Συνταγή της αποτυχίας
Εγώ δεν έμαθα ποτέ την συνταγή της επιτυχίας μιας σχέσης.
Κάποιες τελείωναν πριν καν αρχίσουν κι άλλες ήταν καταδικασμένες εξαρχής.
Σε κάποιες γέμιζα κομμάτια από την προηγούμενη και σε άλλες έψαχνα κάτι που ήξερα πως δεν θα βρω.
Το κοινό σε όλες μου τις σχέσεις όμως, ήταν πως πάντα έφευγα.
Έφευγα όταν πήγαιναν καλά, έφευγα κι όταν πήγαιναν κατά διαόλου.
Ύστερα, ήρθες εσύ.
Ήρθες, ενώ εγώ προετοίμαζα ήδη τη φυγή μου, πριν καν αρχίσει κάτι, για ακόμη μια φορά.
Όμως, είπα να μείνω.
Κι έμεινα.
Και πάνω που ένιωθα ότι ίσως και να βρω τον τρόπο, κάτι για μια φορά να πετύχει, έφυγες.
Βλέπεις, εγώ ποτέ δεν έμαθα την συνταγή της επιτυχίας.
Ήξερα όμως με μαθηματική ακρίβεια, τη συνταγή της αποτυχίας μιας σχέσης.
Και σε έβλεπα, να την ακολουθείς πιστά.
Ίσως, να την ακολούθησα κι εγώ λίγο.
Απέτυχε.
Ή καλύτερα, την αφήσαμε εμείς να αποτύχει.
(Η παθητική είναι για τους δειλούς.)
