THIS BLOG IS NO LONGER ACTIVE
You are welcome to visit my other pages at:
Karen SueAnn Yao | Word Press
Eighteen Printed Letters | Word Press
A Lover's Paradox | Word Press

ellievsbear
Fai_Ryy
cherry valley forever
No title available

izzy's playlists!
I'd rather be in outer space 🛸
$LAYYYTER
macklin celebrini has autism
EXPECTATIONS

Origami Around
Noah Kahan
No title available
TMBGareOK. The Official They Might Be Giants tumblr

Product Placement
todays bird
Cookie Run:Kingdom Official!
No title available

bliss lane
Cosmic Funnies
No title available
seen from Vietnam
seen from Venezuela
seen from United States

seen from United Kingdom
seen from United States

seen from Germany

seen from Vietnam

seen from United Kingdom
seen from Ecuador

seen from Türkiye
seen from United States
seen from United States

seen from Canada

seen from United States
seen from Canada
seen from Canada

seen from United Kingdom
seen from Malaysia
seen from United States
seen from Switzerland
@curbdreaming-blog
THIS BLOG IS NO LONGER ACTIVE
You are welcome to visit my other pages at:
Karen SueAnn Yao | Word Press
Eighteen Printed Letters | Word Press
A Lover's Paradox | Word Press
First entry to a new link.
u comin’?
*winkwink*
For more funny posts click HERE!
Via/Follow The Absolute Greatest Posts…ever.
So relatable blog :)
Pretty much
Katangahan ng Kabataan
Ako ay isang first year student na nagaaral ng Bachelor of Arts and Letters, Major in Jouralism sa Unibersidad ng Santo Tomas. First year ako at may boyfriend ako. Mahal ko siya. Mahal na mahal ko siya. Pero nakapagtataka lang, bakit ako, di naman sa pagmamayabang, ay marunong magprioritize ng dapat iprioritize? Unang una, pinapaaral ako ng dalawa kong magulang sa isa sa mga pinakamahusay na unibersidad sa buong bansang Pilipinas, bakit ko ito sasayangin? Pangalawa, nagaaral ako, isang blessing na bilang na bilang lang ang nakakakuha. Pangatlo, pinalaki ako ng mga magulang ko ng maayos, wala silang pagkukulang, hindi sila nagkamali; as they say, DA BEST ang magulang ko, kaya bakit ako magpapakatangang anak na maguuwi ng masasamang grado? Pangapat, ang kapatid ko ay nagaaral rin sa isa sa mga pinakamahusay na Unibersidad ng Pilipinas, este SA Pilipinas, bakit ako magpapatalo? Kahit natatalo naman talaga ako, aba’y patuloy ang pagaaral! Ni minsan hindi ko naisip na sayaingin ang pagaaral ko. Ano ako, tulad ng ibang kabataan ngayon? Oo, bata pa ko, pero at least, alam ko ang tama sa mali. OPSS, iba ang tama at mali sa dapat at di dapat! Kaya wag mo kong husgahan, dahil alam ko lumaki akong may reputasyong di kagandahan, pero ‘di uubra yun sa’ken. Aba, nanay ko ba sila para magkandarapa ako para lang ma-“please” sila? Hindi ko na alam kung pangilan na ako, pero sunod, pangarap ko balang araw, bilang utang na loob na rin sa aking magulang, na sila naman ang i-spoil; sila naman ang pasayahin, paginhawain ang buhay. Mahal na mahal ko ang mga magulang ko, kahit paminsa’y inis na inis ako sa kanila, nandito pa’ren ako. Kumakain, humihinga, minamahal. Di ako magpapakatanga sa isang lalaki para lang sayangin ang pinaghirapan ng magulang ko. Sunod, alam ko ang iba malaki ang galit sa magulang. Merong OFW na hindi umuwi at hindi nakitang lumaki ang mga anak. Merong iniwan sa ibang pamilya, o kaya sa mga lolo’t lola. Meron naman kulang ang pagbibigay pansin, sa dami ng anak, sa pagkabusy sa trabaho, o kung saan pa man. At from my own personal experience, meron namang naghiwalay ang magulang. Hiwalay ang magulang ko. Ilang taon din bago ko natanggap ito. Pero hindi porke ganun ay papayag akong magkandaletse-letse ang buhay ko. Siyempre, hindi ko masabi, since I never experienced having no money for education, hindi ko masasabi na mararating ko o mararamdaman ko ang kung ano man meron ang isip at buong pagkatao ko. Pero I know, from where I stand, ako ay isang napakasuwerteng bata. Ito ay tinaype ko dahil naiinis ako. Sa totoo lang, sa lahat ng tao sa Facebook o Twitter. Miski lalaki o babae. Wala nang dinakdak ang kabataan ngayon kundi love life. Yung paghihintay ng babae sa lalaki, o vice versa. Yung nabasted na lalaki. Yung babaeng iniwan. Yung babaeng niloko. Partida, mas bata sila sa’ken. Oo, naranasan ko yan lahat. Pero di ka makakakita ng bagsak sa grades ko. Di mo makikitang pababa ang buhay ko. Oo, may mga katangahan din akong ginawa dahil sa pag-ibig. Pero kahit ngayon, kahit iwan ako ng boyfriend ko ngayon, di ko iisipin na katapusan na ng mundo ko. Tapos na ko diyan, nadaanan ko na yan lahat. Nagpromise din ako na di na ko magboboyfriend, nagpromise din akong magpapakatino na ko, nagpromise din ako na yung sunod kong mamahalin ay yung last na, kahit hindi naman talaga. Joke lang ‘yun, as usual. Umiyak na ako, ilang beses na. Akala ko din wala na kong pagasa sa pag-ibig na yan. Pero hindi eh, dadating at dadating din yan. Kahit last boyfriend mo ay 12 years old ka, at 20 years old pa yung sunod. Lahat naman eh, ‘di na ‘yan bago. Pero bakit kelangan bitawan and prioridad sa buhay? Nakakairita. Nakakagago minsan. Parang, SHIT, ANO BA DUDE, DAMI DAMI PA OH, DI BA SABI MO MAMAMATAY KA ‘PAG NAWALA SIYA SAYO? O, BUHAY KA PA O. ANO BA? GET REAL. Walang karapatan ang kung sino man sabihin na ang tigas ko magsalita o ang kapal ko. Kasi believe me, itanong mo pa sa lahat ng bestfriends at pamilya ko, lahat ng sakit na pwedeng maramdaman, na-survive ko na. Lahat ng experience naranasan ko na. Lahat ng relationship type and break-up type, expert na ko diyan-from flings to the most serious relationship; from the 1 second break up to the 1 year-span of trying to move on. Di naman sagad na lahat, pero yung normal na mga status or tweets niyo na iniwan kayo? Na nag-cheat, na pinagpalit? LORD, I’m so through with that. Tapos alam niyo yung shit talaga? Yun yung tinatype ko ‘to, tapos may nagstatus nanaman tungkol sa love life. Pero kilala ko ‘tong babaeng to. Malandi daw ‘to eh, tanga daw ‘to eh. Lalo na daw sa Math. May nagsabi pa nga dati 16 over 85 lang siya dun eh, kung ano man ‘yun. Yung label na “malandi” wala kong paki, lahat naman natawag na niyan eh, kahit ako eh. Kahit ikaw eh, noh? Pero yung “tanga”? Iba na yun eh. Oo, naasar na akong tanga, pero magdebate pa tayo ngayon, di ako tatanga-tanga. Lalo na yung akala mong expert na si gaga sa love life, pero sa totoong buhay walang mapagmayabang? Nako, mas okay na sa’keng mangmang ako sa pag-ibig kesa sa buhay. Mahiya ka naman ‘te. Okay lang yang love life na yan, pero sana hindi mo inuuna yan. Yang lalaking yan ba eh pakakasalan ka? Wag kang tanga, nakakatanga din eh. Ngayon, di ko masasabing last na yung boyfriend ko at present, di ko din sasabihing magpapakamatay ako ‘pag nawala siya, kasi sinabi ko na yun eh, eh fail daw sabi ni Lord. Di ko alam kung tatagal kami. Gusto ko. Gusto kong tumagal kami. Isa sa mga gusto ko ‘yun ngayon. Pero no worries, steady lang. Mahal ko siya. Masaya ako sa kanya. Pero aaminin ko, hindi siya ang dahilan kung bakit ako humihinga. Kaya ikaw, ‘wag kang tanga ah? Nakakainis eh. Ayusin mo. Kung mali, pero masaya, eh di go! Kung tama, pero nakakainis, eh di wag. Kung masakit, umiyak. Nasasayo rin yan. Ang Diyos, basta masaya ka, kung ano mang relihiyon ang pinaniniwalaan mo, feeling ko ay okay na rin sa kanya. Bakit ka naman niya gugustuhing mabuhay ng malungkot o nagdudusa? Gawin mo na lahat ng katarantaduhan mo. Okay lang lumikoliko habang nasa daan, pero bumalik ka sa main road, mahirap maligaw eh. Minsa’y naligaw na ko, buti bata pa ko, it wasn’t too late for me. I hope it’s not too late for you, too.
"I love you"— We're too young to say it to a 'someone'; too old not to say it to our families; but just the right age to say to ourselves. It's never too early nor too late to love yourself.
Noir
toutvabien on Flickr.
and even if the cracks did fill
and the bruises did fade
this aching in my chest
would always be a reminder
that you did love me once before
A tattoo of an oxytocin molecule, the hormone that makes one fall in love.