Εγω ειμαι παλι.Ξερω οτι πιθανων να με αγννοησεις ξανα ,αλλα θελω να μαθω τα νεα σου.Μου λειπει να μαθαινω τι κανεις.Η που εισαι.Η τι εφαγες το μεσημερι,αν θα βγεις στην πλατεια το απογευμα.
Περασε ο καιρος βλεπεις.Δεν θα ξεχασω ποτε την τελευταια φορα που σε ειδα.Να ηξερες μονο ποσο με θλιβει το οτι φυγαμε και οι δυο θυμωμενοι απο εκεινη την συναντηση.
Γιατι εμεις παντα μαλωναμε ,αλλα παντα τα βρισκαμε.Δεν αντεχαμε καιρο τον θυμο,μεσα στα επομενα λεπτα γυρνουσαμε και οι δυο στο ιδιο σημειο.Μονο που αυτη τη φορα εγω γυρισα.Εσυ ποτε.
Δεν βαριεσαι.συνεχισαμε και οι δυο τον δρομο μας.Εγω επελεξα κατι διαφορετικο απο αυτα που ειχαμε συνηθισει.Εβαλα μια τελεια στην αυτοκαταστροφη,εσυ οχι.Και ποσο θα ηθελα να ζουσες μια μερα μαζι μου τωρα.Να σε εβλεπα καλα.Να σε εβλεπες και εσυ καλα και να μην το πιστευες.
Φαντασου πως αλλαξαν οι καιροι,ποσο ειρωνικο ετσι;
Ειμασταν μαζι σε ολα,ξερουμε ο ενας για τον αλλον πραγματα που δεν γνωριζει κανεις αλλος,και πλεον δεν ξερω καν που εισαι.
Ξερω ομως οτι ειμαι στην καρδια σου.Ξερω οτι εχω μια θεση εκει,οπως και εσυ στην δικια μου.Οτι τα πιο δυσκολα βραδια σου,νοσταλγεις αυτο που ειχαμε.Αυτο που μας στερησαν και αυτο που δεν προκειται να ξαναβρουμε ποτε.
Ομως αυτο ειναι η ζωη ματια μου.Στιγμες.Μικρες οι μεγαλες,να μας θυμιζουν σε περιοδους που πιστευουμε πως δεν υπαρχει ελπιδα,οτι ισως τελικα μπορει και να υπαρξει.
Οπως τοτε,ετσι και αργοτερα.Εγω δεν σταματησα να πιστευω σε εσενα ακομη και αν δεν πιστευεις εσυ στον εαυτο σου.
Αυτα απο εμενα.Καθως θα παιρνεις την δοση σου σημερα,θυμισου πως καπου εκει εξω υπαρχει ενας ανθρωπος που σε αγαπησε ανευ’ορων.Και δεν ειναι ολοι τοσο τυχεροι.
-Το μυνημα που ποτε δεν εστειλα.
