke dwaas achtergelaten voor later tegen rovers houd ik het geweer geschouderd een roodgemutste ruiter kreunt in het kreupelhout of ruisen de eiken zo of zijn het mijn oren die horen het hart aan de pijnboom gehangen met wonden als vijzels kuipen en karnen of is het vanuit de wijwater-centrale het psalmodiëren van volautomatische motoren

nooit zal het meer nodig zijn te slapen ongeborgen voor de verborgen god heb ik mijn naam tussen de sterren gezet en mijn lichaam temidden van bloemen mijn ogen is een onverzadigbare spin  aan het rag van mijn dromen dwalend en nooit meer slaat een logge deur dicht in mijn geleliede gedachtengang

maar eens moet ik gaan jagen als het wintert nadat op het zwarte bed van de einder de wolken zijn ingeslapen stuip- trekkend als sluimerende katten het sneeuwstormt dan dra mijn oren huilen wolven hinken bevroren door het woud in klamme holen murmureren uilen en ik? wat ik dan vind of vang is buit en offer beide: de tot duif ontduisterende slang 

- Lucebert, Val voor vliegengod

[boempaukeslag]

Levensloop

tijd opgezocht met eeuwige zaken niet gevochten toch een groot roker van verbrandende dingen allicht omgeven mijn asbak geuren van heiligheid

ik hoon verleent de potentaat mij gunst werkt hij met woorden die ik liefheb ik vertaal ze in mijn eigen zetkunst van majuskel tot inktvlek

muziek maar ik met dorre takken en zing een aria van mistige dagen onder mijn boom is het buitengewoon driftige spinnen knevelen een nijvere bij

- Lucebert, Val voor vliegengod 

[boempaukeslag]

II

De naakte voeten terten in 't rulle zand. De blauwe verten zijn overmand van onze hoop. Laat ons een dag goedkoop op strooptocht uitgaan.

- Richard Minne, In Den Zoeten Inval (1927) 

[boempaukeslag]

Woningloze

Alleen in mijn gedichten kan ik wonen, Nooit vond ik ergens anders onderdak Voor de eigen haard gevoelde ik nooit een zwak, Een tent werd door de stormwind meegenomen.

Alleen in mijn gedichten kan ik wonen. Zolang ik weet dat ik in wildernis, In steppen, stad en woud dat onderkomen Kan vinden, deert mij geen bekommernis.

Het zal lang duren, maar de tijd zal komen  Dat vóór de nacht mij de oude kracht ontbreekt  En tevergeefs om zachte woorden smeekt,  Waarmee 'k weleer kon bouwen, en de aarde  Mij bergen moet en ik mij neerbuig naar de  Plek waar mijn graf in 't donker openbreekt.

- J.J. Slauerhoff

[boempaukeslag]

Het Lied der Dwaze Bijen

Een geur van hooger honing  verbitterde de bloemen,  een geur van hooger honing  verdreef ons uit de woning.

Die geur en een zacht zoemen  in het azuur bevrozen,  die geur en een zacht zoemen,  een steeds herhaald niet-noemen,

ried ons, ach roekeloozen,  de tuinen op te geven,  riep ons, ach roekeloozen  naar raadselige rozen.

Ver van ons volk en leven  zijn wij naar avonturen  ver van ons volk en leven  jubelend voortgedreven.

Niemand kan van nature  zijn hartstocht onderbreken,  niemand kan van nature  in lijve den dood verduren.

Steeds heviger bezweken,  steeds helderder doorschenen,  steeds heviger bezweken  naar het ontwijkend teeken,

stegen wij en verdwenen,  ontvoerd, ontlijfd, ontzworven,  stegen wij en verdwenen  als glinsteringen henen. --

Het sneeuwt, wij zijn gestorven,  wij dwarrelen naar beneden.  Het sneeuwt, wij zijn gestorven,  het sneeuwt tusschen de korven.

- Martinus Nijhoff

[boempaukeslag]

Weer rijst het

Weêr rijst hier uit den diepsten grond naar 't holle duister van mijn mond en streeft naar nieuwen luister, gelijk naar nieuwen bloesem streeft de knop die teêr in daauw-licht beeft, en stralend uit den boezem leeft der aarde, diep en duister.

'k En durf te spreken, waar ik woû het woord bewaren, dat ik hoû ten troost van doode wanen, o Deemoed... - Maar ik zie den dag veel schooner dan 'k hem immer zag : van zeven-kleurig goud, door 't rag der wimpers, klaar van tranen. 

Karel van de Woestijne, De Gulden Schaduw (1910)

[boempaukeslag]

Aan kant gezet bij afgesleten inboedel  toont haar springveren binnenste  het wel en wee van een oude matras.  ’t Kapok laat plots geheimen los  en in haar bobbelige noppen  kroppen refreinen en duetten:  Kom liefste, trek je nog  niet terug. Tast mij af  of ik opnieuw een vreemde ben  die je de weg vraagt naar vandaag –  Ik wil verdwijnen binnenin  een rauw lichaam klapwieken  als in een onderzeese grot.  Zo vogelvlug, met korte stoten,  klonk dit duet als een duel  als middenin een afgekuste stilte  een stem, haast verstikt, opveerde:  “Ga jij eerst dood, dan volg ik wel . . .”  Kom liefste, haal mij in  zoals een slak haar voelhorentjes.  Ik wil het licht niet zien  dat in mijn ribben fluit – Steek vlug mijn kromgesloten  lijf in brand: nog één zucht  en de fleur is eraf.

Lucienne Stassaert, Afscheidsliedjes

[boempaukeslag]

De Averulle en de Blomme

En lekte met 'nen zom, Zom, zom, Den dauw van op de blaren, Die klaer bedreupeld waren Lyk met 'nen dreupel Rhom, Rom rom. Wanneer zy fraei gedronken had, Zoo vloog ze schreef en krom, Rom, rom, Al neuzlen en half dronken, Tot waer de kleêrkes blonken Van eene schoone blom, Lom, lom. De blomme die ze kommen zag En viel niet al te dom, Dom, dom, Maer riep zoo, loos van zinnen, Hei! Kobbe, kom my spinnen Een kobbenet rondom, Om, om. En Kobbe, die was seffens g'reed, En steld' heur pootjes krom, Rom, rom; Zy spon heur looze netten Om haer daer in te zetten, En zat daer stille en stom, Tom, tom. En als de Rulle kwam naby Geflodderd krom en slom, Lom, lom, Zoo is ze in 't net gevlogen, En deerlyk uitgezogen, Of schoon zy jankte: zom Zom zom! De looze blomme loech er meê Die looze booze blom, Lom, lom, Eilaes! zoo menig jonkher Wordt - uitgezogen pronker, Om eene schoone blom: Dom! dom!

Guido Gezelle (Vlaemsche dichtoefeningen, 1858)

[boempaukeslag]

Schemering in 't woud

Hier moet ik peinzend gaan en stil, - het afgeleefde loof kwijnt aan de twijgen, ik voel den loomen schemer stijgen - en stijgen, stil. Wat glanst het bleeke Westen koud! een matte lach uit droeve wolkenbrauwen doet flauw den teed'ren nevel blauwen in 't gélend woud. - Ik zie den bleeken stervenswenk. Ik voel het doffe duister in mij dringen en verre stemmen hoor ik zingen al wat ik denk. - Waar zijt ge, Dood? - zoo gij rondom op wieken van de schemering komt rijzen, nu doet uw nadering niet ijzen, - ik wacht u - kom!

Frederik van Eeden, Van de Passielooze Lelie (1901)

[boempaukeslag]

Lucebert, Gedicht voor een zeer hoofd

[boempaukeslag]

ik tracht op poëtische wijze dat wil zeggen eenvouds verlichte waters de ruimte van het volledig leven tot uitdrukking te brengen

ware ik geen mens geweest gelijk aan menigte mensen maar ware ik die ik was de stenen of vloeibare engel geboorte en ontbinding hadden mij niet aangeraakt de weg van verlatenheid naar gemeenschap de stenen stenen dieren dieren vogels vogels weg zou niet zo bevuild zijn als dat nu te zien is aan mijn gedichten die momentopnamen zijn van die weg

in deze tijd heeft wat men altijd noemde schoonheid schoonheid haar gezicht verbrand zij troost niet meer de mensen zij troost de larven de reptielen de ratten maar de mens verschrikt zij en treft hem met het besef een broodkruimel te zijn op de rok van het universum

niet meer alleen het kwade de doodsteek maakt ons opstandig of deemoedig maar ook het goede de omarming laat ons wanhopig aan de ruimte morrelen

ik heb daarom de taal in haar schoonheid opgezocht hoorde daar dat zij niet meer menselijks had dan de spraakgebreken van de schaduw dan die van het oorverdovend zonlicht

Lucebert

[boempaukeslag]

Oor

Verdiept in het adagio smacht ik sostenuto  naar jouw lieflijk zondoorschenen oor waarin  het zich vergiet. Zo binnendwalend de muziek  en bevend ongewis kunnen wij kuis verlustigd  voelen rijpen ons onvermijdelijkst verdriet.

- Anneke Brassinga

[boempaukeslag]

Ik vind het Afrikaans mooi! Waarom niet af en toe een Afrikaans gedicht posten? :D

Wel, als niemand daar een probleem mee heeft zal ik dat misschien af en toe wel blijven doen :D. Vind het zelf echt een supermooie taal voor poëzie.

[boempaukeslag]

ek staan op ’n moerse rots langs die see by Paternoster  die see slat slingers in die lug  liggroen skuim  onverskrokke kyk ek elke donnerse brander  in sy gut voor hy breek  die rots sidder onder my sole  my bo-beenspiere bult  my bekken smyt die aangeleerde gelate knak uit haar uit  se moer ek is rots ek is klip ek is duin  helder sing my tiete ’n koperklepgeluid  my hande pak Moordbaai en Bekbaai  my arms skeur ekstaties bo my kop:  ek is  ek is  die here hoor my   ’n vry fokken vrou

Antjie Krog (Gedigte 1989-1995)

Toch nog één gedicht in het Afrikaans, ik beloof dat ik er geen gewoonte van zal maken.

[boempaukeslag]

De tien gedichten van de eenzaamheid I

In het liefdeloze landschap van mijn eenzaamheid  Heerst geen beweging die mij bedaart, geen rust  Die mij troost of afmaakt als een eerstgeborene.  Hoogmoedig vertaalt mijn bloed de tekens,  vertaalt mijn bloed de tekens,  De flitsen over het wrange water van weleer,  En draagt de eigenschappen van hem  Die zelfs de pijnen van november schuwt.  Ellendig, lijf en droom ontkennend, wijk ik  Naar de onderwereld van mijn ongeloof.  Geen grenzen, geen bakens, geen horizont.  En dalend, als een doelbewuste zwerver,  Begint de valk haar vreselijke vlucht.  En uit de laatste resten van mijn hoop  Verzamel ik de vreemde fragmenten van mijn verval,  Eerst verslaafd en dan genezen, verschuil ik mij  In de schandelijke schade die mij verteert.  Ik zal geen kwaad doen, noch verderf stichten  Geen heilige berg is mij onbekend,  Ik zal mezelve beterschap toewensen, en vredig  De levenslijnen der herinnering volgen  Naar de puinhoop van mijn verleden dat nog slechts smeult,  En stuiptrekkend in mijn ontworteld landschap  Zal ik de hand uitstrekken naar de sluier van de diepe slaap  Zachtjes genoeg om geen haat, geen pijn te krassen  In het zwangere achterblijven van haar weigerend woord.

Hugues C. Pernath

[boempaukeslag]

Merel

De morgenmerel gorgelt bekers bittere wijn: droom, die tot pijn verkorrelt in vogelkelen omdat het dag moet zijn; omdat het grote hele donker niet langer dicht kan zijn 

Gerrit Achterberg (Sintels)