Gökyüzüne Karışabildiğimiz Her An Özgürüz @cisott - Tumblr Blog

Herkese yetecek kadar umut var aslında.

Dünya herkese yetecek kadar umut dolu.

Puslu hava dünyanın uyanmasına henüz izin vermiyor...

Gökyüzünden önce açıyorum gözlerimi lakin ruhumun bedenimle olan savaşı yataktan çıkmama engel oluyor. Dışarıdaki bu ağır karanlığın kötü enerjisini üzerimden atıyorum neyse ki kısa sürede.

Kalkıyorum ..

Çıplak ayaklarımın her sabah tahta zeminle buluşmasını ,neden bilmiyorum ama garip bir rahatlama hissi yaratıyor bende, seviyorum ..

Kendi sınırlarım içinde yarattığım özgürlüğüm ve ben merhaba diyoruz dünyaya;

Yeni güne

Merhaba...

Bulutların ardına saklanmış olduğunu düşündüğüm güneşi yakalıyorum önce bir ucundan,

Bir kuple ışığından aldıktan sonra burnuma dokunan çayın kokusuyla ilerliyorum mutfağa.

Gece yatmadan önce yastığımın altına sıkıştırdığım hayallerimi gerçekleştirmek için harekete geçiyorum tahta çıplak masamın üzerinde .

Hayaller..

Gerçekleşenler...

Gerçekleşecek olanlar...

Bazen diyorum , bazen çok garip yaşanılanlar..

Elinizde boş bir sayfa bir kalem ...

Dilediğini yazıyor , çiziyor ve yaşıyoruz aslında... Kadersel yaşamımızda , çoğu zaman cesaret edemediğimizden mütevellit, alnımıza yazılanı yaşıyor gibiyiz.

Acılarımızla başa çıkmayı öğrenemediğimiz noktada pes ediyoruz, yorulduğumuz anda vazgeçiyoruz , cesaretimizi kırdıklarında yeniden başlamayı denemiyoruz...

Oysa ki direnç göstermek değil midir yaşamak ?

Hadi inatlaşın kendinizle ..

Alın elinize boş bir sayfa bir kalem ,

Umutlarınızı , hayallerinizi yazın..

Tekrarlayın..

Vazgeçmeyin ...

Size iyi gelen şeyleri keşfedin,

Yaşamla mücadele edin...

Ben Juke Ross ‘le günüme devam ederken hadi siz de açın müziğin sesini...

I know that you, you can't deny it

We played 'round fearless in the wild, wilder

Holding true until our demise

Which came as quite a surprise

We gave it our all but in the end we saw the signs

Came crashing down from love off a high

Coffee ain't enough to pick me up, I'm paralyzed

When all is done, I hope you are reminded

Yaşadığımız her an hayallerimizi gerçekleştirmek için bir fırsat unutmayın..

Gün doğumuna yakın hafif esen lodos pencereme vurunca rüzgarın ritmiyle dans ediyor perdem.. güneşin baştan çıkaran ışığı gökkuşağını çizerken duvarıma renk cümbüşüne eşlik ediyorum bende.. şimdi tüm hayatım maviliklerde saklı.

Hayallerim bulutların arasında..

Keşke her hikayenin sonu güzelliklerle son bulsa...

Özgürlük olsa yaşamanın adı, mutluluk olsa nefes almak..

Gözyaşı sevinçlerde aksa sadece.. Matbaa kokusu hayallere götürse herkesi..

Tüm huzurumu gökyüzünden alıp yorganımın altına ittikten sonra çıplak ayaklarım yol alıyor mutfağa doğru. Neşet Ertaş dokunuyor omzuma.

‘Garip bülbül gibi feryat ederiz

Cehalet elinden küsm-ü kederiz

Hep yolcuyuz böyle gelip gideriz

Dünya senin vatanın mı yurdun mu’

Neşet baba fısıldarken kulağıma mahalleyi davet edercesine açıyorum sesi. Ruhum huzurun şehvetine kapılıp giderken ben asılı kalıyorum koridorda...

Şimdi herkes buyur ediyor Neşet babayı evine. Ben çayın altını yakarken, kızarmış ekmek kokusu Pekmez abladan geliyor..

Şenleniyor haftasonu güneşin girdiği her evde...

Denizin üzerinden gelen rüzgarı da kucaklıyoruz hep birlikte.

Balıydı, kaymağıydı derken toplanıyor sofralar . Ekmek kırıntıları pencere kenarında bekleyen güvercinlere veriliyor, rüzgar süpürüyor geride kalanları.

Neşet Ertaş’ı uğurladıktan sonra geçiyorum ocağın başına,köpüğünü taşırmadan alıyorum kahveyi fincanıma. Tüm evi kucaklıyor kahve kokusu.

Berjerin birinde ben bir diğerinde Sabahattin Ali köpüklü kahvelerimizi yudumlarken zamanı durduruyoruz ve başlıyor Kürk Mantolu Madonna’yı anlatmaya..

Pencerem aralık, güneş gökyüzüne asılı hayallerim hala bulutların ardında saklı sükunetle dinliyorum..

Bir anda kulak veriyor insanoğlu Sabahattin Ali’ye;

"insanlar birbirlerini tanımanın ne kadar güç olduğunu bildikleri için bu zahmetli işe teşebbüs etmektense, körler gibi rastgele dolaşmayı ve ancak çarpıştıkça birbirlerinin mevcudiyetinden haberdar olmayı tercih ediyorlar.

Kitabın yere düşmesiyle beraber uyanıyorum...

Güneş ☀️ henüz arzı endam etmemişken odama, perdem lodosun etkisiyle usul usul dans ediyor.. Doğruluyorum yattığım yerden..

Penceremi aralamamla rüzgar yıkıyor yüzümü, baharı çekiyorum içime..

Öyle ya bahar çiçek 💐 kokusudur, huzur verir insana..

Bulutların ardına saklanan güneşle☀️ haftasonunu karşılıyorum nihayet.

Şehre karışmak gibi bir niyetim yok bugün. -Tarçın hanım , müsaitseniz bir demli çayınızı ☕️ içeriz..

Diye kendimle hoş sohbet ederken kan şekerim yokluyor beni. Hızlıca çayın suyunu koyuyorum.

Ardına kadar açtığım penceremden içeri giren rüzgar 💨 beni ve Tarçın hanımı uyandıramamış olacak ki, Richard Clayderman’ı piyonanın 🎹 başına alıyoruz.

Clayderman ruhunu piyonasıyla doyururken, bendeniz ve Tarçın hanım kızarmış ekmek 🥖 kokusunda kaybolup gidiyoruz.

Yere kadar inen camlarım şehri davet ediyor adeta evime...

Mavi gözümü alıyor;Duru bir elbisenin göz kamaştıran taşı gibi, bulutlar ☁️ gökyüzüne broş olmuş sanki..

Güzel bir kahvaltının ardından,

Lambaderin altına geçiyoruz ardımıza tüm haftanın yorgunluğunu alarak.

Biz sohbetimize çayla devam ederken

Tarçın hanımla size mutlu haftasonları diliyoruz.

Bahar pencerenizden içeri önce sağlık sonra huzur getirsin.

Gülümseyin 🦥 haftasonu mutluluğunuzu çekiyoruz 📸

Kucak dolusu sevgiler hayallerime, yapmak istediklerime , olmuşlara , olacaklara..

Her geçen zamanın ardından, bana bıraktıklarına, elimde kalanlara bakıyorum.. Gelmiş , geçmiş , bitmiş olan her şeyin bana, bizlere yaşattıklarının hayatımızda bir anlamı olduğu gerçeği ile yüzleşiyorum .

Öfkelendiğimiz, kırıldığımız , hayal kırıklığı yaşadığımız olay ve olgular, belki de bize ait olmadıkları hissini yaşatmışlardı da biz görmezden gelmiştik. Belki de görmek istememiştik başımıza gelecekleri bilirken, yanlış insanları. Belki de tüm üzüntü veren anılar ve insanlar kendi boşluklarımızı doldurma telaşındandı.

İnsanın kendi farkındalığını yaşadığı an, yeniden geldim dünyaya dediği zamanlar olacaktır.

Şimdi kemerlerinizi takın ve sıkı tutunun !!Karşınıza çıkacak beklenmedik birçok şey adrenalinizin artmasına sebep olabilir. Artık siz, iyi, kötü yaşadığınız anıları geçmişte bırakırken, çıktığınız yeni yolda yaşanmışlıklardan bir kuple yanınıza alacak olabilirsiniz; yalnızca tadımlık.

Uzun bir süre fanusun içinde yaşamış olduğumu kabul ediyorum. Bana ait olmayan insanlar ve insanların hissettirdikleriyle beraber. Yeniden başlamaya cesaret etmediğim için kendime kızmak istediğim noktada diyorum ki ; ‘Yaşadıkların senin tekrar tekrar büyümeni sağladığı için şükret onlara. ‘

Belki bu söylemler, size gerçekçi gelmeyebilir . Ama gerçek olan ve kabul etmek zorunda olduğumuz bir şey var ki; hayat nerede kalırsanız kalın ne yaşamış olursanız olun devam ediyor.

Ve yeniden başlamış olduğumuz nokta, bir önceki yaşanmışlıklara göre daha umutlu olduğumuz bir noktada başlıyor.

Geçmişin öğrettikleri cebinde, hayallerin gönlünde ve planların aklındayken harekete geç.

Sevdiklerinle yanında olmasını istediklerinle beraber .

Yolun açık olsun..

Bazı kıymetli zamanların bana yetmediği durumlarda; vakit geçirdiğim kişileri ve yaşadığım olayları düşünüyorum . Yazıyorum, çiziyorum, okuyorum, araştırıyorum. Merak ediyorum mesela ; insanların kendi tamamlaması gereken hayatları varken neden bir başkasının hayatını kendine konu eder. İnsanlarla sakin ve seviyeli bir ilişki kurabilecekken neden saldırgan bir tutum içerisinde olur; hakaret eder , aşağılama gereği hisseder. Sohbet etmek için buluştuğumuz arkadaşlarımızla bizi ilgilendirmeyen hayatları tartışma gereği neden duyarız ? Anlamadan, dinlemeden insanları yargılamanın, başkalarının hayatlarını dillere sakız etmenin insanoğlunun kendi iç dünyasındaki boşluğu doldurmak istemesinden kaynaklı olduğunu düşünüyorum. Küçük şehirlerin kendini yüce sandığı insanların en büyük sorunu bu.. Hızlı ve kolay tüketim imkanına sahip, kendi geleneksel yapımızdan uzaklaşmamıza sebep olan yabancılaşmanın yerleştiği hayatların en büyük sorunu bu.. Başkalarının hayatlarını sorgulama ve yargılama görevini üstlenmek; kendileri için yapması gerekenler varken üstelik. Sağlıklı iletişim kurmak hayatlarımızda çok şeyi değiştirir. Ama önce ruhlarımızı iyileştirmekten başlayalım. Kendinizi iyi hissetmediğiniz, mutsuz olduğunuz anları düşünün ve o anlardan kurtulmanın yolunu bulun. Size iyi gelen şeyleri yapın... Doğrularınız , yanlışlarınız , öğrendikleriniz, öğrenecekleriniz, hayalleriniz önünüzde siz daima arkasında olun. Ama en çok ;

Ahlaklı , vicdanlı, merhametli, kibar insanlar olmayı deneyin.

🌸

Memleket sessiz, memleket belirsizliğin dibine düşmüş hayatta kalmaya çalışmakla meşgul. Birilerinin haksız kazanç elde etme hırsı altında kalmış onca insanın, betonlar altında yaşama tutunmaya çalışmasını izledik. Biz evlerimizde ışığı bulamazken , onlar karanlıkta belki de bir toplu iğne başı kadar etmeyecek ışığa tutundular . Kimisi başardı kimisi başaramadı. İki programa denk geldim geçtiğimiz gece. Çok çok değerli iki bilim adamı. Bir profesör; siz hiç zenginlerin öldüğünü gördünüz mü ? Dedi. Kaderci yaklaşıma sahipler için itiraz edilecek bir söylem olabilir. Lakin gerçekler üzerinden değerlendirmek gerekirse, sahaya inerek, insanların yaşam şartlarını gözden geçirerek yorum yaparsak eğer katılmamak elde değil. Yoksulluk, yetersizlik ve şartların iyileştirilmesi durumu aciliyetler arasında değil midir ?

Sonra yine çok çok kıymetli bir hocanın değerlendirmesini daha dinledim. Kendileri Derler ki; ‘’eğitim eğitim eğitim !!!!

Üniversite öğrencilerine sandalyeyi yerine koyması gerektiğini öğretmekle başlayacaksak eğer nasıl olacak bu iş bilmiyorum !!! Ahlaklı olmayı , vicdanlı olmayı öğretmeliyiz.’’

Memleketin her köşesinde her sektöründe eğitimsizlik , ahlaksızlık kol gezerken nereden başlamalıyız gerçekten!!

Her sektörde her birimin öncelikli tanımlamaları, kuralları vardır. Olması gerektiği şekilde . Lakin bireysel çıkarlar söz konusu olduğunda aynı hizada gidebiliyor muyuz ? Öyle bir sistem kuruyoruz ki çalışma ortamlarında, önceliklerimiz kendi şişkin egolarımızı şişirmeye yönelik olunca sınırları aşıyoruz . Üstün seni eziyor bilgisiyle ve tecrübesiyle değil kendisine itaat etme egosuyla.. Ben varım diyor BEN!!!üstün üstü onu, onun üstü bir başkasını derken hiyararşik düzen oluşuyor.

Ahlaksızlık var ise ruhlarda, eğitim bilgi hak getire, vicdansızlıkla perçinleniyor tüm ruhlar.

Sonrasında birbirine zincirlenmiş tüm emekler bedenlerde köleleştirilmeye başlıyor.

Ahlaksız ve vicdansız nefes alan bireylerin ahlaklı-vicdanlı iş yapmasını, ilişki kurmasını , sevmesini beklemeyin..

Şunu söyleyin kendinize; ben varım yanlışlarımla, eksiklerimle, sevgimle, saygımla, iyiliğimle, ideallerimle, yapmak istediklerimle ve var olmaya devam edeceğim. Kendim için değil sadece; annem için babam için, kardeşim için sevdiğim için eşim için dostum için..

Bana ihtiyaç duyan , herkes için...

Gönlümüzün ekmeğini yiyoruz, niyetimizin.. Aklımızdan, yüreğimizden geçen ne ise yazıyoruz, çiziyoruz ve yaşıyoruz..

Yetişin, yetiştirin , ahlakla, vicdanla hep birlikte yaşayın 🎈

Aklıma gelenler ve kalemime takılanlar..

Belki de başkalarının hayatlarıyla kendimizden çok ilgilendiğimiz için mutlu olamıyoruz. Başkalarında gördüğümüz mutluluğun, huzurun yalnızca bize ait olma isteği fütursuzca zehirliyor ruhumuzu.

Oysa ki yaşamak çok güzel eşle, dostla, aşkla, arkadaşla, aileyle.. Birlikte öğrendiğimiz, sırt sırta verdiğimiz , olmayanı tamamladığımız, olanı çoğalttığımız zamanları aşarak bir arada..

Tek başına bir dünyanın derdi çekilir miydi ? Yalnızca benim dediğimiz bir dünyaya ait olma hissi kocaman bir boşluktan ibaret olmaz mıydı ?

Ben, önce sevgimle, saygımla, vicdanımla, ahlakımla nefes almalıyım. Doğrularımdan önce hatalarımı görmeliyim. Kabul etmeliyim, telafi etmeliyim ve tekrarlamamalıyım yanlışlarımı. Takdir etmeliyim, alkışlamalıyım..

Aldığımız her nefesin hakkını vermek ve sonsuz huzurunu yaşamak istiyorsak eğer ahlaklı , vicdanlı ve sevgi dolu olmak zorundayız. Merhaba ben Polyana.. Bu dünyada bizlere yer olmadığını düşünebilirsiniz. Ve ben de size haklı olduğunuzu ancak kendi dünyanızı yaratmanın fırsatlarını yine bizim elimizde olduğunu belirtmek isterim. Şimdi sakin olun ve arkanıza yaslanın. Enerjisiyle kötü hissettiren, dünyanın kendi ekseni etrafında dönme arzusuyla yanıp tutuşan ve yolunu şaşıran insanlığa kapılarınızı kapatın. Aksi takdirde kalbi kötülerin, ruhu kirlenmişlerin istilası altında kalabilirsiniz.

Enerjisi ve niyeti güzel insanlar önümüzde , ardımızda , sağımızda , solumuzda olsun..

Kötüler, gönüllerinden geçeni yaşasın dosdoğru olmayı becerene kadar..

Yaşam doğum ile ölüm arasında kısa bir çizgi ,

Tek bir nefesle başlayan ve tek bir nefesle son bulan...

Çiçek kokuları hala tazeyken burnunuzda ,

Sarılabiliyorken sevdiklerinize,

Hiç bırakmayın nefes aldığınız anları..

Tutunun zamanın karşınıza çıkardığı

Tüm fırsatlara..

Pes etmeyin,

İnanın,

Şükredin,

Aşık olun,

Aşık olduğunuzu söylemekten asla çekinmeyin,

Gülümseyin,

Çok sevin,

Sevdiklerinizle vakit geçirin,

Hep birlikte olmanın tadını çıkarın

Çokluk var

Bir yandan da yokluk..

Böyle kalabalıkların içinde tek başına kalmışlık hissi..

Yalnızca kendi ekseni etrafında dönmeni arzulayan insanlar,

Dünya bir sahne ve sürekli bir alkışlanma isteği,

Ben varım diyor insanoğlu yalnızca ben,

Müthiş bir yalnızlık ,

Aynı zamanda,

Müthiş bir yoksunluk,

Ve kalabalıklar..

Çokluk içinde yokluk,

Ama nasıl da güzel gökyüzü ,

Güneş yanı başında ,

Rüzgar sarıp sarmalamış denizi ,

Hayaller baş ucunda..

Şimdi daha da güzelleştirmek lazım zamanı,

Hayatı,

Anları...

Hisset..

Her yeni başladığın gün

Mucizelerle gelsin sana..

İnsan, yaşam enerjisini renklerden alır. Renkler olmadığı sürece siyah ve beyazdan öteye geçemez zaman.

Mesela gülümsemek hayatın en güzel renklerinden biridir. İnsanın yüzüne dokundurduğu makyaj gibi.. Ya da hiç tanımadığınız bir insana günaydın dediğinizde, hele ki gecenin karanlığında kalmış ve hala günün aydınlığını görememiş biri için söylenmişse , güneşin rengine dokunmasını sağlarsınız... İşte bu güzel bir hikayenin başlangıcı olabilir.

Biz insanoğlu, dünyanın yalnızca bizim adımıza yazılmış hikayelerle döndüğünü zannediyoruz. Belki de böyle düşündüğümüz için gökyüzünün, güneşin, müziğin, kitapların, bize anlatmak istediklerinin farkına varamıyoruz.

Odaklanın yaşama, karanlıkta kalsanız dahi... Doğa bize hayat veriyor farkına varın.. Müziğe dokunun, doğaya sarılın, kitapları koklayın.. Size yaşam enerjisi olacak her şeye sahip olun...

Şimdi kırmızının ritmine kulak verin, dansına eşlik etmek isteyebilirsiniz..

Koca bir ömür geçmeyecek gibi gelir , oysa bir adımda, bir solukta geçer gider farkında olmadan. ‘Ah be hayat her şeyi verdin bana .’ Diyebilen var mıdır ? Yoksa geride bıraktığımız tüm zamanı , fotoğraflara bakarken mi yad ediyor olacağız.

Bazen öyle tüketiyoruz ki zamanı.. Hiç saçlarımız ağarmayacak, koşar adım geçtiğimiz yollarda nefesimiz kesilmeyecek, tüm fiyat etiketlerini istediğimiz gibi okuyabilecekmişiz gibi davranıyoruz...

Şunu biliyoruz ki hayat hızını belli bir yerden sonra kesecek. Dünya kendi ekseni etrafında dönerken, gençliğimizin telaşını yakın gözlüklerimizle arayacağız.. Bizim zamanımızda böyle miydi şimdiki gençlik kıymet bilmiyor diye başlayan cümleler her sohbetin bir parçası olacak..

Ve konu biz istesekte istemesekte buraya gelecekse eğer, yapmamız gereken tek bir şey var. Hayatın her anını doya doya yaşamak, ve her yaşın getirdiği tüm güzellikleri kucak açarak karşılamak.

Geçmişe doğru savrulan sırma saçların bir gün elbet azalacağını biliyorsak eğer , yüzümüzde beliren çizgilerle de barışabiliriz .. Yaşam bir sürpriz değil fakat nefes aldığımız her dakika ve şahit olduğumuz her şey bir mucize..

Mucizelerle dolu hayatımıza ve tanıklık eden herkese ithafen...

Öncelikle ben bir insanım

Senin gibi..

Ama ;

Senin hizmetçin, aşçın, bakıcın değilim..

Sonra ;

Ablanım,kız kardeşinim, teyzenim,halanım,arkadaşınım, eşinim , yoldaşınım, sırdaşınım..

En önemlisi

Anneyim ben..

Senin yediğin zamanda yemediğim, uyuduğun zamanda uyumadığım, aynı zamanda senin kadar çalışan, senin kadar üreten bir bireyim..

Senin beklentin, ataerkil toplumun getirdiği dayatmalar üzerine kurulu olamaz.

Senin kadından hiç bir beklentin olamaz.

Kadın senin için şükür sebebin olabilir.

Canından can çıkaran kadına yalnızca şükredebilirsin SEN.

O hayvani içgüdülerini kurutacaksın..

Ben gece yarısı işimden çıkıp evime giderken sen başını öne eğeceksin.. Beni nerede, ne zaman , ne şekilde görürsen gör..

O başın hep önde olacak..

Senin başın kadına karşı her zaman önde benim başım sana karşı her zaman dik olacak... ERKEKLERE SEVGİLERİMLE..

Çisem Ocln♥️

''İnsanın seçimlerini, geçmişinin belirlediğini ben çok sonra öğrendim biliyor musun ? '' Güneş.

Sahilden gelen dalga seslerinde kaybolup gittim Bulut bunu söylerken. Bir süre düşündükten sonra devam etti.

''Çocukluğumla ilgili İlk hatırladığım şey ; kaygı.Hayatının en güzel zamanlarını, kaygı ve kaybetme korkusu ile geçirmene sebep ne olabilir ki? Bir çocuk olarak bunun sorumluluğunu alman mümkün mü sence ? Her eve geldiğimde ablamı ağlarken görüyordum. O kadar küçüktüm ki ne olduğunu anlamaya çalışmaya gücüm yoktu.Ben çocukluk anılarınımın bir köşesinde bıraktığımı düşünürken tüm yaşanılanları, meğerse toz halinde birikiyormuş herşey. En ufak hatam büyük bir tepkiyle karşılanıyordu. Bu büyük tepkiler ilerleyen yıllarda yapmak istediğim güzel şeylerede engel olmaya başladı. Kısacası ben içimdeki çocuğu hiç büyütemezken,tüm cesaretini eliden almıştım. Sahi bunun sebebi ben miydim ? Küçük bir hamur parçasını düşün, ona nasıl şekil vermek istersen verebilirsin. Küçük bir çocuğa kavgayı öğretirsen hayatı boyunca herşeyi kavga ederek elde edeceğini düşünür. Doğruları olduğu gibi, yanlış yapabileceğini söylersen cesareti her zaman yanı başında olacaktır. Yaptığım her hata sonrasında şidetli bir şekilde azarlandığım için kalp atışlarım ve korkum çok yüksek olurdu. O korkunun yarattığı yüksek ritim benim hayatımın her köşesinde atmaya devam ediyor.'' Rakısından koca bir yudum aldıktan sonra sigarasından derin bir nefes çekti. Devam etti anlatmaya. ‘’Çocukluğunu bir kenara bırakıp,mücadale etmeyi öğrenmek zorunda kalıyorsun bir süre sonra.Oyuncaklarının sorumluluğu değil ki bu boyundan büyük işlere kalkışıyorsun. Çocukluğunla birlikte oyuncaklarda rafa kalkıyor,belki ben iyileştirebilirim zamanı diyerek sırtlanıyorsun tüm yaşanılanları.Edindiğin yüklerin senin büyümene izin vermediğini çok sonra anlıyorsun. Belki ben olursam kavga edip üzülmezler diye oyun oynamaya gitmiyorsun, sonra hayatında seni mutlu edecek olan bütün anları kaçırıyorsun bir başkasının üzülmediğini görebilmek için. Hayatının önceliğini kendinden alıyorsun bir başkasına veriyorsun. Aşk diye bir şey yok mesela. Mesela herkes kendi mutluluğu için yaşıyor. Sende bunun bir bencillik olduğunu düşünüyorsan bence çok haklısın. Bir başkasını anlamadan onu yargılamaya kalkmak, bildiğini duymak istememenden kaynaklıdır. Çocuklar hafıza kartları gibidir. Sen ona ne yaşatırsan, hayatına üzerine anlamlar yükleyerek devam ederler. Ben hayatı gülümseyerek anlamaya çalıştım. Böyle güçlü durmaya çalışmanın insanı ne kadar yıprattığını hafıza kartı dolunca anladım. İnsan tüm duygularını yaşamalı aslında. Ağlamak istediğinde ağlayabilmeli.Biri onu üzdüğünde ya da kırdığında bunu ona neden yaptığını sormalı. Affetmemeli mesela . Affetmek çoğu zaman yapılan hataların tekrarlanmasına sebep oluyor. Üzüldüğün şeyler karşısında duygularını belli etmeli insanoğlu. Aksi durumda gülümseyerek taktığın maske, seninde insan olduğunu ve duygularının hayatının belli yerlerinde yaşadıklarından dolayı yıprattığını gizlemene sebep olur. Başkalarını mutlu etmeyi kendime görev edindiğim için üzgün zamanlarımda dahi maskeyle gezmek zorunda kaldım.Benim hayata karşı ayakta kalabilme gücüm gülümsemekten geliyor. '' dedi ve gülümsedi. Ardımızdan gelen lodosa sığındığımzı hissetim bir an. O kadar üzgündüm ki ona sarılacak cesaretim olmadığı için kaybolup gitmek istiyordum lodasla. Kül tablasındaki kaçıncı izmaritti bilmiyorum ama bir tane daha yaktı.Bunları anlatırken bile o kadar güçlü görünüyordu ki onu üzebilecek hiçbir şey olmadığını düşünüyordum bu ana kadar.

‘’Maskenin yerini bir süre sonra ilaçlar aldı. Kullandığım ilaçlar yaşadıklarımı ertelemekten başka hiçbir işe yaramamıştı.En ufak bir sızıntı geçmişe geri götürüyordu beni.Geçmişten edindiğim kazanımlarından bir diğeri mücadele etmek olduğu için ,kendimle mücadele etmeye devam ettim. Önce yanlış seçimler yaptım, her sığındığım kişinin ya da yerin bana iyi geleceğini düşünerek.Tüm yanılgılarımdan sonra, çok çalışmanın ve para kazanmanın zamanı iyileştireceğine karar verdim. Ve biraz para kazandıktan sonra terapiye başladım. İçimdeki çocuğu kendi ellerimle yeniden büyüttüm. İnsan hayatının hep aynı düzlükte devam edeceğini düşünebilir. Bu büyük bir yanılgıdır aslında. Sen iyileştirmeyi istediğin zaman mücadelen huzur veren durumlar için olacaktır.'' Güneş doğmak üzereydi, masayı olduğu gibi bırakıp sahile doğru yürüdük.Ne o konuştu ne martılar ne de deniz sadece yürüdük..

Güllerin sesi geldi kulağıma,

rüzgarın esintisinden sonra

kokusu çaldı burnuma...

Hayatın en güzel renklerinden biri olduğunu hatırlattı doğa bana yeniden...

Güllerle sarılı bir bahçenin içinde heyecanımızı içimize katıp hayallerden bahsettik biraz .

İnsanların hırslarına yenik düşmüş dünyanın gürültüsünden uzak , gökyüzüne teslim ettik..

Ağızdan çıkan her bir söz

gerçekleşmesi adına karışır evrene

unutmayın.

Benden doğaya selam olsun;

En sevdiğim güllerim elimde , gerçekleşecek hayalleri merakla bekliyorum..

Marketten hızlı adımlarla çıkarken , ağırlığına daha fazla dayanamayan torbam elimde bir kuş kadar hafifti artık. Ortalık patlayan beş kiloluk unla birlikte beyaz bir toz bulutuydu...

Gülmek ve ciddiyetimi korumak arasında sıkışıp kalmışken hemen toparladım kendimi...

Çevreye çok zarar vermemiş olmanın cesaretiyle özürlerimi görevliye iletip, yeni bir un almak için girdim tekrar markete.

Yürüyorum..

Hayır hayır koşmalıyım..

Kalabalığı arkama alıp , kanatlanıp uçuyorum caddenin ortasından. Sıcağı kapının dışına bırakıyorum, apartmanın serinliği karşılıyor beni...

Unu eliyorum , bir miktar maya, yağ, tuz, su.. hamurumu dinlenmesi için kenara koyarken Tom Jones Delilah’a olan aşkını kulaklarıma haykırıyor resmen .. Dalıp gidiyorum saplantılı aşkın gerçekliğine.. Karşı komşum Güneş abla kocasından gördüğü şiddet sonucunda gözlerini , hayatın renklerini kaybediyor.. Ama ışığını hiç kaybetmiyor. Enerjisi hep üzerimizde olan Güneş ablanın doğum günü.. Her yıl olduğu gibi bu yılda , en sevdiği pizza ile yeni yaşını kutluyoruz. Alarmı çalan fırından çıkartıyorum pizzayı. Servis tabağına yerleştirdikten sonra çalıyorum kapılarını. Yeni bir yılın, dünyanın tüm renklerini getirmesi için mumlarla aydınlatıyoruz O’nun dünyasını . Güzeller güzeli kızıyla birlikte heyecanla içeri girerken Güneş ablanın enerjisine dahil oluyorum.. Göremediği tüm renklere dokunuyor, hissediyor..

Ve hep bir ağızdan; dünyayı kucaklayan enerjisinin daim olmasını diliyoruz..

İyi ki doğdun Güneş abla dünyanın tüm renkleri üzerinde olsun..

Herkesin yalnızca kendine söylediği bir sırrı vardır. Bazı zamanlarda ve beklenmedik bazı durumlarda, istemediği şekilde davranmak durumunda kalabiliyor insan. Seviyormuş gibi davranıyor, üzülürken mutluymuş gibi , istemiyorken istekliymiş gibi hareket ediyor...

Aslında bu büyük bir yanılgı...

Aslında gerçek olan tek şey;

insanın kendisini, kendi varlığı içine

mahkum etmesi..

Bir bilseniz Nasıl kolay yaşamak.. Havayla, suyla , toprakla.. Kaygısız ama olabildiğince.. Yarın ne olacak endişesi olmadan tüm güzellikleri umut ederek doyasıya.. Bazen sadece ani yaşayarak..

Bazen sadece pikaptan dinlediğin şarkı içinde kaybolarak.

Taş plaklar en güzeli mesela, sarı sayfalı ikinci el kitaplar gibi.. Okuduğunda , dinlediğinde tüm yaşanmışlıkları hissettiren cinsten.. Ve sonra insanoğlunun kendi mahkumiyetini yaratmasına gerek kalmadan.. Doğayla, toprakla, havayla , suyla kaygısız yaşayacak cinsten..

‘Tutku bey ne yapıyorsunuz Allah aşkına ‘ dedi Mavi hanım..

‘’’Aşkın, insanın insana olan teslimiyeti olduğunu düşünürler. Sizcede aşk teslim olmak mıdır ? .

Kanatlarımın kırıldığını hissetmiştim dayatmalarla yaşamak durumunda kaldığım zamanlarda

Başkasının mutlu olması için yaşama , yalnızca başkasının çok daha fazla para kazanması için çalışma ,üstelik tüm inançlarından ödün vererek..

Bu, gerçek dünyevi mutlulukların üzerine koca bir çizgi çektikten sonra, tasarlanmış yapay dünyanın yaşamsal özeti gibi adeta. Asıl olanı göremediğimiz, duyamadığımız, hissedemediğimiz, tadına varamadığımız, koklayamadığımız ve gerçekliğe varmak istediğimizde suçlandığımız, yok sayıldığımız, dışlandığımız belki de varlığımızın ortadan kaldırılmasına sebep olacak bazı durumlarla karşı karşıya kalma hali..

Dünyada varolmak, girdaba düştükten sonra çıkmaya çalışmak gibi bir mücadele.. Kiminin kırgınlıklarına, kırıklıklarına , yaslarına, göz yaşlarına, travmalarına , belki de büyümesine sebep olan, olaylar, olgular, davranışların bir bütünü.. ‘’ Kendi düşüncelerimin kaosu içinde kaybolup giderken

Mavi hanımın ufak bir sarsıntısıyla kendime geliyorum; öyle ki tüm cesaretimi toplayarak;

‘’Aşık oluyorum.. Mavi’nin derinliklerinde kayboluyorum afedersiniz.’’ dedim. İşte o an dünyanın kendi ekseni etrafındaki dönüşü durmuş olabilirdi bilmiyorum.

Ama bildiğim tek şey hepimizin gerçek aşka ihtiyacı olduğuydu.

Derin bir sessizlik, ruhuma dokunan ılık bir rüzgar.. Kuş kadar hafifim artık..

Sizcede aşk teslim olma hali midir ?

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Gökyüzüne Karışabildiğimiz Her An Özgürüz