Hayatımda ilk defa galiba ilk defa birini bu kadar sevdim. Lisenin ilk yılı ve ben onu ilk hafta gördüm. Çok yakışıklı değildi ancak benim gözümde şiir gibiydi diyebilirim. O gün milli eğitimin eksik verdiği kitabı bana uzatırken kaça gittiğini sordum, gülerek söyledi. “10” dedi ama benim ilgilendiğim şey sadece gülüşüydü. Gerçekten mükemmeldi gülüşü, tabi benim gözümle görebilene. O ay içinde bir kaç kez gördüm onu, kantinde falan. İlk başlarda önemsememiştim ama her defasında gülerek yakalıyordum onu, içimden bir şeyler akıp gidiyordu sanki. Öylesine güzel bir gülüşü vardı ki her aklıma geldiğinde burnumu sızlatır, gözlerimi doldururdu. Hala da öyle. Klasik bir olay gerçekleşti bakıyordum ona durmadan. Her hareketini özenle inceliyordum. Belki diğerleri gibi güzel bir hikaye değil bu ama benim en güzel hikayem olarak kalacak o. 1 ay geçti 2 ay geçti derken ben bununla göz göze gelmeye başladım. 9. Sınıfım diye takmıyordu pek beni ama üzülmüyordum. Beni sevmesi imkansızdı. Arkadaşlarım bana bakma bu kadar fazla dedikçe bakmayı bıraktım. Artık o da bana bakıyordu, fark ettirmiştim kendimi. Dalga da geçiyor olabilirdi ama umrumda değil açıkçası. 1 ayı da böyle tamamladıktan sonra okulun sonlarına geliyorduk artık. Durmadan göz göze geliyoruz, çıkışta kapıya baktığını beni görünce de kapıya bakmayı kestiğini duydum arkadaşlarımdan. Mutlu oluyordum elbette. Sonrasında arkadaşları benim yanımdan geçerken adını anmaya başladı. Hele bir tanesi beni nerde görse gülüp duruyordu. Bunu da cebe atıp mutlu olmaya devam ettim. En yakın arkadaşlarımdan biri bununla arkadaş olmuş ve konuşuyorlardı. 9'larda kız var mı gibisinden şeyler sormaya başladığını duyuyordum. Mutlu etmedi bu beni. Ben çirkindim. Dediğim gibi beni sevme ihtimali yoktu. Gün geçtikçe kötüledi herşey. Kalbim darmadağın oldu. Önce benim arkadaşıma söyledi bir kızla konuştuğunu. Hissetmedim hiçbirşey, ona olan hislerimde de eksilme olmadı. Zaten gel sevgili olalım dese hayır derdim, korkuyordum. Ama bakmayı bıraktım. Karşılaştığımızda kafamı çevirdim, onun hakkında konuşmayı kestim. Biri, onun yakınlarında biri bana gelip o kızla ciddi olduğunu, rahatsız etmememi söyledi bana. Bakma ona dedi. Bir şey diyemedim. Tamam dedim sadece. Benim gülüşüne aşık olduğum adama bakma demişti. Bakarak, görerek sevdiğim adamı rahatsız etme demişti ve ben sadece tamam diyebildim. Artık kalbimde bir boşluk vardı. Onu görünce yaşadığım mutluluk artık yoktu. Bomboş hissediyordum. Kalbimin içine delik açmışlar gibiydi. Hissedemiyordum hiç birşey. Zaman geçtikçe soğudum. Beni birine şikayet ettiğini hatırladım, kendisi gelip konuşmak yerine birileri aracılığıyla ona olan sevgimi kesmemi bekliyordu. Her aklıma geldiğinde gözlerim doluyor ama ağlamıyordum. Nedeni yok çünkü. Niye ağlayacaktım ki? Beni sevmedi diye mi ya da bir başkasını seviyor diye? Asla ağlayamadım. Kalbimde kocaman bir boşluk vardı. Hissedemiyordum, üzülemiyordum, mutlu olamıyordum. O günden beri yapabildiğim tek şey boşvermekti. Sesini duymak için dünyalarımı verebileceğim adamı, kalbimde oluşan boşluğu, etrafımda yaşanan iyi ya da kötü şeyleri, başıma gelen herşeyi boşveriyordum. Beni hiç sevmeyen, sadece adımı bilen, ellerini tutsam mutluluktan bayılabileceğim adam geride sadece bir “Boşver” bırakmıştı.
Ancak dediğim gibi bu hikaye çok etkileyici ya da çok güzel değil ama o her zaman benim en güzel hikayem olarak kalacak.
origamiaround
discoholicmusic
titsay
snowghoul
jacobvanloon
vaporwave
