Να δενεστε

μα να θυμάστε πως να λυνεστε

[destroymylife]

have a nice day :)

[cecillix]

Πώς είναι να μεγαλώνεις με δέκα χρόνια καθυστέρηση;

Μια ζωή ενήλικη, μα τώρα έφτασα να γίνω απλά ένα παιδί που κλαίει συχνά και σκοντάφτει στα ίδια, ξανά και ξανά.

Δεν μπορώ να συγχωρήσω την εαυτή μου που αδυνατεί να απεξαρτηθεί, σιχαίνομαι το ποια γίνομαι όταν δεν είμαι μόνη.

Ξανά και ξανά.

Άνθρωπος που δεν χαίρεται μόνος, μοναδική πηγή χαράς ο "άλλος" του μήνα -συνήθως δεν μένουν για πολύ παραπάνω.

Και ξαφνικά ξεχνάω ό,τι έχω καταφέρει, ξεχνώ να με αγαπώ,

Και αν δεν αγαπώ εμένα, τότε σίγουρα δεν αγαπώ εσάς.

Με τι μούτρα να έρθω να σε δω, ενώ ξέρω ότι ξέρω να κάνω μόνο κακό;

Νιώθω πως δεν αξίζει τέτοια κατάρα σε κανέναν, να αγαπηθούν από εμένα, να τους σκοτώνω σε εβδομαδιαία βάση-πώς να σηκώσω τέτοια ενοχή;

Και είναι η ενοχή το πάπλωμα, και εγώ δεν δικαιούμαι να βγω από το κρεβάτι, ούτε αντέχω να είμαι γυμνή μπροστά στους ενόρκους.

Χαίρω πολύ- το έχω μάθει πια ότι εγώ δεν ήμουν ποτέ το σωστό παιδί, είναι τόσο ανάγκη να μου το χτυπάτε ακόμα;

Το 'χω μάθει το ποίημα.

Τόσο καλά που δεν αντέχω την διάψευση.

Τι έχω κάνει στον κόσμο, ρωτάτε;

Μα, είναι απλό! Ο πρωινός μου εμετός έχει γεύση μήλο.

[wombshaker]

i love speaking with people who are more intelligent in a certain field than i am, like it’s just great to sit back and listen to somebody educate you on shit they’re passionate about

[pame-salonika]

Όποτε γεμίζω την βαλίτσα θα θελα να την αδειάσουμε μαζι

Να μου λες πως άργησα πολυ

Να σου απαντώ πως σημασία έχει ότι ηρθα

[photografya-deactivated20230917]

[mpoukla]

Requiem for

[kokkines-skepseis]

Μα φοβάμαι την ημέρα που θα λείπεις όταν ανοίξω τα μάτια μου.

[greekgodcomplex]

[in-that-lavender-haze]

i only want him if he’s mad crazy about me

[calm-thought]

You deserve a partner who checks whether you’re comfortable. You deserve a partner who will respect your boundaries. You deserve a partner who will be cautious if you do not know what your boundaries are.

[babbyygirrrl]

You can’t flex on me because I’ll be happy for you. We are not the same.

[cecillix]

Ίσως είναι καρμικο μας να μην ξεφύγουμε από αυτο.

Ίσως να είναι στο αίμα μας να μισούμε, να φθονουμε, να είμαστε αλαζόνες και εγωιστές, να θέλουμε περισσότερα από όσα θα μας άξιζαν σε 100 ζωές.

Προοδεύω οντως; Ή απλά έμαθα να συμβιβάζομαι με το ενστικτώδες μίσος μου για τους άλλους και να το κρύβω ακόμα και από το συνειδητό εγώ μου;

Ανοιχτό μυαλό αλλά και πάλι με γεωγραφικά σύνορα.

Αποδοχή του άλλου μόνο αν...

Και δεν ξέρω αν η άκρη του κόσμου μου υφίσταται, ούτε αν είναι προσπελάσιμη.

Ο χρόνος μας τελειώνει, όχι λόγω του χρονικού ορίου που καθορίζει η θνητότητα μας,

Αλλά επειδή πεθαίνει ο κόσμος.

Και όσο αυξανόμαστε και πληθαίνουμε,

Τόσο φτάνουμε στην δημιουργία μιας αποκάλυψης,

Όταν όλη η σιχαμερή σήψη που συγκεντρώνει το σύνολο του ανθρώπινου πληθυσμού,

Και τα 7 γαμημένα δις.,

Αποκαλυφθούν εμπρός μας με σεισμούς και με λιμούς, με πόλεμο και καταστροφή,

Μόνο τότε η σφαλιάρα της πραγματικότητας θα ερθει.

Ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που μπορεί να ξεπεράσει την μοίρα που του προδιέγραψε η φύση,

Γιατί όταν το μαχαίρι φτάνει στο κόκκαλο,

Όταν καίγεται όλο το χωριό,

Λειτουργούμε μαζί σαν μονοκύτταρος οργανισμός, για να συνεχίσουμε να αναζητούμε έναν καλύτερο σκοπό.

Επιβιώνουμε και σβήνουμε φωτιές και σπάμε μαχαίρια για να ζήσουμε μια ακόμα ανατολή και ύστερα να μπορέσουμε να ξαναμισήσουμε τα αγαπημένα μας άτομα.

Αλλά το χωριό ξεκίνησε να καίγεται από την απαρχή του χρόνου.

Θα προλάβουμε να ξυπνήσουμε για να σβήσουμε την φωτιά;

Ή είναι το μίσος που μας διατρέχει ο λόγος που δεν θα ξεπεράσουμε την ειμαρμένη;

[cecillix]

Κάθε φορά που συνειδητοποιω την έκταση του αγεφυρωτου χασματος από ψυχή σε ψυχη

Αυτο μεγενθυνεται

Σαν να γελάει στα μούτρα μου και να με φτυνει

Γιατι η ύπαρξη οιουδηποτε νοήματος

Δεν είναι παρα μια απατη

[ypotonikos]

Ημέρα 23η/95η.

Υποκριτές.

Είστε όλοι υποκριτές.

Αλήθεια, τι σας κάνει να πιστεύετε πως σας χρωστάω κάτι;

Αλήθεια, τι σας κάνει να πιστεύετε πως πρέπει να πληρώνεις την αγάπη;

Τι σας κάνει να πιστεύετε πως μου αξίζετε;

Ειλικρινά, τι σας κάνει να πιστεύετε πως είστε άξιοι να αγαπηθείτε;

Υποκριτές.

Είστε όλοι υποκριτές.

Γιατί ποτέ σας δεν δώσατε κάτι χωρίς να ζητήσετε αντάλαγμα.

Γιατί την αγάπη τη δίνεις χωρίς να περιμένεις να λάβεις πίσω κάτι.

Γιατί δεν αξίζει κανένας περισσότερο από κανέναν και κανένας δεν αξίζει κανέναν και όλοι αξίζουν κάποιον.

Γιατί κανένας δεν αξίζει να αγαπηθεί από κανέναν και όλοι αξίζουν να αγαπιούνται.

Υποκριτής.

Είμαι και εγώ υποκριτής.

Γιατί δεν μου άξιζες και δεν σου άξιζα, ή το αντίστροφο.

Όλοι είμαστε υποκριτές.

Τί πονάει όμως περισσότερο; Να είσαι εσύ υποκριτής και όχι οι άλλοι, να είστε όλοι ή να είναι μόνο οι άλλοι;

Ποτέ όμως δεν θα μάθουμε.

Κανείς δεν παραδέχεται πως είναι υποκριτής.

Άρα ή θα είμαστε για πάντα υποκριτές ή δεν θα είναι κανένας μας.

Αυτά για απόψε. Στην υγειά μας.

[ypotonikos]

Ημέρα 24η/96η.

Δρόμοι άδειοι, μαγαζιά κλειστά.

Δε δίνω σημασία στο τι παίζει στα ακουστικά μου.

Χαμένος σε μία δυστοπία.

Δύο μπάτσοι στη γωνία, κοιτάνε προς το μέρος μου και ανεβάζω βιαστικά τη μάσκα μου.

Ένα μισοσβησμένο τσιγάρο στο χέρι μου, ψάχνω νευρικά τον αναπτήρα μου στη τσέπη του μπουφάν.

Κάτι παίζει στα ακουστικά, αλλά δεν δίνω τη δέουσα σημασία.

(Μα, το είπα ήδη αυτό.)

Κάπου ξεκίνησα να πηγαίνω, όμως δε ξέρω που, ήθελα απλά να μη βλέπω άλλο τα ντουβάρια.

Κάπου στα μισά της διαδρομής, θυμήθηκα ότι είχα ξεχάσει να στείλω στο 13033.

Κοντοστάθηκα, έγραψα "Μετακίνηση 6" και συνέχισα.

"Θα ήσουν σέξυ με ρόμπα και πιτζάμες", ψέλλισα και χαμογέλασα, σχεδόν αμήχανα και αυθόρμητα.

Συνέχισα να περπατώ και κάποια στιγμή, σκέφτηκα εκείνη τη σοκολάτα που μου αγόρασε ο πατέρας μου μια μέρα και άφησα μισή στο ντουλάπι μου μαζί με ένα μπουκάλι βότκα.

Και είπα από μέσα μου :

Συγγνώμη μπαμπά που δεν την έφαγα ακόμα, που ποτέ μου δεν σε έκανα χαρούμενο και που δεν έχουμε τη σχέση που επιθυμούμε και οι δύο.

Συγγμώμη μαμά που δεν φοράω ζακέτα όταν είμαι στο μπαλκόνι και καπνίζω, που δεν σου έδωσα καμία στιγμή ευτυχίας τα τελευταία πέντε χρόνια και που έχω απομακρυνθεί.

Για λίγο, το μυαλό μου κατέρρευσε. Λύγισα, αισθάνθηκα λίγος, κακός και ανάξιος.

Μετά θυμήθηκα όμως πως, μέσα μου, είμαι ήδη νεκρός.

Και πως αυτά, θα μείνουν μόνο μέσα στα ντουβάρια.

Δεν τελείωσα ποτέ τη διαδρομή και ξαναγύρισα πίσω.

Όμως η διαδρομή αυτή ποτέ δεν είχε τέλος, άρα ούτε μέση.

Άρα βρισκόμουν ατην αρχή και πάντα εκεί θα βρίσκομαι.

[ypotonikos]

Ημέρα 26η/98η.

Ξέρεις τι; Κουράστηκα.

Δεν αντέχω άλλο να είμαι μηχανή.

Δεν αντέχω όλα να τα κάνω μηχανικά, σαν γρανάζι.

Να ξυπνάω με πόνους το πρωί και η μόνη σεροτονίνη να είναι ο ήχος του καυτού νερού από τον βραστήρα στη κούπα του καφέ μου.

Να καπνίζω, να καπνίζω, να καπνίζω, μέχρι να δυσκολεύομαι να ανασάνω.

Να κάθομαι να τρώω με την οικογένειά μου και να έχω δίπλα μου το κινητό, περιμένοντας ένα τηλέφωνο, όχι από κάποια κοπέλα ή κάποιον φίλο αλλά από το αφεντικό μου.

"Δουλεύουμε αύριο.".

Αυτή η φράση καταστρέφει τα πάντα μέσα μου.

Να κάνω τον δεύτερο καφέ μου και να καπνίζω πάλι, βλέποντας σειρές, σέρνοντας τα μηνύματα όσων με νοιάζονται από τη μπάρα ειδοποιήσεων γιατί φοβάμαι.

Φοβάμαι μήπως απογοητευτούν, ή μήπως δούνε πως ήδη έχω απογοητεύσει εμένα.

Να γδύνομαι αργά-αργά με ένα αφηρημένο βλέμμα και τα χείλη μου με στραμμένη προς το πάτωμα καμπύλη.

Βαριανασαίνοντας στη ντουζιέρα, ρίχνοντας καυτό νερό στο σώμα μου, ευχόμενος να πάθω έγκαυμα για να αποφύγω άλλο ένα οχτάωρο.

Να φιλάω τη μάνα μου στο κούτελο, να μοιράζομαι μια φρικαλέα μελαγχολική "Καληνύχτα" που με το ζόρι ψέλλισα.

Και τέλος, να ανοίγω λίγο τη πόρτα στο δωμάτιο του μικρού, κοιτώντας τον με ένα μειδίαμα και φωνάζοντας σχεδόν χαρούμενα "Καληνύχτα ρέει!".

Με κούρασε αυτό.

Δεν αντέχω άλλο να είμαι μηχανή.

Κουράστηκα.

[cecillix]

Δεν θα προσποιηθώ πως ξέρω πώς νιώθεις

ό,τι και να μου πεις δεν θα σε καταλάβω ποτέ

γιατί στην τελική το ανείπωτο κομμάτι του κόσμου δεν θα πάψει ποτέ να ξεφεύγει από την άκρη της γλώσσας 

[romantictemptations]

On the subject of love we all know how to write, but nobody knows how to read.