ona hayat hikayeni, başından geçen tüm şeyleri anlatmayı istemek.
sana hayat hikayesini, başından geçen tüm şeyleri anlatmasını istemek.
bir insana aşık olduğunuzda, onunla ilgili hayaller kurarsınız.
bazen birlikte çıkılan güzel bir seyahati düşlersiniz, bazen el ele tutuşacağınız o ilk anı, bazen birlikte devireceğiniz ilk şarap şişesini, bazen henüz onunla konuşamazken en yakın dostunuza onun hakkında söylediğiniz güzel bir şeyi, bizzat ona söyleyebiliyorken düşünürsünüz kendinizi.
hep güzel şeyler bunlar.
bense, kendi adıma, uzun ve samimi sohbetler hayal ederim önce.
bir insana, hiç çekinmeden, “beni yadırgar mı?”, “lan ne saçma bi insana çatmışım?” ifadeleriyle karşılaşmadan her şeyinizi açabilmek.
aynı şekilde, onun da sizinle aynı derinlikte bir iletişim kurabilmesi.
hayatına dair, çevresine dair hatta 90 yaşına gelmiş büyük ninesine varıncaya kadar anılarını dinlemek, böyle manyak şeyler istiyorum ben işte.
bir insan bir insanı ne kadar tanıyıp anlayabilirse o kadar tanıyıp anlayabilmek.
iletişim denen şey pek çok insanın pek çok ilişkinin içine ediyorken, sizin aranızdaki en güçlü şey olması.
anlatmak; daha önce hiç kimseye olmadığınız kadar açık olarak.
dinlemek; ona, daha önce hiç bu kadar sağlam dinlenilmemiş olduğunu hissettirerek.
bu öyle özel bir bağdır ki ; o insanla yollarınız sonsuza dek ayrılsa bile, yani siz öyle düşünseniz ve karşınızdaki de bunu onaylasa bile, asla iki yabancıya dönüşemezsiniz. çünkü, içinizden bir şeyler vermiş olursunuz ona ve onunda bir parçası, iki taraf da istemese dahi, kalmıştır sizde.
sözcükler güçlüdür ve en güçlü bağlar da yine sözcüklerle kurulur, içinizden gelen sözcüklerle.
J.D. Salinger, Çavdar Tarlasında Çocuklar kitabında, “Kimseye birşey anlatmayın. Herkesi özlemeye başlıyorsunuz sonra.” derken boşuna demiyordu, hani sırf afili birkaç kelam edeyim diye değil.
Ayrıca, bizim Nil Karaibrahimgil de “Hakkında her şeyi duymak istiyorum, bu aşk değil de nedir?” diyerek olaya yine kendi eğlenceli bakış açısını sunmuştu hatırlarsınız eheh
tabii, modern dünyanın hızlı ilişkilerinde “günaydın :)” içerikli bir mesajın diğer pek çok şeyden daha fazla anlama tekabül ettiğini biliyorum. ama herkes herkese atabilir öyle bir mesaj, hatta bir yerde görev’leşmiştir bu mevzular.
ha, güzeldir tabii sabah vakti, sevdiğin insandan öyle bir mesaj almak, ona bir şey demiyorum. ama sözcüklerle kurabileceğiniz çok daha derin bağlar var, onları ıskalamayın diye, naçizane bir hatırlatma benimkisi.
bu saroş yazının ana mesajı: Seven sevdiyine hatırlayabildiği ilk çocukluk anısından itibaren her şeyini anlatsın, en güzellerinden en rezillerine, en mutlularından en derdo günlerine kadar.
kamu spotu: siz yine de her şeyinizi her insana anlatmayın tabii, herkes sizi öyle güzel dinlemez, vakti gelince, dinleyebilecek, anlayabilecek olana anlatın.
gece sabaha bağlanırken, şarkısı da Gogol Bordello’dan olsun, öyle seviyorum ki bu şarkıyı.
prguitarman
theartofmadeline
kaledo-art
turnnoffyourmind
