De eerste horde van september is achter de rug; vandaag was ik jarig. Ik moet zeggen dat ik het redelijk leuk heb gehad (vrijdag in de kroeg gevierd, gisteren een grote kater, vandaag taart gegeten en uit eten geweest), maar ik ben ook wel opgelucht dat het weer voorbij is. Nu de rest van september nog.
Ik heb in de tussentijd wel geprobeerd hier te schrijven, maar het kwam er niet helemaal van. Volgens mij zijn we dit keer écht hard aan de slag in therapie. Het voelt alsof de 84e ronde van strijd met Hanna eindelijk tot een soort basisvertrouwen heeft geleid. Ik durf er nog niet op te vertrouwen dat dit blijft, maar we hebben nu al drie (!) goede sessies achter elkaar gehad.
De angst blijft, deels. Ik denk dat ik me daar maar bij neer moet leggen. Maar ik geloof wel dat Hanna een goeie is, met al haar kennis en ervaring. En dan moet ik maar hopen dat 5-7 jaar genoeg is (dan gaat ze met pensioen) en dat er geen onverwachte dingen tussendoor komen.
Maar voor nu is het oké. Het is 8 september en de dag is bijna voorbij. Ik ben 27.
Afgelopen woensdag heb ik ook iets met Hanna gedeeld wat voor mij heel logisch is, maar wat voor haar blijkbaar nog niet zo helder was. Namelijk dat het overlijden van jou voor een groot deel heeft bijgedragen aan mijn overtuiging "ik ben slecht / ik maak mensen ziek / ik maak mensen dood". Dat vandaag mijn verjaardag is, betekent ook dat ik nog een jaar verder verwijderd ben van jou. En ergens voelt het alsof ik je dicht(er) bij me moet houden, maar dat kan niet!
Want door het verstrijken van de tijd, raak ik je alleen maar meer kwijt.
Ieder jaar meer. En ieder jaar, vijftien dagen na mijn - onze - verjaardag, ga jij nóg meer dood. Terwijl ik ieder jaar alleen maar meer ga leven. Of dat probeer ik dan toch.
Het is september. Ik heb gevierd dat ik leef. Ik leef. En nu ga ik heel lang slapen
"I also felt crushing guilt. There had been too much of me and too little of my twin. For a long time I believed that I had entered this world as a murderer. I had taken what was rightfully mine together with what was rightfully hers."
