A

Πόσες αναμνήσεις χωράνε σε 29 λεπτά;

[hlektras-world]

Ή είμαι ερωτευμένη και δυστυχώ  με τρόπο αστείο, ή είμαι λογική  και πλήττω θανάσιμα

~Μαλβίνα Κάραλη

[nunyums]

[omnis888]

«Πάμε και όπου βγει»

Αν δεν το ξέρατε , έχω κάτι να μοιραστώ.

Ήμουν και εγώ στο τραίνο.

Ήμουν εκεί την ώρα που τα κορίτσια στο δεύτερο βαγόνι είχαν απλώσει το τιτσου στο τραπέζι

και μοιράζανε την τράπουλα.

Ήμουν στο παράθυρο την ώρα που ο πεντάχρονος φίλος μου κοίταγε τα δέντρα

και προσπαθούσε να μετρήσει από ποσα σπιτάκια θα περάσουμε.

Ήμουν δίπλα στον πιτσιρικα με τα ακουστικά ,

που έτρωγε το τελευταίο του χαρτζιλίκι στα φρούτα,

μπας και βγάλει την κοπέλα κάπου καλύτερα τώρα που γυρνάει.

Είδα παρέα με την κοπέλα στο τρίτο βαγόνι ,

όσο από την ταινία προλάβαμε.

Ίσως καλύτερα που δεν τελείωσε η ταινία,

το τέλος ήταν στενάχωρο πολύ.

Ήμουν πίσω από τον οδηγό ,

την ώρα που μιλούσε με την γυναίκα του και της έλεγε πως σε ένα διωρακι φτάνει.

Ήμουν ανάμεσα στα καθίσματα.

Άκουσα τα γέλια , τα κουτσομπολιά.

Ήμουν πίσω από τις οθόνες στα τελευταία τους μηνύματα.

Ήμουν εκεί και μετά.

Όταν μας βάλανε σε μαύρες σακούλες και μας γυρίσανε στην Θεσσαλονίκη για αναγνώριση.

Μα εμείς εκεί πηγαίναμε έτσι και αλλιώς,

σωστά ;

Δεν χάρηκε κανεις που μας είδε αυτή την φορά.

Δεν υπήρξαν γέλια ,

ούτε φασαρίες.

Δεν είδα αγκαλιές στον σταθμό.

Είδα μόνο φάρους.

Πολλούς φάρους.

Πολλές σειρήνες.

Ο κόσμος κλαιει και φωνάζει.

//

Και ο καιρός πέρασε.

Και μας βάλανε καρτελάκια με τιμή.

Μα δεν πειράζει σωστά ;

Πάμε και όπου βγει.

Μα τι να κάνουν και αυτοί.

Αχ πατρίδα μου ,

πάλι σταθηκες μικρή.

Και τώρα που το ξανά σκέφτομαι,

είδα και εσένα στο τραινο.

Σε είδα στην γωνία ,

μέσα στην φωτιά ,

να μας κοιτάς ,

χωρίς να καίγεσαι.

Και να ουρλιάζεις ,

χωρίς να ακούγεσαι.

Πόνεσες μόνη σου.

Και αν θυμηθείτε λίγο πιο καλα.

Ήσασταν και εσείς στο βαγόνι.

Καθίσατε όλοι δίπλα μου.

Ήσασταν φοιτητές ,

μεσήλικες ,

παππούδες,

και τα εγγόνια.

Ήσασταν εγώ,

τα παιδιά σας

και τα αδέρφια σας.

Μόνο οι μανάδες λείπανε.

Οι μάνες πάντα θα περιμένουν στον σταθμό.

Μα τώρα που το σκέφτομαι ,

οχι ,

εγώ δεν μπήκα στο βαγόνι.

Με πήρε ο ύπνος στον καναπέ ,

ή είχα παει για ποτό.

Μπορεί ακόμα και μα μουν σινεμά με την παρέα μου.

Ή να πίναμε μπυρες σε κάποια ταράτσα.

Αλλα αχ εαυτέ μου,

μια χάρη σου ζητω.

Για κάθε εγώ και για κάθε εσυ ,

που από τύχη περπατάει,

ας μην ξανά σπαταλήσουμε ούτε ένα λεπτό.

Ας μην ξεχάσουμε το τραινο.

Ας μας θυμίζει πάντα το κλισέ ,

πως η ζωή είναι μικρή.

Και πως πάντα θα υπάρχει κάποιος

που για μας θα αποφασίσει και θα πει

«Πάμε και όπου βγει».

Για αυτό ,

για κάθε έναν τέτοιον εκεί έξω ,

θα είμαστε απέναντι εμείς.

Και δεν θα απαντήσουμε με βία.

Γιατί αυτό θέλετε , αυτό ζητάτε.

Η δικια μας βία , θα είναι απλή.

Θα βρούμε μέσα στην μιζέρια σας τον τρόπο ,

να παλέψουμε για μια χαρούμενη ζωή.

Και από εδώ και στο εξής ,

ας το σκεφτεί πολύ

πριν κάποιος ξανά πει

ΠΑΜΕ ΚΑΙ ΟΠΟΥ ΒΓΕΙ.

-Omnis

[somersetprep-deactivated2020060]

[gg3cc3]

[nuk-sh]

Art is a way of survival.

[inferior]

Maéva Lecoq

[freshbrewedlife]

[kathelkush-deactivated20200503]

-Ήτανε τόσο όμορφα τότε όλα, η σοφίτα, η τρύπια μας κουβέρτα.. ο κουμπαράς με τη μοναδική μας λίρα

-Τον κουμπάρα τον έσπασα κι η λίρα ήταν κάλπικη

-Κάλπικη;

-Η λίρα που ορισκιστήκαμε στην αγάπη μας να μη χαλάσουμε ποτέ ήταν..

-Κάλπικη. Η αγάπη μας όμως ήταν αληθινή, Παύλο.

Η Κάλπικη Λίρα / The Counterfeit Coin (1955)

Γιώργος Τζαβέλλας

[tolouloudakitoumpakse-deactivat]

-Και το πορτραίτο μου; Τι έγινε το πορτραίτο μου;

-Είναι το μόνο που μου έχει μείνει από σένα, Αλίκη. Δε το πούλησα ποτέ αυτό το πορτραίτο. Βρίσκεται πάντα στη σοφίτα, πάνω απʼ το κρεβάτι μου. Κι όταν είμαι μόνος, απογοητευμένος, μιλάω μʼ αυτή την εικόνα και νομίζω πως είναι ζωντανή και πως μʼ ακούει. Της λέω τα όνειρά μου, τις έγνοιες μου, τις πικρές μου, κι ο, τι κι αν της πω, μου απαντάει πάντα..

-Σʼ αγαπώ.

-Κι εγώ σʼ αγαπώ.

-Ξεχαστήκαμε Παύλο, και έχω αργήσει. Θα με περιμένει ο άντρας μου και το παιδί μου.

-Με συγχωρείς, εμένα δε με περιμένει κανείς.

[clementine-kruczynski123]

| Charles Bukowski | 16 Αυγούστου 1920 - 9 Μαρτίου 1994 |

Αν δε σε ξαναδώ ποτέ

θα σε κουβαλώ πάντα

μέσα μου

- κι έξω -

στα ακροδάχτυλά μου

και τις γωνίες του μυαλού μου

και στο κέντρο

- κεντρικά

του τι είμαι και τι απέμεινε.

[neckkiss]

unknown

[ijaazat]

in a train right now, i can see the city lights and i feel so so overwhelmed

[orgismenh]

σε εκείνα τα μικρά κουτιά,

τα κίτρινα και τα άλλα τα μουντά

σε εκείνα τα αποπνικτικά μπαλκόνια,

σε εκείνα τα πολυόροφα κτίρια

με τα χαλασμένα ασανσέρ

εκεί

ζουν οι άνθρωποι.

εκεί μέσα οι άνθρωποι

κλαίνε,

ερωτεύονται,

γελάνε,

θυμώνουν,

τσακώνονται,

φωνάζουν,

τραγουδάνε,

παίζουν,

κάνουν έρωτα,

μαγειρεύουν,

ζουν.

σε εκείνα τα κτίρια

που είναι γεμάτα υγρασία,

παγωμένα το χειμώνα

και ζεστά το καλοκαίρι,

θα στεγάσουν κάποτε

δύο άνθρωποι τον έρωτα τους.

εγώ σε ένα μικρό κουτί στα Εξάρχεια

θα κλείσω κάποτε την ευτυχία μου

κι όλο το κόσμο απέξω.

[afethika-deactivated20240614]

[thereignclub-trc]

Source

[kokkines-skepseis]

oof

[nontemporary]

[selenh-1-deactivated20240628]

Let's give the neighbors a show later.

[agxos-kai-stress]

Το καλύτερο πράγμα στον κόσμο είναι να κάθεσαι στο μπαλκόνι το βράδυ, μη ειρωνικά.