Nog nooit heb ik zoveel vakanties geboekt als dit jaar. Griekenland, Spanje, Cyprus: de lijst leek oneindig. De telefonistes van Arke en Corendon sprak ik dit voorjaar nog vaker dan mijn vrienden. Blij waren ze echter niet met mij: zo vaak als ik een reis boekte, zo vaak annuleerde ik die ook. Het was een spel zonder einde…
Het verbaasd mij altijd hoe gemakkelijk sommige mensen een vakantie boeken, alsof het niks voorstelt. Drie keer klikken met de muis en ze zitten al aan de andere kant van de wereld. Het mag een klein wonder heten. Het is mij nog nooit gelukt. Zelfs toen ik vrij snel mijn vlucht naar Los Angeles had geboekt, belde ik in blinde paniek de KLM op of ze mijn reis wilde annuleren. Ook dit jaar was de ideale vakantiebestemming vinden geen gemakkelijke opgave.
Niels en ik hebben het hele internet binnenstebuiten gekeerd om een geschikte vakantie te vinden. De lijst met prachtige parken, hemelse hotels, zonovergoten zandstranden en voordelige vluchten werd alsmaar langer en langer. Intussen leek in onze vriendenkring iedereen al voorzien te zijn. We belde af en aan met reisbureaus. De ene keer boekten we een reis, de andere keer annuleerden we die reis weer. Het duurde weken voor we beiden “eureka!” riepen.
Dolgelukkig vertelden we de hele wereld dat het ons gelukt was. We gingen op reis naar Lesbos. Al gauw bleek dat we niet de enige waren. Honderden vluchtelingen vertrokken in bootjes van Syrië naar Kos en Lesbos. Toeristen maakte zich massaal uit de voeten en namen het eerste vliegtuig naar huis. De media schetste het ene doemscenario naar het andere en Niels en ik zagen maar een uitvlucht: annuleren.
We waren dus terug bij af. Gelukkig vonden we snel een goed alternatief waardoor we eind augustus naar Turkije konden vertrekken. We kwamen al vrij snel aan in het kleine paradijs dat Zeytinada heet. Overal bloeiden prachtige roze bloemen en zwembad was omringd met luxe ligbedden en glorieuze olijfbomen. We zaten midden in de natuur en wat voelde dat goed.
Voor heel even voelden we ons compleet zen, dolgelukkig. Helaas knalde die zeepbel gruwelijk uiteen toen onze kamer gereed was. Met een loeizware koffer aan de hand moesten we tientallen trappen trotseren. Het zweet gutste van onze hoofden en liep uit plekken waar we nog nooit gezweet hadden. Onze begeleider glimlachte vriendelijk, maar genoot zichtbaar van het gestuntel. Totaal afgepeigerd kwamen we aan bij onze kamer.
Mijn oksels maakte een soppend en zuigend geluid toen ik de deur opende. Glub. Snel wierp ik mijn koffer op het bed. Ik nam de kamer in mij op terwijl ik mijn klotsende armpitten probeerde te ventileren door driftig met mijn armen te wapperen. Het was een kleine, maar mooie, kamer. Tevreden keken we om ons heen: twee weken in een voordeel-kamer leek zo slecht nog niet. Who needs luxury when you got money! In gedachten wapperde ik met een waaier van honderd eurobiljetten. Man, wat was het heet!
De dagen die volgden zochten we verkoeling bij het zwembad. Wandelen was geen doen, laat staan een actieve excursie. De hitte was haast verstikkend, maar aan het zwembad was het zalig. Op onze voordeel-kamer helaas niet. Uit een kachel komt nog meer kou, dan uit onze airco kwam. We stonden al gauw met onze eerste klacht bij de receptie.
Nog geen twee minuten later was ik met stomheid geslagen. Compleet met handgebaren had ik in Jip en Janneke Engels gevraagd of ze onze Airco wilden checken. De dame achter de balie keek mij schaapachtig aan: “You want to checkout?” Onbegrijpelijk. Hoe ze dat ervan gemaakt heeft, is mij nog steeds een raadsel. Aan de andere kant van de balie had een latino – de Carlos Solis van onze vakantie – geamuseerd naar het schouwspel gekeken.Het duurde gelukkig niet lang voordat deze meertalige held ons uit de brand hield.
In afwachting op de technicus namen wij weer intrek in onze kamer. Zwaaiend met een schroevendraaier kwam de man niet veel later binnen. Hij bewoog zijn gereedschap alsof het een toverstok was en hij met een toverspreuk de boel kon repareren. Hij porde in de airco maar de echte magie liet op zich wachten. De zogenaamde tover technicus wendde zich tot ons en we wisten genoeg. Hij opende zijn mond, twijfelde en perste vervolgens wat woorden over zijn lippen: 15 minutes, or tomorrow. Hij draaide zich om en vluchtte de kamer uit. De rest van de vakantie waren we overgeleverd aan de manco’s van de airco.
De nachten waren zwoel en zwaar. Was het niet de hitte die ons wakker hield, dan waren het wel de hitsige hanen op het terrein naast ons. Vrijwel onafgebroken schalde de ene luide kreet na de andere uit hun keel. Er leek geen einde aan te komen. Het voelde haast als nagels over een schoolbord. Kippenvel. En als we dan eindelijk in slaap waren gesukkeld begonnen honden te blaffen, moskeeën te mekkeren en zat ik weer recht op in mijn bed.
Desalniettemin voelde ik me alleen het eerste uur van de ochtend brak en kon ik de rest van de dag heerlijk bijkomen aan het zwembad met een boek en het gezelschap van mijn mannetje. Ik kon mij geen betere vakantie wensen. Nederland leek zo ver weg, net als alle onrustige nachten en het gevaar aan de Turkse grens. Dit was genieten. Heel even sloot ik mijn ogen en voelde mij intens gelukkig, maar werd abrupt uit mijn droom losgerukt door een onheilspellend geluid.
Een enorme straaljager vloog over het paradijs. Iedereen aan het zwembad zat rechtop op zijn ligbed, stijf van schrik. Alle ogen waren omhoog gericht en keken naar het schouwspel in de lucht. Met enorm lawaai kwam een tweede straaljager overgevlogen en de onrust nam toe. Mensen om ons heen keken elkaar aan en vroegen zich allemaal hetzelfde af…
ellievsbear
gracieabrams