Lena0209's Stories

Compilations of One Shots

[chicabebs-blog]

Part 2

Sebastian was anticipating rumors after his conversation with Forest and Venice during his lunch with the kids. Inaasahan na niyang magdadaldal si Archie tungkol sa kanya at kay Merinelle, pero kilala rin naman niya ang kapatid. Alam niyang may mga bagay pa ring itatago si Archie sa bawat kuwento nito. Hindi rin naman siya nagkamali.

The energy inside the art gallery started to wane. Everyone was having lunch. May catering naman para sa mga guest at iyon ang naabutan nina Sebastian pagbalik matapos maunang mananghalian.

“Daddy, can I play with the other kids?” Mei asked.

Sebastian looked for the kids his daughter was asking about. Nakita niya ang grupo ng mga batang naglalaro sa labas ng art gallery. Guarded naman ang lugar at may malaking gate pa kaya napatango na lang si Sebastian sa anak.

“Don’t go outside the gate, ha? Stay lang sa makikita mo agad si Daddy.”

“I will!”

Sebastian kissed his daughter’s forehead. “Go ahead. Huwag magdudumi, mahal, ha?”

“Opo!”

As Mei ran toward the opened door of the gallery, Sebastian watched his daughter get along with the other kids. Alam niyang mababagot si Mei sa loob ng art gallery kung pipilitin niya itong manatili sa tabi niya.

Gem, on the other hand, was talking to the other guests na nagtitingin-tingin na rin ng artworks na naka-display. Sebastian knew about his second child’s appreciation of the arts since Gem is an artist herself. Ilang beses na itong nagtanong kung ayos lang ba kay Sebastian kung kukuha ito ng Fine Arts o kahit anong program na related sa animation at graphic designs sa susunod na taon. Isa iyon sa mga hinahanapan pa ni Sebastian ng magandang eskuwelahan dahil gusto niyang gawin ng anak niya kung ano ang makapagpapasaya rito.

Ang panganay niya ay graduating na sa ibang bansa. Ilang buwan na lang at aalis na naman siya para um-attend ng graduation nito sa America.

Nang iwan na siya ng mga anak, nahagip ng tingin niya si Merinelle na papunta sa dulong pintuan ng art gallery. Nilingon pa muna niya ang mga anak na may kanya-kanya nang pinagkakaabalahan bago niya hinabol ang babae.

Sebastian was fully aware of Merinelle’s hatred toward him. It was a sad transition for him since he used to talk to her about random things related to her life when she was young. They weren’t that close. Kung tutuusin, mahirap siyang kausapin noong mga panahong kinakausap pa siya nito. His wife was dying at that time, and talking to someone else was the last thing on his list to do to survive the day.

But Merinelle still tried to get close to him, only for him to say a clear, “You better talk to someone else. Wala akong oras para makipag-usap sa ’yo.”

When she admitted that she had a crush on Sebastian, with a bored face, he only replied, “No.”

He might have been right when he turned her down, but things went south after that.

The art gallery was on the ground floor of a three-story building. The elevator wasn’t working. Hagdanan lang sa fire exit ang puwedeng gamitin para makaakyat. The ground floor did have a restroom, pero humahaba na ang pila. Merinelle couldn’t wait for the long line kaya umakyat na siya sa second floor. May restroom din doon at may pila rin, pero hindi ganoon kahaba.

Sebastian was checking the second floor’s hallway, driving school naman ang naroon na nag-o-occupy ng isang buong floor. He waited for Merinelle at the exit door. Gusto niya itong makausap kahit pa hindi rin niya alam kung ano ba ang dapat niyang sabihin dito.

He was trying his best not to feel awkwardness every time na mabi-bring up ni Archie sa usapan ang kanila ni Merinelle.

His brother knew what was up, and Archie was the only one who could tell every side of the story dahil kinausap nito noon si Jess, kliyente nito si Merinelle, at nabanggit na niya rito noon ang pag-amin ng babae sa kanya noong mga panahong may pinagdaraanan siya.

He even asked for Archie’s help to get rid of Merinelle because she was annoying him to the core. He started to regret what he did in the past.

A few minutes later, Merinelle walked out of the restroom. Inabangan na niya ang paglapit nito. Hindi pa man ito nakakaliko sa fire exit, natigilan na ito nang makita siya.

“Um . . . can we talk for a minute?” Sebastian asked.

“May pag-uusapan ba tayo?” masungit na tugon ni Merinelle.

Sebastian bit his lower lip and massaged his nape. “Um . . . si Archie kasi, nagkukuwento kina Venice.”

“Does it matter?”

He wanted to answer that, but that question caught him off guard.

Did that really even matter?

He took a deep breath; his eyes drooped, having that longing gaze.

Merinelle walked past him, but he caught her left hand to stop her from walking away.

“Meri . . .”

He felt her hand clenching. Nanatili itong nakatalikod sa kanya kahit hawak na niya ang kamay nito.

Nang hindi pa rin humarap sa kanya si Merinelle, siya na ang lumapit at humarap dito. Bahagya itong lumingon sa kanang gilid para iwasan ang tingin niya.

“Hanggang kailan mo ’ko iiwasan?” mahinahong tanong ni Sebastian, titig sa malungkot na mga mata ni Merinelle na pilit umiilag sa kanya.

“Wala akong iniiwasan.”

“Ano ’tong ginagawa mo ngayon?”

Hindi sumagot si Merinelle.

“I think that’s okay naman!” malakas na sabi sa ibaba ng hagdanan.

Paakyat ang mga nagtatawanang boses kaya mabilis na lumayo si Sebastian. Pag-akyat ng grupo ng mga babae, sinamantala ni Merinelle ang pagkakataon para mauna nang bumaba.

Wala nang nagawa si Sebastian kundi habulin na lang ito ng tingin hanggang sa hindi na niya ito matanaw mula sa pintuan ng fire exit.

[chicabebs-blog]

Part 1

“Daddy, do I look pretty today?”

“Of course you do, mahal.”

Sebastian smiled at his youngest daughter, Mei, as she twirled in front of him, showing her purple and white dress. Ilang oras ding pinag-aralan ni Sebastian ang gusto nitong hairdo na napanood nito sa Facebook. His second daughter tried doing the waterfall braid but failed at doing so; hence, he did his best to make Mei’s hair as neat as he could. Binilhan pa niya ito ng purple hairclip gaya ng request nito.

“Dad, is this bag okay?” Gem asked, showing her black leather Hermes handbag to her dad. Itinabi pa niya iyon sa baywang ng cream coat niya.

Sebastian bit his lower lip and weighed his opinion. His sixteen-year-old daughter wore a cream coat, long black sleeves, fitted black slacks, and cream-colored leather boots. “It looks good. Mas gusto mo ba ng handbag o sling bag?”

“I was thinking about that nga, Dad, e. Baka kasi ma-misplace ko ’tong bag.”

“Wala ba ’yang strap?”

“It does have one, pero wrist strap lang.”

“Bring it na lang, mahal. Then carry that sa pocket ng coat mo if hindi kasya sa loob.”

“Alright! I’ll do that. Thanks, Dad!”

Sunday morning started sunny, and the clouds formed thick masses resembling a white cotton candy in the sky. August had just begun, and Sebastian was anticipating a lot of excitement a few hours later when they arrived at the art gallery.

Na-invite sila ni Venice sa opening ng kaibigan nilang si Abby. Since Venice was the one who invited them, Sebastian was certain about the type of attendees he would see at the venue.

“Daddy, are we going to see art stuff doon?” Mei innocently asked. She lifted her arms so her dad could lift her up and put her on the back seat.

“Yes po, we’re going to see artworks sa gallery ni Tita Abby. Up!” Binuhat na ni Sebastian si Mei at inupo sa tabi ng ate nito sa back seat.

Lumipat na rin si Sebastian sa driver’s seat at nagmaneho na patungong art gallery sa Quezon City.

Linggo kaya hindi mabigat ang traffic. It was their usual Sunday, aalis at mamamasyal. Ang kaibahan lang ngayon, may event silang pupuntahan.

“Does the moonlight shine on Paris after the sun goes down . . .” Gem sang along with the song on the radio. “If the London Bridge is falling . . . would anybody hear a sound . . .”

Katipunan Avenue is a busy road. Sebastian was expecting slightly heavy traffic on the way, but it was far from what happened. After an hour and a half, nakarating na sila sa art gallery. Compared to the other events, hindi ganoon karami ang tao. Pagka-park niya, bumaba na rin ang mga anak niya mula sa sasakyan.

Gem hooked his right arm on his dad’s left arm. Sebastian held Mei’s hand as they walked toward the entrance.

“Good morning, sir, ma’am,” the security personnel greeted.

“Our invitations po, Kuya,” Gem responded. Siya na ang nagpakita ng screen ng phone niya para sa QR code invitation. After the security scanned the codes, nakapasok na rin sila sa loob.

Many people view Attorney Sebastian Roa de Chavez as more than just a paid legal representative for those in need of legal assistance. He handled enough electoral disputes na dahilan para maging laman siya ng balita every election season. Isa sa pinakamahihigpit na law professors pero hindi masasabing pinaka-terror dahil alam nilang mas nakakatakot magturo si Nicholas de Chavez pagdating sa akademiya at ipagpapasalamat na lamang ng nakararami na walang interes si Archimedes de Chavez sa pagtuturo.

But for some, Sebastian is not just an attorney. He’s the eldest of Maria Pilar Roa-Gallardo, one of the pillars of the Philippine orchestra, and one of the heirs of the Gallardo Estate.

Pagtapak na pagtapak pa lang nila sa loob, sinalubong na agad siya ng mga nakakakilala sa kanya.

“Sebby! Oh my, you look dashing today,” Angie greeted and kissed him lightly on both cheeks. Lalo pa niyang pinagmasdan si Sebastian mula ulo hanggang paa.

Sebastian combed back his hair slickly. His stubble is deliberately groomed for today’s event, keeping a more sophisticated version of his usual 5 o’clock shadow. He kept his look as business casual as possible para bagayan ang suot ng mga anak niya. Light blue crisp button-down shirt, dark gray chinos, at black loafers ang suot niya. He liked his watch a silver Rolex, and apart from his college ring, wala nang ibang singsing na makikita sa magkabilang kamay niya.

It was noticeable how he resembled Archie’s looks but was a bit stern—piercing yet sultry brown eyes, brows naturally shaped in thick, perfectly sharp arcs. He had slightly thick lips that accentuated the outline of his designer stubble. And his aquiline nose, featuring his eagle’s beak, creates a stronger and fiercer look opposite to his welcoming aura once he speaks.

“Good morning, Anj. You look wonderful as well,” Sebastian said in his deep yet calming voice. “Have you seen Venice?”

“Yes! She’s there!” Itinuro ni Angie si Venice na marami nang kausap na guest.

“Thanks, Anj,” pasalamat ni Sebastian at nilapitan na si Venice.

Sebastian’s daughters had their eyes roaming around the whole gallery. It somehow looked empty for Mei, who has no idea about the adult’s concept of arts. Gem, on the other hand, appreciated the minimalism of the whole interior. Puti lang ang pintura, hina-highlight ang bawat abstract painting at pointillism artwork na naka-display.

Hindi ganoong karami ang tao sa loob sa mga oras na iyon. Nakikiramdam pa ang mga bata kung ano ba ang magagawa nila sa lugar maliban sa pagtingin sa mga painting. Nasanay sila na kapag dala sila ng daddy nila sa isang event, magbe-behave lang sila at sasagot tuwing tinatanong.

“Vee!” Sebastian called. The lady in her 50s turned her head and grinned as she saw Sebastian walking in their direction.

Malayo pa lang, nakikita na ni Sebastian ang mga perlas at gintong suot ni Vee mula sa buhok, hikaw, kuwintas, hanggang sa bracelets at singsing. She wore a simple white square-neck dress na masyadong mababa ang neckline, sapat para makita ang kalahati ng umbok ng dibdib nito. Hapit man sa katawan ang tela, pero hanggang gitna naman ng tuhod ang haba at mukha pa rin siyang elegante.

“Sebby! Oh my god, ayoko talaga ng ganyang tubo ng facial hair mo. Nagmumukha kang mas masungit compared kay Archie.” Nakipagbeso si Venice kay Sebastian. Siya pa ang umangkla ng braso niya rito para lang maabot niya ito. Even while wearing heels, she still didn’t reach Sebastian’s chin. “Mwah, mwah! Are you wearing Lattafa?”

“Yes, Teriaq.”

“You smelled sexy indulgence, darling. And you look so casual? I expected something aquatic over that spicy amber.” Venice slightly pulled away and jokingly pinched Sebastian’s left arm’s sleeve. “With that smell, sana nag-maroon or black ka na lang.”

“Si Mei ang namili ng top ko.”

“Oh!” Bumaba ang tingin ni Venice sa mga anak ni Sebastian.

“Hi, Ninang Vee!” Mei greeted.

“Hello, sweetheart.” Ang tamis ng ngiti ni Venice kay Mei nang halikan ito sa magkabilang pisngi. “Ang pretty mo naman today. Who did your hair?”

“Daddy!”

Venice gave Sebastian a playful grin. “Ang galing naman ni Daddy Sebby.” Tumayo na rin siya at lumipat kay Gem. “Oh, my pretty Gemariah.” Marahan siyang nakipagbeso at tiningnan ito mula ulo hanggang paa. “Dalagang-dalaga ang baby ko! Kamukha mo na Lola Pilar mo noong kabataan niya.”

“Hey, Mavee.”

They all glanced at the man who called Venice. Sebastian saw a familiar face, a 58-year-old man wearing a black suit, Mr. Gregorio Santiago of the Management Association of the Philippines.

But what froze Sebastian was the lady walking beside Mr. Santiago. His daughter, Merinelle, was wearing a pink formal coat over a white bodycon dress. Merinelle was holding her son’s hand, Kenneth, who wore a white long-sleeved shirt tucked into black formal shorts with suspenders, paired with formal black leather shoes.

“Greg! Oh, it’s so nice to see you here!” Venice greeted and gave the man kisses on both cheeks.

“Hi, Meri,” Sebastian greeted as well, but all he received was an eye roll from Merinelle.

He only sighed after that. Then he sat on his knees and smiled at the young boy. “Hi, Kenneth! Kilala mo ’ko?”

Napakapit si Kenneth sa coat ng mommy niya, natakot kay Sebastian.

“Ako si Baste. Nagkita na tayo dati.”

“Baste?” tanong pa ni Kenneth.

Nakangiting tumango si Sebastian sa bata. “Sa Roblox. Kilala mo na?”

“Bakit mukha ka nang matanda? Kamukha mo na si Daddy.”

“Kenneth,” saway ni Merinelle. Tiningala naman siya ng anak.

“Kilala ko na si Baste! Binibigyan niya ’ko ng pet, Mommy, e!”

“Puwede ba kaming maglaro? Kasama ko naman ang mga anak ko,” tanong ni Sebastian pagtingala kay Merinelle. Sinagot na naman siya nito ng pag-irap, pero inurong naman sa kanya ang anak nito.

“Tatawagin kita mamaya,” paalala ni Merinelle sa anak. “Kakausapin lang namin ni Lolo yung mga friend niya.”

“Okay!” simpleng sagot ni Kenneth sa mommy niya.

Tumayo na rin nang deretso si Sebastian at kinuha ang kamay ng bata. “Hahanapin na lang kita mamaya,” paalala niya kay Merinelle.

“Huwag kayong lalayo,” sagot ng babae bago sumama sa ama nitong inililibot na ni Venice sa buong gallery.

Huminga na lang nang malalim si Sebastian habang pinanonood si Merinelle na maglakad palayo sa kanila.

[chicabebs-blog]

Lena0209's Stories turned 13 today!

[chicabebs-blog]

He was scanning the shelf for this specific book published by Lightbooks way back 2013. Nakailang hanap din siya pero wala na talaga siyang makita.

Kanina pa niya napapansin na may grupo ng mga estudyante ang nakatitig sa kanya. Ilang beses niyang nginitian ang mga iyon—hindi yata sanay na may gaya niyang tumatambay sa pop fiction books. Nagpapaluan na ang mga iyon habang nakatingin sa kanya.

Sanay naman na siya sa ganoong eksena. Pero hindi iyon ang ipinunta niya sa panglimang National Bookstore na dinaanan. Wala na ang hinahanap niyang libro. Hindi na tuloy niya alam kung saan pa siya makakahanap niyon.

Sa dami ng librong naroon, kung ano pa yung gusto niyang bilhin, ‘yon pa ang wala.

He left that shelf at nadatnan na naman ang mga libro niyang nasa bestseller stalls. Kahit saan siya lumingon, nakikita niya ang pseudonym niya.

Hindi naman sa ikinakahiya niyang writer siya, pero sa panahon kasi kung kailan niya naisipang magsulat, kinakailangan talaga niya ng pseudonym para lang hindi malaman ang tunay niyang pagkatao sa likod ng pen name niya.

Gregory Troye.

Humihilera sa mga alamat ng romantic novels ang pangalang iyon sa Pilipinas. Unang labas pa lang ng unang libro niya, hindi niya inaasahang tatangkilikin iyon ng mga mambabasa. Hanggang sa nasundan ng isa, naging tatlo, hanggang umabot na 26 novels ang nai-publish under sa pangalang iyon.

At kahit hindi niya hiniling, alam niya sa sarili niyang malaki ang utang na loob niya sa pagsusulat.

He just wanted a release. Gusto lang niyang maglabas ng sama ng loob noong umpisa—malay ba niyang yayaman siya sa paglalabas ng libro.

“Miss, wala na talaga kayo ng kopya ng libro ni Althea Doe?”

Halos magmakaawa na ang tono niya sa babaeng naka-uniform sa customer service.

“Sir, nag-check na po kami ng inventory, na-pull out na po lahat ng copy.”

Again, bigo na naman siya.

“May copy pa kaya online?” nasabi na lang niya habang nakatingin sa kahabaan ng aisle ng NBS sa Robinson’s Novaliches.

~ Hawakan mo ang aking kamay

At tayong dalawa’y maghahasik ng kaligayahan ~

Napadukot siya sa bulsa ng suot na jeans dahil sa tumatawag.

“Good morning, Carl John speaking.”

“Vince, hi!”

Nilayo agad niya ang phone sa tainga at sinilip kung sino ang tumatawag.

Karen

Binalikan niya ang tumatawag at saka siya ngumiti nang malapad habang nilalakad ang palabas ng bookstore.

“Hi, Karen! How are you?”

“Doing good! Anyway, sorry, alam kong busy ka. Alam ko namang ayaw mo nang naabala kapag walang kailangan sa ‘yo.”

Alam na alam na agad ng kausap niya kung ano ang ugali niya. Sinabi naman na niya dati pa sa mga kaibigan na huwag siyang tatawagan o kukumustahin kapag walang kailangan sa kanya. Mauubos kasi ang oras niya kakakausap sa kanila, nawawala siya sa concentration.

“Drop it, darling,” sabi pa niya at nginitian ang guwardiyang nakabantay sa entrance ng bookstore bilang paalam.

“I really need a help right now. My company’s financially unstable.”

“Manghihiram ng pera?”

“I could use a loan, pero kasi . . . we need to terminate half of our people.”

Pinagmamasdan niya ang paligid habang pinakikinggan ang kausap. Nadaan niya ang mga nasa makeup section ng Ze Beau. Sinusundan siya ng tingin ng mga transgender at kinikindatan pa siya habang matipid na kinakawayan.

Ngumiti na lang din siya pabalik at saka kumaway rin bago ideretso ang tingin.

“Yung lead editor ko, freelancer lang. And madalas siyang wala sa office. Wala akong makuhang ka-level niya or beyond her skills—”

“Let me guess,” putol niya agad sa kausap at itinaas pa ang kanang hintuturo. “Editor?”

He heard the Karen sigh. “Sana.”

“Uhm okay, Karen, actually I have a project right now. Gusto ko sanang isingit sa schedule pero—” Natigilan siya sa paglalakad nang makita na naman yung maliit na babaeng nang-agaw sa kanya noon ng libro ni Gregory Troye. May hawak itong chocolate sundae sa cone at kalalabas lang ng Booksale.

“If hindi avail, Vince, okay lang, ha? Nagbabakasakali lang naman. I know you’re so busy.”

“It’s fine, Karen. Siguro, I’ll pay a visit na lang sa office n’yo tomorrow. Usap tayo about your company’s problem. Baka matulungan kita financially.”

“Oh, thank you so much, Vince. I owe you one.”

“You’re welcome. Anyway, I gotta go. Bye!” At nagpatay na agad siya ng phone at saka sinundan yung babaeng halos ipahiya niya noon, mabili lang nito ang huling kopya ng Young Blood’s Debt—yung third published novel niya.

Hindi naman sa may galit siya, but he really thought that she was a minor buying a Rated-18 book. At ayaw niyang nakakakita ng minor na bumibili ng libro niya kaya pinilit niyang agawin ang huling kopya ng libro. Sinabi niyang siya ang bibili niyon dahil minor pa ang kausap niya. He was surprised na pagkatapos niyang dalhin sa customer service ang babaeng akala niya ay minor, malalaman niyang 25 years old na pala ito at mukha lang grade 9 student. Malay ba niya?

Sinundan niya iyon hanggang sa tapat ng Padi’s Point bago sumakay ng jeep pa-Philcoa.

----------

  Sampung taon—hindi singhaba ng taon gaya ng sa ibang writer na kasabayan niya sa mga shelf ng MC room, pero sampung taon na siyang sikat bilang contemporary, ecstacy, and gothic romance writer. At karamihan naman talaga ng readers niya ay puro adults dahil iyon ang target market niya.

“Shit!”

Except for some cases na may naaabutan siyang minor na bumibili ng libro niya sa bookstore.

“Oh my gosh! Hala, nag-iisa na lang!”

He stood there staring at this girl na naka-T shirt ng black, naka-jean shorts at naka-sandals. Kasabayan niya iyong naghahanap ng libro. Hinahanap niya ang libro ni Althea Doe at malay ba naman niyang bigla itong titili sa tabi niya habang hawak ang isang libro—librong pinanlakihan niya ng mata dahil libro niya iyon.

“Wala na? Nasaan na yung iba?” He grunted at her voice. Boses batang inaagawan ng candy. Pinanood pa niya itong magkalkal ng bookshelf. “Kuya, excuse nga, ‘wag kang harang.”

Napaatras na lang siya at lalong pinanlakihan ng mata ang batang babaeng nag-iisa-isa ng libro sa bookshelf na hinintuan niya.

“Shit, wala na! Hnngg!” Nagpapadyak ito sa kinatatayuan at parang nagdadabog pa dahil hindi nito nakita ang hinahanap. Ilang saglit pa ay tinitigan na naman nito ang libro na parang nakakuha ng kayamanan. “Sa wakas, mabibili na rin kita.”

Pahakbang pa lang ito nang bigla niyang hinalbot ang libro.

“What the fuck!” Bigla siya nitong dinuro—o yung libro ang tinuturo nito. “Hoy!”

“Can’t you see? Bawal sa minor ‘to?” Ipinakita pa niya ang likuran ng libro at itinuro ang barcode sa ibaba na may nakalagay na Rated-18.

Nagpamaywang ang batang babae at tinaasan siya ng kilay. “Pake ko?”

Oh Lord. Umiling na lang siya at pumunta sa counter.

“Hoy! Mister, excuse me! Ako ang unang nakakuha niyan!”

Nagpatuloy lang siya sa paglalakad papuntang counter. Sa ganitong araw at oras pa naman, wala halos tao dahil wala naman gaanong pumupunta ng National Bookstore sa buwan ng November.

“Miss, I’ll buy this book,” sabi niya agad sa babaeng cashier at inilapag sa counter ang librong may title na Young Blood’s Debt ni Gregory Troye.

“Miss, wait!” Halos lumipad naman ang batang babae sa counter at inagaw agad ang libro bago pa makuha ng cashier. “Ako yung nauna rito e!”

“Any problem?” Iyan ang mababasa sa timpla ng mukha at tindig niya. Nagpamaywang lang ito at pinagtaasan din siya ng mukha habang tinitingala siya nito.

“Kapal mo, ‘no? Wala kang magawang maganda, ha?”

“You don’t talk to me like that, baby girl,” sabi pa niya sa batang babaeng tinataasan din siya ng kilay.

“Baby girl mo mukha mo.” Ibinaling nito ang atensyon sa cashier. “Ako ang bibili nito, miss.” At saka nito ibinagsak ang libro sa counter. “Ako ang naunang nakakuha niyan, ako ang bibili.” At masamang tingin ang ipinukol nito sa kanya para maghamon.

“Bawal sa minor ang book,” pagpipilit pa niya.

“So?”

“Ma’am, bawal po talaga sa minor,” segunda pa ng cashier at nginitian ng matipid ang batang babae.

“So?” pag-uulit na naman nito at lalo pang nagmataray.

“In short, bawal sa ‘yo,” panapos na lang niya at inurong sa tabi niya ang libro para ilayo sa batang babaeng kaaway.

“E kung sampalin kaya kita, makita mo.”

Hindi siya makapaniwalang sinasagot-sagot lang siya nang gano’n ng isang bata. Parang hindi nito nakikitang nakasuot na nga siya ng blue-and-khaki formal attire, naka-eyeglasses pa siya, at halos ipamukha na niya rito ang edad niya, pero nagawa ba siyang sagutin nang pabalang.

“Sino ang parents mo?” Iyon na lang ang naitanong niya at saka nagpamaywang—talo pa ang professor na nanenermon ng estudyante niya.

“Fuck that.”

“Watch your language, baby girl.”

She just smirked and shook her head in dismay. Dumukot ito sa bulsa ng shorts at inilabas ang UMID nito sabay lapag sa counter habang di inaalis ang tingin sa kanya.

“Miss, pakisabi nga sa lalaking ‘to kung paano naging bawal sa akin yung libro?” hamon pa nito habang tinitingnan siya nang sobrang talim.

Hindi nito inalis ang tingin sa kanya kaya hindi rin siya bumitiw sa tingin nito.

“Sino po ang bibili ng libro sa inyo?”

“Ako!” magkasabay pa nilang sinabi.

“Sir, 25 na po si ma’am. Magkasundo na lang po kayo kung sino ang bibili.”

“Who’s—she?” Itinuro pa niya ang batang babaeng nakapamaywang sa kanya at tinataasan siya ng kilay.

Hindi lang naman siya makapaniwala. Malay ba niya.

“Ako na’ng bibili, miss. Nauna ako,” sabi pa nito sabay irap sa kanya.

Hindi na siya nakipagtalo pa. Tinitigan na lang niya nang maigi ang babaeng nasa harapan niya. Mukha kasi talaga ‘tong bata. Ni wala ngang pimple sa makinis na mukha, parang balat ng bata. Mukhang naalagaang mabuti kasi kutis-gatas. Mahaba rin ang diretsong buhok na sobrang taas ng pagkaka-ponytail dahil halos umabot na sa bumbunan. Kahit yung relo nito, kulay pink din. Maganda nga, kung tutuusin, mukha lang talagang spoiled na Grade 9 student.

“Next time, don’t meddle with other people’s business, ha?” paalala pa nito sa kanya. “Daming alam.”

At saka ito umalis dala ang libro niya.

Hindi na siya nakapalag pa. Hindi lang talaga siya makapaniwalang mangyayari iyon.

 ***

[chicabebs-blog]

TNW One Shots

Title: God Gave Me You

"She's beautiful."

Mga salitang nakapagpakunot ng noo ni Cassandra Zordick nang sabihin sa kanya iyon ni Joseph Zach. Malaki ang ngiti nito habang nakatingin sa iniinom nitong kape.

"Nakita niya yung Herring's Eyes sa jewelry shop."  Tumawa ito nang mahina.  "Matagal na iyon doon pero ngayon lang may nakapansin. At gaya pa niya."

Iyon ang unang beses na nakita ni Cassandra ang napakasayang ngiti kay Joseph simula noong makasama niya ito. Ngiti na lalo sanang makakapagpasaya sana kung hindi ibang babae ang pinag-uusapan nila.

"Simple lang siya, Cas!"  masayang saad nito.  "Magugustuhan mo siya kapag nakilala mo."

Isang pilit na ngiti naman ang ibinigay ni Cassandra kay Joseph. Napahawak tuloy siya sa engagement ring na suot niya.  "Joseph..."

"Hmm?"  Tinignan siya nito na may napakatamis na ngiti.

"Yung kasal... natin."  Agad siyang napayuko at napa-buntong hininga. Pinilit niyang ngumiti upang ipaalala kay Joseph ang tungkol doon bago ito tingnan kaso nang makita niya ang reaksyon nito'y agad siyang sumeryoso.

"Kasal..."  Iniwas agad nito ang tingin sa kanya. Nawala na ang kanina'y maganda nitong ngiti.  "Oo nga pala."

Napakuyom ng kamao si Cassandra dahil mukhang nakalimutan nito ang tungkol sa kasal nila.

"Joseph kung may problema... sana maaga pa lang sabihin mo na,"  malungkot niyang sinabi.

"Hindi." Umiling si Joseph at kinuha ang kamay ni Cassandra na nasa mesa.  "Walang-- walang problema."

At kahit pa nanigurado na siya, ramdam naman ni Cassandra na nagsisimula nang magbago ang lahat sa kanila.

Ilang araw na ang lumilipas at napapansin na ni Cassandra na bihira na niya makita si Joseph. Nasa maliit siyang apartment ngayon na pansamantala niyang tinitirhan. Naghahanda siya ng simpleng  tanghalian nang makarinig siya ng kakaibang tunog mula sa pinto. Napahugot siya ng malalim na hininga at kinapa sa ilalim ng mesa sa likod niya ang nakaipit doong handgun. Pasimple rin niyang kinuha ang kitchen knife sa harapan niya. Saglit siyang pumikit at pinakiramdaman ang paligid.

Mabilis siyang tumalikod at itinutok ang baril na hawak niya sa noo ng basta-basta na lang pumasok sa bahay niya at itinutok sa leeg nito ang kutsilyo. Napakatalim ng tingin niya sa lalaking kaharap.

"At sinong nagbigay sa iyo ng pahintulot na basta na lang pumasok sa bahay ko?"  matigas na tanong ni Cassandra sa walang emosyong lalaki na nag-trespass sa apartment niya.

"Just checking if you're still alive,"  diretso at malamig nitong sinabi. Inurong nito ang baril na natutok sa noo niya at inilayo ang kutsilyo sa kanyang leeg.  "Mas delikado ka pala kapag heartbroken ka."

Tumaas lang ang kilay ni Cassandra sa sinabi nito.  "Is that a joke, Mr. Hwong?"

"If you take that as it is-- I guess so."  Lumapit pa siya kay Cassandra. Napaatras tuloy ito upang hindi siya makadikit.  "He's with somebody else right now."  Huminto siya sa paghakbang nang maramdamang dumikit na si Cassandra sa kitchen counter.  "Poor you."  Inabot niya ang strawberry jam na nasa gilid lang ni Cassandra. Nakataas ang kilay niya nang tingnan iyon.  "Ngayon ka pa lang ba magbe-breakfast?"

"That's my lunch."

"I know the difference between a lunch and a breakfast, Madame Zordick."  Inilapag niya ang hawak na bote ng jam at itinapat ang mukha kay Cassandra.  "And, now I know why you have cooks in your palace."  Inalis niya ito palayo sa kitchen counter at nagkalkal na ng cabinet.  "Do you have any edible food here aside from breads and jams?"

"Assassins don't cook, Mr Hwong."  Pagtataray ni Cassandra habang nakahalukipkip.

"Good news: I was trained to survive, and cooking is part of survival. Food is a necessity and luckily, I have talent."  Hinanda na niya ang mga kailangang gamitin at nakakita naman siya ng mapagtya-tiyagaan nang pagkaing laman ng ref ni Cassandra.  "Bad news is I am an assassin, yet I have to babysit you because your fiance is trying to be a normal man with a heart right now and he can't be with you today."

"You talk a lot right now, Mr. Hwong."  Bahagyang umupo naman si Cassandra habang pinanonood ang bisita niya na magluto para sa kanya.

"It's unfair if NightShade's trying to be normal while I don't."

Natawa naman si Cassandra sa narinig.  "You? Trying to be normal? Do I have to laugh right now?"

"If it'll make you happy, why not?"

Kumunot lang ang noo ni Cassandra sa narinig. Alam niyang matalik na magkaibigan si NightShade at ang lalaking kasama ngayon kaya may ideya na siya kung bakit ito nasa apartment niya. Hindi lang talaga niya maintindihan kung bakit nito kailangang pumunta.

Ilang sandali pa'y tapos na ang pagluluto at paghahanda at naghain na ang bisita ni Cassandra sa mesa nitong apat na tao. Nakataas lang ang kilay ni Cassandra habang nakatitig sa pagkaing nasa harapan niya.

"Eat,"  utos ng lalaki sa kanya.

Inilipat ni Cassandra ang tingin sa bisita.  "I felt being threatened by your word. I felt being threatened by this food. And I felt being threatened by your presence here in my place. So, what's the catch?"

"Eat your food."

"Why would I?"

"Just eat it."

"Why?"

"Bakit ba ang tigas ng ulo mo?"

"Bakit ko 'to kailangang kainin?"

"Just eat it. It's food."

"I know. I'm not stupid."

"Then, eat it."

"Why are you doing this?"

"Eat your food. Don't ask for more."

"Your presence here bother me most. Why are you here? Si Joseph ba talaga ang nagpapunta sa iyo o ang Fuhrer?"

"Eat. Now."  Matigas na utos nito.

"Being thoughtful is not your nature, No. 99. You kill, that's you."

"And you think, I'm gonna kill you?"

"Am I wrong? Pinipilit mo 'kong kainin ang pagkaing 'to."  Itinuro niya ang niluto ni No. 99 para sa kanya.  "May sapat na rason ako para pag-isipan ka nang masama."

Wala namang kahit anong reaksyon mula kay No. 99.  "You're being cautious. Kaso wala sa lugar."

"Ikaw ang wala sa lugar."  Tumayo si Cassandra at dinala ang platong naglalaman ng nilutong pagkain ni No. 99 para sa kanya. Walang pagdadalawang-isip na tinapon niya iyon sa basurahan.  "Tigilan mo ang paggawa ng mga bagay na hindi mo dapat ginagawa."  Pagtalikod niya, bumulaga agad sa harapa niya si No. 99 na masama ang tingin sa kanya. Kinuha nito ang hawak niyang plato at ibinalibag sa sahig at pagkatapos ay itinulak siya sa pader ng maliit na kusina.

"Tigilan mo na ang pagpapakatanga, Cassandra,"  mariin nitong sinabi.

"Ikaw ang tumigil! Wala kang alam!"

Napakuyom ng kamao si No. 99 dahil sa pagka-inis. Agad niyang kinuha ang pulso ni Cassandra at dali-dali niya itong hinatak palabas ng apartment nito.

"Yoo-Ji! Ano ba?! Bitiwan mo 'ko!"  Pumalag si Cassandra ngunit masyadong malakas si No. 99.

Nakababa na sila sa may parking lot at sapilitang pinasakay ng lalaki si Cassandra sa sasakyan. Ni-lock nito ang pinto ng kotse upang hindi na makalabas pa si Cassandra.

"Wala akong alam?"  sabi ni No. 99 habang nakatingin sa daan at nag-drive na paalis.  "Tingnan natin kung sino ang walang alam."

Inabot ng tatlumpung minuto ang biyahe nila at tatlumpung minuto rin na katahimikan ang nanaig sa dalawa.

Huminto ang sasakyan sa gitna ng isang parte ng kalsada na matatanaw ang baybaying-dagat sa ibaba. Lumabas doon si No. 99 at hinatak na naman si Cassandra upang ipakita ang kaganapan sa ibaba.

"Saan mo ba ako dinala?"  inis na tanong ni Cassandra.

"Tingnan mo sila. Ngayon mo sabihin kung sino ang walang alam sa ating dalawa."  Itinuro ni No. 99 ng tingin ang nangyayaring kasalan sa ibaba. Isang simpleng beach wedding lang ang nagaganap. Iilan lang ang mga bisita at nagsisimula nang magpalakpakan ang lahat.

Nakagat ni Cassandra ang labi at napahigpit ang pagkakakuyom niya sa kamao habang nakikita ang dalawang ikinakasal.

"Bakit ka nga ba niya kailangang pabantayan ngayon?"  tanong ni No. 99 habang pinanonood si Joseph Zach at ang kasama nitong babae na nag-alay ng halik sa isa't-isa bilang pagtatapos ng seremonya. Napatingin siya sa gilid at agad siyang naalarma nang wala na doon si Cassandra.  "Madame Zordick!"  tawag niya rito nang makitang naglalakad pababa sa pwesto nila. Agad niya itong hinabol upang pigilan.  "Nasisiraan ka na ba?"

"Huwag mo 'kong pipigilan,"  banta nito sa kanya.

"Cassandra!"  Hinatak niya ang braso nito para pigilan at binantaan ito ng tingin. Hindi na niya inalintana pa ang pagluha nito.

"Mr. Hwong..."  Kitang-kita ang panginginig ng labi at boses niya habang unti-unting tumutulo ang luha sa kanyang mga mata. Hinatak na lang siya ni No. 99 palapit at niyakap siya nang mahigpit.

Paulit-ulit na umiikot sa isipan ni Cassandra ang mga nakita habang nakapikit siya. Napakahigpit ng pagkakakuyom niya sa kanyang kamao na halos bumakat na ang mga kuko niya sa palad. Hindi niya nakakausap si Joseph dahil ang alam niya, may misyon ito o 'di kaya ay may importanteng ginagawa. Hindi naman niya inaasahang sa gano'ng sitwasyon niya uli ito masisilayan.

Lumayo na siya kay No. 99 at naisipang tumuloy sa balak.

"Cassandra, it will not help you."

"Gusto ko lang siyang kausapin."  Nagtuluy-tuloy pa rin siya at nakasunod sa kanya si No. 99.

Ilang sandali pa ay nakaabot na sila sa pinangyarihan ng kasal at natatanaw na niya ang mapapangasawa at ang 'napangasawa' nito na nakikipag-kamay sa mga bisita.

"Mr. Zach!"  malakas niyang tawag kaya natigilan ang iba, lalo na si Joseph. Kitang-kita niya ang gulat sa mukha nito, kasunod ang pagtataka dahil kasama niya ang matalik nitong kaibigan.

"Cas?"  Agad-agad itong lumapit sa kanya upang magpaliwanag.  "Cas, let me explain."

Nanatili ang blangkong ekspresiyon sa mukha ni Cassandra at walang pagdadalawang-isip niyang hinubad ang engagement ring nila ni Joseph Zach. Inabot niya ito sa lalaki.

"Hindi ko na kailangan niyan... Hindi na natin kailangan niyan."

Aabutin na sana ni Joseph ang singsing nang bigla niya itong bitawan at nalaglag na lang ang mamahaling engagement ring sa puting buhangin ng baybaying-dagat. Napalunok na lang ang lalaki habang nakatitig sa singsing.

Naglakad na si Cassandra at tumungo sa pwesto ng bride na pinanonood sila.

"Cas!"

Walang ibang gustong gawin si Cas kundi ang makahawak ng isang napakatalim na kutsilyo, gilitan sa leeg ang lapastangang babaeng sumira ng pangarap niya at isunod ang walang kwentang si Joseph Zach na ang lakas ng loob na lokohin siya.

Kaso, wala siyang balak ibaba ang sarili niya sa gano'ng punto. Isa siyang Zordick at hindi siya magpapakababa para lang sa walang kwentang bagay.

"Congratulations!"  pilit na bati ni Cassandra at inalok ang kamay niya sa napangasawa ni Joseph.  "I'm Cassandra Zordick."

Ngumiti naman ang babae sa kanya kahit na naasiwa ito sa tono niya at nakipag-kamay rin.  "Hello, Cassandra. I'm Anjanette."

"You're beautiful. Joseph is right."  Bumitaw na siya sa pakikipagkamay at tinignan ang lalaki sa likuran nila.

"Are you his friend?"  tanong ni Anjanette.

Umiling naman si Cassandra at ibinalik ang atensyon sa kausap.  "I'm his partner. Sa work. Anyway, best wishes. Sayang, nahuli ako nang dating at hindi ako nakaabot sa wedding ceremony."

"No! It's fine! You want to attend the reception? May seats for visitors,"  masaya nitong alok.

Agad na umiling si Cassandra.  "Ah, no! Aalis din agad ako. I have work and I don't have time for this shit."  Nakita niya ang biglaang pagbago ng reaksyon ni Anjanette sa huling sinabi niya. Hindi na niya iyon inintindi pa at tinalikuran na ang kausap. Diretso lang ang tingin niya habang naglalakad papalapit sa pwesto ni Joseph.

"Cas..."

"Fuck you."

Nagtuluy-tuloy lang siya sa paglalakad kaso pinigilan na naman siya ni Joseph.

"Cassandra, sandali lang!"  Walang anu-ano'y sinuntok siya nang pagkalakas-lakas ni Cassandra na halos makapagpa-atras sa kanya at makapagpabagsak sa lupa.

Halos mag-usok sa galit si Cassandra habang buong-buo ang kamaong ipinansuntok kay Joseph.  "That's my wedding gift for you, Mr. Zach! Sana man lang binigyan mo 'ko ng invitation para naman hindi ako nagmukhang gatecrasher!"  Tumalikod na siya at naglakad palayo. Napahinto lang siya nang may maalala. Agad siyang bumalik at dali-daling kinuha ang pulso ni No. 99.

"I'll take him! At least siya, marunong umintindi ng salitang 'loyalty'."

Hatak-hatak niya si No. 99 paalis doon. Nagagalit siya. Masama ang tingin niya sa daan. Dire-diretso siya at hidni niya alam kung saan nga ba ang punta niya. Tahimik lang ang kasama niya at hinayaan na lang siya kung ano man ang gusto niyang gawin.

Nasa kabilang daan ang kalsadang pinanggalingan nila ngunit sa ibang direksyon siya nagpunta.

Nasasaktan siya ngunit may parte sa kanyang pilit na tinatanggap ang lahat dahil nararamdaman naman na niya umpisa pa lang na nagsisimula nang magbago si Joseph Zach. Iba na ang ginagawa nito, iba na ang inaasikaso nito, iba na ang minamahal nito. At wala na siya sa kahit saan sa tatlong iyon.

Nararamdaman niya ang pagtulo ng likido sa kanyang pisngi. Unti-unti at naging tuluy-tuloy na. Damay na ang ulo at balikat niya sa nakararamdam ng pagtulong iyon.

Napahinto siya at napatingin sa itaas. Nabitiwan niya ang kasama.

Umuulan...

Padilim na at umuulan pa...

"Madame Zordick, kailangan mo nang sumilong. Lumalakas na ang ulan."

Nanatiling nakatingala si Cassandra at pumikit. Hinatak ni No. 99 ang pulso niya ngunit pinigilan niya ito.

"Madame Zordick..."

"Am I not enough...?"

Tinitigan lang ni No. 99 si Cassandra. Napahugot siya ng hininga at bumitaw sa pagkakahawak nito. Hinubad niya ang suot na suit jacket at pinangpandong kay Cassandra.

"Having you is too much,"  sabi ni No. 99 nang dumilat si Cassandra dahil hindi na niya nararamdaman pa ang mga patak ng ulan. Tiningnan na siya nito nang diretso.  "And he has had enough to have you."

Matamlay na yumuko si Cassandra at inisip na wala na talaga siyang pag-asa.

"You should go home now, Madame Zordick. This day is not yet through,"  isang matipid na ngiti ang binigay ni No. 99 kay Cassandra.  "...and I'm willing to cook another lunch for you."

_________________________

[chicabebs-blog]

All Star Gang Battle One Shot

Ngayon na ang pinakahihintay na All-Star Gang Battle sa XZQ. Marami-rami na ring tao sa loob ng battle ground. Pansin nila kung sino-sino ang magkaka-gang. Sino-sino ang magkaka-kampi. Sino-sino ang mukhang tatagal sa laban.

Makikita ang liwanag ng buwan sa itaas dahil may parte ang bubong ng lugar na walang takip. Para silang pumasok sa isang luma at pinabayaang bodega at lamang ang amoy ng alikabok sa paligid.

Umupo ang grupo ni Labyrinth, Armida at Josef sa isang sementong upuan na nasa gilid at inobserbahan ang lahat ng naroon.

"Mukhang malakas yung naka-pigtail dun sa dulong kaliwa. Yung may tatttoo sa binti,"  sabi ni Josef habang tinitignan ang isang babaeng nakikipag-usap sa mga kasama nito.

"That's Jeanalyn Ladores aka Jade. Leader ng Night Archs gang. 4th placer sila sa Top 25s."

"Teka, pamilyar yung kausap nya..."  sabi ni Armida.

"Natural pamilyar sayo... Jayrone Jette Holloway aka Jet. Member ng Night Archs. Estudyante ng Byeloruss Class 4-F."

Tumango na lang si Armida dahil hindi niya inaasahan na makikita niya roon ang isa sa mga estudyante niya.

"Yung nandun at nilalaro yung butterfly knife sa gilid. Yung nakasampa sa stage, sino yun?"  tanong ni Josef.

"That's Cristy Lavarias aka Mystica. Leader ng Revenge gang. Sila yung bagong 5th placer ng Top 25s"

"Cristy Lavarias?"  tinignan agad ni Armida yung pinag-uusapan nila Josef.

"Estudyante din yan ng 4-F."

"Ayos..."  Hindi niya inaasahan na madami rin palang susulpot na estudyante niya sa battle na iyon.

"O! Yun yung mokong na--"  Itinuro pa ni Josef si Ran na lumapit kay Cristy.

"Xiao Ran Li aka Tricker. Member ng Revenge gang."

"Talaga lang ha..."  Mukhang wala pang tiwala si Josef na kayang lumaban ni Ran dahil sa itsura at pangangatawan nitong masyadong patpatin para isabak sa bugbugan.

"Laby, sino yung nandun at kinukwelyuhan yung naka-brown na lalaki..."  tanong ni Armida habang tinuturo yung tinutukoy niya.

"That's Jessie Young aka Yaku. Leader ng Sweet Viper gang. Bagong 9th placer."

Tumango naman si Armida dahil mukhang malakas yung Jessie na yun,  "Eh yung katabi nung grupo niya, yung tahimik at mukhang nakikiramdam lang."

"Ah, that's the Deity Genesis gang. Ang leader nila ay si Jeivenne Elizalde aka Princess Genesis. Bagong 10th placer."

"Andaming babaeng nandito ah,"  sabi ni Josef.

"Sinabi mo pa..."  dagdag ni Armida.

"Isa pa yon. Bata pa yun ah,"  Itinuro naman ni Josef yung bagong dating na grupo.

"Jenelene Guevarra aka Dark Princess. Dark Sorrority ang pangalan ng grupo nya. Nasa 11th placer sila..."  Napansin niyang may sunod pang dumating kaya inunahan na niya sila Josef bago pa magtanong.  "Syntax Error. Leader: Sofiah Siervo aka Sofi."

Pagkalipas ng kalahating oras, napuno na ang buong XZQ ng iba't ibang grupo na nag-aasam makapasok sa Top 25. Mga gang na magtatangkang talunin ang mga nasa Top 10. O kung suswertehin, mga nagbabalak matalo ang Dark King.

Sunod na pumasok ang isang grupo na puro babae ang member.

Napataas ang kilay ni Josef nang makita ang Lavander Rose Gang.

"Are you gonna fight those kids again?"  tanong ni Josef kay Armida

"I'll try to stop them from getting close to us. That's all I can do for this battle,"  walang ganang sinabi ni Armida habang nakatingin sa kabilang direksyon.

Lumalakas na ang ingay sa loob ng XZQ.

Natahimik lang ang lahat nang biglang pumasok sa magkabilang entrance ang Top 2 at Top 1 gang sa area.

Parang hinawi ang gitna dahil lahat tumabi para padaanin ang dalawang grupo.

"Teka, yun ba si--"  Itinuro ni Armida yung grupo na nasa kabilang entrance.

"Silver Outlaw Fox gang. Ang nasa Top 2. Leader: Shiza Yoshikawa aka Flame,"  sabi ni Laby.

"Yung katabi niyang babae, 'di ba 'yon yung nagbuhos sa'yo ng tubig sa cafeteria?"  tanong ni Armida.

"Yeah, Alexandrei Rachelle Harrison aka Cloud. Vice Leader ng Silver Outlaw Fox."

"Ayos din,"  sabi ni Armida habang tumatango.

"Yun yung isa sa mga candidate as Superior, right?"  tanong ni Josef habang tinuturo ng tingin ang grupo nila King.

"Dark Orion Cards gang. Ang Top Gang sa area. Leader: King Ace Havenstein aka Dark King. Yung katabi niya sa kanan, si Davi Brent Kesley aka Spade. Yung nasa kaliwa, si Chief Andrew Mikaliev aka Clubs. Mga estudyante ni Armida,"  sabi ni Laby.

"Sana pala dinala ko ang RN ko. Kumpleto sa attendance yung Class 4-F dito eh,"  sabi ni Armida.

Napansin nilang lahat ang isang binatang humahangos papalapit sa DOC. Napatayo na lang si Josef nang makita ang kapatid na lumapit kila King.

"Riggs Javin Malavega aka Diamond. Bagong member ng Dark Orion Cards,"  sabi ni Laby habang sinusundan ng tingin si Riggs.  "As long as hindi tayo kakantihin ng DOC, walang laban na magaganap."

Tinignan ni Josef si Laby na nakatingin sa DOC. Umupo na lang siya at hinintay ang susunod na magaganap.

Napalingon sila pare-pareho sa entrance/exit ng XZQ nang bigla itong isara mula sa labas.

Pagkatapos ng ilang sandali, nagpakiramdaman na ang lahat.

Si Armida, pinulot ang maliliit na tipak ng semento sa paanan nya. Si Josef, nag-cross arms at nag-dekwatro sa inuupuan. Si Laby, nagsuot lang ng earphone at na-focus na naman sa Gameboy niya.

Makalipas ang ilang titigan at sukatan ng tingin, umalingawngaw na ang ingay at sigawan. Hudyat na simula na ng laban.

Kanya-kanya nang labas ng baseball bat. Mga dos por dos. Mga kutsilyo at kung ano-ano pang magagamit para makapanakit ang mga naroon.

May mga nagtangkang sugurin ang mga myembro ng Legendary Superiors gang pero bagsak na agad sila bago pa nila mapasok ang teritoryong sinukat ni Armida. Wala man lang lumagpas sa dalawang metrong tinakda niya.

Mga mahihinang grupo ang tumatarget sa kanilang tatlo. Pero yung mga pasok sa Top 25s, ang tunay na target ay ang Top 2 at Top 1 gang.

Pinapanood nilang tatlo na magpatayan ang mga gang na nandoon habang sila, sitting pretty lang at hinihintay na matapos ang laban na iyon. Basta si Armida, titira lang at pipigilang makalapit ang magtatangkang sugurin sila. Hindi rin niya balak seryosohin ang lahat kaya hindi rin niya mapapatay ang mga pinatatamaan niya ng bato.

Kinalabit ni Armida si Laby para tanungin. Tinanggal naman ni Laby ang isang earphone nya para pakinggan si Armida.

"Ano ba rule dito? Matira matibay?"  tanong ni Armida.

Ibinalik na ni Laby ang earphone niya at pinanood ang mga naglalaban.  "Matirang nakatayo, makakapasok sa Top 25. Kahit pa na-iisa ka na lang sa grupo ninyo. Ang placing? Paramihan ng napabagsak na placer ng Top 25s. Kapag napabagsak mo ang lahat ng member nila, grupo mo na ang papalit. Kapag tatlo o apat ang napabagsak mo na placer ng Top 25, nasa Top 5 ka na agad. Kapag natalo mo ang Top 2, ikaw na ang papalit sa kanila. Kapag napabagsak mo ang Dark King, grupo mo na ang bagong Top Gang ng lugar."

Tumango naman si Armida sa sinabi ni Laby.

"Bakit ba ang sadista ng mga bata ngayon? Ano bang nakakatuwa sa pakikipagbugbugan? Sinasaktan lang nila ang mga sarili nila,"  sabi ni Josef habang pinapanood ang mga nandoon na halos patayin na ang isa't isa.

Kung makakilos silang tatlo, akala mo sila ang promotor ng lahat. Chill lang habang pinapanood na magpatayan ang iba.

"Aba, may genius na naisipang magdala dito ng baril,"  sabi ni Armida habang tinuturo ang isang binatang bumunot na ng baril.  "Mukhang tanga pa, hindi alam kung paano ang gagawin niya sa hawak."

Napatingin siya kay Josef nang tumayo na ito at nagpamulsa.  "Where are you going?"

"I'll try to prevent the worst,"  sabi ni Josef.

Tinignan ni Armida yung binata na may hawak ng baril.  "Worst, okay."  Ibinalik niya ang tingin kay Josef.  "O? T-teka..."  At naglaho na naman ang asawa niya.  Tinignan naman niya si Laby para itanong kung napansin nito si Josef.

"...I know that this is what I want, this is what I need, ima mo kurikaeshiteku zanzou..."

Kumunot lang ang noo nyia dahil busy sa pags-soundtrip si Laby with matching headbang pa. Napailing na lang siya at ibinalik ang tingin doon sa mga naglalaban.

"Sana sa ilong na lang niya pinatamaan,"  comment niya roon sa isang nagsusuntukan.  "Kung ako 'yan, sinipa ko na lang sa sikmura."  Umiling na lang si Armida dahil halatang labang kanto ang pinapanood niya.  "Nasa ibaba lang niya yung kahoy, 'di pa niya pinulot para ipalo? Punyetang 'yan! Bobo! Sipain mo, tanga!"  Napapalo sa hita si Armida dahil natatangahan siya roon sa napapanood niya  "Ayun lang yung bat oh!"  Itinuro pa niya yung baseball bat sa sahig.  "Ampu-- Sa likod mo, engot!"  Napakamot pa siya ng ulo dahil sa inis  "Pakamatay ka na hayup ka! 'La kang kwenta!"  Napahilamos siya sa pagkairita  "Antanga! Nabuhay ka pa! Isang-isa na lang ako na papatay sa inyo!"

"Kalma ka lang, hoy..."

Napatingin si Armida kay Josef nang biglang sumulpot na naman sa tabi niya habang hawak ang ilang magasin.

"Andami niyang hawak mo ah."

"Madami rin silang may dala eh,"  sagot ni Josef.

"Yan na lahat?"

"I think so, wala pa namang naglalabas ng shotgun at rifle sa kanila kaya malamang na ito lang."  Itinapon na ni Josef ang mga magasin sa kung saan. "Teka, sino ba yung pinapagalitan mo ha?"

Inginuso ni Armida yung laban. Tumingin naman doon si Josef.

"No coaching, sabi sa rules,"  natatawang sinabi ni Josef habang tinitignan sa dulo ng mata niya si Armida.

"Tss, pauso mo,"  masungit na sagot ni Armida.

Para silang invisible na tatlo dahil walang lumalapit sa kanila at marami nang bumabagsak. Nakikita na nila kung sino-sino ang talagang matitibay ang dibdib at malalakas talaga.

Pagkalipas ng ilang bakbakan ng mga nandoon, parang biglang huminto ang mundo at pinakiramdaman ng lahat ng natitirang nakatayo ang isa't isa. Marami na ang hinihingal at tambak na ang mga nakahandusay sa sahig.

Pumulot ng ilang tipak ng bato si Armida at pinaikot-ikot 'yon sa kamay niya.

Mga natirang member ng mga nasa walong grupo ang natitirang nakatayo. At ang Legendary Superiors lang ang natitirang nakaupo.

Lahat sila napatingin sa LSG na sitting pretty at mukhang walang pinoproblema sa buhay.

"Revenge, Silver Outlaw Fox, Deity Genesis, Dark Orion Cards, Lavander Rose, Night Archs, CrowHeart, Sweet Viper,"  sabi ni Laby habang tinitignan ang lahat ng member na natitira.

"Are we gonna fight now?"  tanong ni Josef.

"Base sa mga natira... I don't think we will,"  sabi ni Armida sabay tayo.  "Hindi ako nakapasok kanina sa school. Gusto niyong dito ko kayo turuan ng lesson?"  naka-smirk niyang tanong sa mga natira na karamihan ay estudyante niya.

Kumunot lang ang noo ng iba at nagtaka kung bakit naroon ang teacher nila.

"Nobody's gonna fight you!"  sigaw ni Ran sa kanya.

Tumaas lang ang kilay ng iba sa sinabi ni Ran.

Si Yoshi, King at Sunny, tiningnan lang si Armida. Wala rin silang nakikitang dahilan para labanan ito. Una, wala silang mapapala dahil 7th placer lang ang Legendary Superiors. Pangalawa, assassin siya at nasaksihan na nila ang kakayahan niya.

"Humanda ka!"

Yung ibang hindi kilala si Armida, sumugod na habang hawak ang ilang bat at kahoy.

Umiling si Armida at ibinato ang hawak dun sa mga susugod.

"Ugh!"

"Agh!"

"Agk!"

Hindi pa man nakakalapit yung mga sumugod, bumagsak na agad.

Binaling ni Armida ang tingin dun sa iba pang natitira  "Kapag ako ang sumugod. Mauubos ang mga nasa Top 25. Wala kayong mapapala kung susugurin ninyo kami. Pero kami may mapapala kapag sinugod namin kayo."

Naglakad na paalis ng pwesto nila si Armida. Sumunod naman sa kanya si Josef at Laby.

"Patayin n'yo man ang isa't isa. Wala kaming pakialam. Doon sa pinanggalingan namin, hindi titulo ng kasikatan ang mahalaga sa ganitong laban kundi ang pakinabang ng makukuhang posisyon sa takbo ng trabaho,"  sabi ni Armida habang nakatingin nang diretso sa dinadaanan.  "King."  Huminto siya sa paglalakad at nilingon ang estudyante niya.  "Ano ang gagawin mo kapag nawala na ang father mo? Ano na ang purpose ng lahat ng paghihirap mo pagkatapos no'n? Pag-isipan mo 'yan bago mo tanggapin ang posisyon bilang Superior."

Tumalikod na si Armida upang umalis. Nakakailang hakbang pa lang siya nang mapahinto dahil sa isang lumilipad na bagay ang naramdaman niyang papalapit. Tumalikod ulit siya para saluhin iyon kaso naunahan na siya ni Josef.

"Nagsisimula na akong mainis sa mga batang 'to,"  sabi ni Armida habang nakatingin sa kamay ni Josef na dumudugo na dahil sa pagkakasalo nito sa talim ng butterfly knife na mukhang kilala na niya kung sino ang may-ari.

Isang masamang tingin lang ang ipinukol nilang tatlo sa mga natitira doon na mga gang members na hihigit sa trenta ang bilang. Pinalilibutan na sila ng mga ito at handa na ang ilan para sugurin silang tatlo.

"Do I have to fight?"  iritang tanong ni Laby at itinago na sa bulsa ang gamit niya.

At umalingawngaw na naman sa loob ng XZQ ang sigaw ng mga kabataang susugod kila Armida.

Hinintay lang ni Josef na makalapit sa kanya ang mga kalaban nila at walang kahirap-hirap niya itong pinatumba gamit lang ang simpleng pagsuntok, pagsipa at pagbato sa mga batang talo pa ang laruan kung hawakan niya.

"Armida! Ano nang--"  Natigilan siya nang makita sa kabilang gilid ang asawa niyang hinapuras sa leeg ang isang miyembro ng Deity Genesis gamit ang isang napakanipis na pisi at wala pang isang iglap ay isang gumugulong na ulo na ang nakapagpatahimik sa kanilang lahat na magtatangka pang sugurin ang Legendary Superiors Gang.

"Uh-oh..."  Agad na kinabahan si Laby at umatras na sa kinatatayuan niya.  "Josef...!"  malakas niyang tawag.  "I smell bad news here!"  Agad niyang pinuntahan ang kaninang pwesto nila at kinuhaan doon ang ilang magasin. Pumulot din siya ng baril na pinili niya ayon sa mga napulot niya para magamit. Agad niyang itinutok ang armas kay Armida.

"Labyrinth! Nababaliw ka na ba?"  takang tanong ni Josef.

"Naninigurado lang ako! Alam mo naman 'yang asawa mo! Kapag nawala 'yan sa sarili, kahit sino pinapatay niyan!"

Napuno naman ng pagtataka ang mga natitirang nakatayo doon dahil mismong leader na ng LSG ang kumakalaban sa miyembro nito.

"She's gonna kill us,"  bulong ni Riggs kila King. Agad siyang naghanap ng magagamit panlaban kay Armida.

Maya-maya pa, isang masamang tingin ang nanggaling kay Armida para sa kanilang lahat.

Sa mga oras na iyon, nakaramdam na sila ng takot para sa mga sarili nila. Tinignan nila ang lahat ng pwedeng labasan at wala silang makitang bukas na pintuan dahil kusang isinara ng namamahala ang XZQ ang buong lugar para sa All-Star Gang Battle.

"RYJO is made to kill,"  sabi ni Ran sa kanilang lahat. Nakita niya ang isang nakakalat na baril at agad 'yong pinulot. Swerte niya dahil may laman ito.  "And, I don't wanna die."

"What's happening here?"  takang tanong ni Lexi na isa sa mga myembro ng Silver Outlaw Fox.

"This is stupid!"  Walang pagdadalawang-isip na sumugod si Sunny, ang dating Dark Queen ng Dark Orion Cards at ngayo'y si Hime Vhanthara ng Lavander Rose. Dala-dala niya ang isang baseball bat at ipinalo iyon kay Armida. Kaso walang kahirap-hirap nitong sinalo ang bat.

"Jean!"  sigaw ni King sa kanya.

"Sunny!"  sigaw ni Josef.

Hinaltak ni Armida ang bat at ibinato iyon sa gilid. Agad niyang sinakal si Sunny at halos iangat na niya sa sahig.

"You're giving yourself a problem, kid,"  mahinang sinabi ni Armida. Sapat na para itago kila Josef na hindi pa naman siya nawawala sa sarili.

"Bitiwan mo 'ko!"  Sinipa niya si Armida sa tiyan kaya nabitawan siya nito.

Sumugod na si King para tulungan si Sunny. Nadampot niya ang isang baril na kargado ng bala at itinutok kay Armida. Madali namang lumapit si Josef at inilayo agad si Sunny sa asawa niya.

Wala namang kamalay-malay ang ilan na dumampot na rin si Yoshi ng baril at balak nang gawin ang talagang plano niya sa umpisa pa lang.

Kailangang talunin si King.

Nabasa agad ni Ran ang plano ni Yoshi kaya gumawa siya ng paraan para pigilan ito.  "Yoshikawa!"  Sinipa niya agad ang baril na hawak nito na napunta sa direksyon ni Armida.

Nalipat ang lahat ng atensyon sa pwesto ni Ran at Yoshi. Doon nagbalik ang lahat na hindi talaga si Armida ang tunay nilang kalaban kundi si King at ang Dark Orion Cards.

"Tsk!"  Kumilos na agad si Laby at agad na dumiretso sa pinto ng XZQ. Doon niya ginamit ang hawak na baril at pinaputukan agad ang pinaka-lock.

"Damn you, Li Xiao Ran!"  galit na sigaw ni Yoshikawa at agad na hinabol ang baril na gagamitin niya kay King.

"Havenstein!"  sigaw ni Ran.

"King!"  sigaw ng mga miyembro ng Dark Orion Cards na nagmamadaling lumapit sa leader nila para protektahan ito.

Kumunot agad ang noo ni King at nalipat ang tingin kay Yoshi at sa baril na habol nito. Agad niyang itinutok dito ang baril.

"Yoshi!"  sigaw ni Lexi.

Napakabilis ng mga pangyayari at ang tanging pumasok na lang sa isipan ni Yoshikawa ay ang paligid. Si Josef na agad inilayo si Armida sa kanilang lahat. Si Sunny Jean Soliman na nasa gilid lang niya at kakatayo lang mula sa pagkakasubsob sa sahig.

At umalingawngaw ang tunog ng baril sa buong XZQ.

Lahat ay natigilan.

"Sunny!"  sigaw ni Josef habang nakatingin sa gitna ng mga batang naglalaban-laban.

"Sunny!"  hindi makapaniwalang tawag ni King.

Bumagsak ang katawan ni Sunny sa sahig. Nagtamo siya ng tama ng bala sa dibdib na para sana kay Yoshikawa.

Napalunok na lang si Yoshikawa dahil sa ginawa niyang paggamit kay Sunny para maging panangga niya.

"Josef! Tara na!"  Hinatak na lang ni Laby si Josef palabas ng XZQ para makaiwas pa sila sa lalong mas malaking problema.

Halos manlumo si Josef sa huling nakita. Hindi niya inaasahan na aabot ang lahat sa puntong iyon.

Paglabas nila ng XZQ,...

“Uh-oh...”  Napahinto sila nang makita ang napakaraming Guardian na tinututukan sila ng mga baril.

“Lady Armida, Lord Ricardo, Labyrinth... Kailangan na ninyong sumama sa amin pabalik ng Citadel.”