I remember before, nung kakaapak ko lang ng college. I was a good kid. I have flaws, yes. But I'm kind, gentle, I am not a bitch, I always talk to God etc. I would also do my best not to sin. Ayoko kapag may kagalit ako, and hindi ako lumalaban kung meron man. If nasasaktan ako ng isang tao, tahimik lang ako. At pag magisa ako sa kwarto dun ko naiibubuhos lahat. Kumbaga kinikimkim ko lang lahat ng sama ng loob ko sa sarili ko. Napapaisip ako nun, bakit yung matatanda ang sasama ng ugali? Like for real. That is what I saw kasi sa fam ko (my brother and mom to be exact) iba yung ugali nila. Kung ano anong masasamang sinasabi sa kapwa pag naguusap sila. In which of course tahimik lang ako palagi. Hindi ako nagsasalita kapag di ko gusto ang pinagsasasabi ng isang tao. They're aggresive kapag nagaaway. Idk. Same sa ibang adults na napapansin ko nun. Like, they don't care if ang sama ng ugali nila. Bitches kumbaga. But now that I'm 21, medyo naiintindihan ko na. Life will fuck you up. People around you will fuck you up. Kahit fam members mo will bitch the shit out of you (in my case lang naman). Sa sobrang kupal ng mundo sayo no choice ka kung di mag gago na lang den. Kung di ka lalaban at magpapaapi ka lang kawawa ka. Kung di mo ipapaalam sa kanila kung anong kinaiinisan mo, you'll not be satisfied. Ang sarap ipamuka sakanila na hindi din nila magugustuhan kapag ginawa mo sa kanila ang ginagawa nilang kagaguhan sayo.
