Lint Roller? I Barely Know Her
Xuebing Du

No title available

No title available
Misplaced Lens Cap
ojovivo
No title available

JBB: An Artblog!
Sade Olutola
Monterey Bay Aquarium
RMH
sheepfilms
Keni
Jules of Nature

izzy's playlists!
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year

ellievsbear
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH
Three Goblin Art

if i look back, i am lost
seen from United States
seen from Brazil

seen from Malaysia

seen from United Kingdom

seen from Greece

seen from Australia
seen from Saudi Arabia

seen from United Kingdom
seen from United States
seen from Cyprus

seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from Singapore
seen from United States

seen from United States

seen from United States
seen from Türkiye
@danaderooij-blog
Maskers houden van mensen
2 april 2014
Gastbijdrage
Maskers houden van mensen
Cultuurwetenschapper Joost Vormeer ziet overal maskers en soms ook wat erachter schuilgaat. Ze tonen evenveel als ze verhullen.
In de zomer van 2012 orakelde trendwatcher Lidewij Edelkoort in het programma Zomergasten over de trend om gezichten te verbergen. Toen voorspelde ze de terugkeer van de cape. Anonimiteit wordt weer op waarde geschat, bezwoer Edelkoort, die door Time Magazine tot één van de 25 invloedrijkste modekenners van deze tijd is uitgeroepen. Bankiers en CEOs hebben veel geld over voor haar associaties.
Ze doet me een beetje denken aan een personage in Cosmopolis van de Canadese regisseur David Cronenberg. In deze film wordt een jonge multimiljonair, Eric Packer, rondgereden door de straten van New York, op weg naar zijn kappersafspraak. Een van de mensen die hij in zijn limousineontvangt is zijn chief of theory, een vrouw die net als Edelkoort raadselachtige uitspraken doet over onze tijd of de nabije toekomst.
Maar wordt anonimiteit daadwerkelijk weer op waarde geschat? In ieder geval is door de onthullingen van Edward Snowden een debat op gang gekomen over het belang van online privacy. Het Amsterdamse platform Mediamatic koppelt de toenemende behoefte van overheden om burgers in de gaten te houden en hun gegevens te verzamelen – vooral na de aanslagen van 11 september – aan de trend in mode, fotografie en beeldende kunst om gezichten te verbergen of te transformeren. Hoe reageren kunstenaars op die toenemende behoefte aan surveillance? Hoe is het om even met een ‘geleend’ gezicht door het leven te gaan? In de expositie Faceless zijn verschillende werken rond die vraag bij elkaar gebracht, waaronder veel foto’s en afbeeldingen van gemaskerde gezichten en sculpturen.
Illustratie: Merlijn van Bijsterveldt.
De laatste keer dat ik een masker heb gedragen was op de kleuterschool. Wij maakten ze zelf, met papier en elastiekjes die je om je oren moest doen. Hoe erg we ook ons best deden, ze wilden maar niet eng worden, want je zag meteen wie erachter zat. Ik herinner me ook dat ik een keer erg bang werd van een afbeelding in een jeugdatlas van een masker uit Bolivia dat de duivel moest voorstellen. Het kleurrijke gezicht met twee uitpuilende ogen keek me grijzend aan. Ik begreep het niet. Waarom zouden mensen de duivel willen spelen? Ik kom uit een protestantse omgeving. Voor mij was de duivel een wezen dat zo allesomvattend duister was dat ik me van hem geen voorstelling kon maken. Het masker liet mij iets zien wat ik niet had kunnen bedenken.
Nu zie ik soortgelijke ‘etnische’ maskers vooral in hippe videoclips opduiken. Het is een trend. Er zijn zelfs artiesten die maskers dragen als ze optreden, zoals de Britse DJ SBTRKT. In zijn video voor de track ‘Pharaohs’ komen verschillende vormen van gezichtsbedekking in beeld, zoals ‘Afrikaanse’ maskers (zo zien ze eruit, of ze echt Afrikaans zijn weet ik niet), weelderige bloemenmaskers, maar ook een zwarte helm. De zangeres heeft nu eens een witte verticale streep in haar gezicht, dan weer een paar kleurrijke strepen rondom haar ogen.
In de video voor het nummer ‘Are you…can you…were you? (Felt)’ van de Amerikaanse hiphopband Shabazz Palaces zie je in het begin een aantal maskers in een ruimte hangen. Zijn het maskers van Native Americans? Ook dat wordt mij niet helemaal duidelijk. Daarna vertelt de clip het verhaal van een meisje van Ethiopische afkomst dat problemen met haar conservatieve moeder heeft omdat ze zich westers kleedt. Hun ruzie is onverstaanbaar, want ze discussiëren in het Amhaars, maar af en toe hoor je fragmenten Engels. ‘Who cares about lipstick!’, roept het meisje op een bepaald moment. In huis hangen afbeeldingen en andere symbolen die waarschijnlijk religieus zijn. Hoewel het verhaal van de clip vrij eenvoudig is, kan ik er toch moeilijk vat op krijgen. Het lijkt alsof een deel van de clip voor mij als buitenstaander is verzegeld. Maar dat is ook wat traditionele maskers uit andere culturen doen. Hun betekenis is alleen voor ingewijden bedoeld.
Sommige maskers vervullen nog steeds een ceremoniële rol, ook in Europa. Op straat tijdens carnaval bijvoorbeeld, als mensen hun leiders parodiëren. Of tijdens protesten en opstanden, als mensen hun leiders bekritiseren. InCosmopolis zie je dat sommige anarchisten die om de limousine van de hoofdpersoon Eric Packer heen lopen maskers dragen. Het kapitalisme heeft voor hen een gezicht: dat van Packer, de knappe speculant in zijn geblindeerde limousine. Als hij even later uitstapt gooit een van de anarchisten een taart in zijn gezicht. Het mooie ‘gezicht van kapitalisme’ is dan even besmeurd.
In revoluties spelen maskers een belangrijke rol. Gasmaskers en bivakmutsen zijn natuurlijke geen overbodige luxe voor een knokpartij met de oproerpolitie. Bovendien is de gemiddelde opstandeling gebaat bij een zekere anonimiteit. Daarnaast is het visuele aspect belangrijk. Revoluties hebben symbolen nodig. Tijdens de protesten van Occupy dook steeds het glimlachende Guy Fawkes-masker op. De historische figuur Fawkes beraamde in 1605 een aanslag op de House of Lords en sindsdien speelt een masker van zijn gezicht een belangrijke rol tijdens jaarlijkse festiviteiten die Fawkes’ arrestatie herdenken. Nadat in 1982 het masker opdook in degraphic novel ‘V for Vendetta’ werd het geleidelijk een symbool voor opstand en onvrede. En tijdens de Franse Revolutie maakte Marie Tussaud, nu bekend van het wassenbeeldenmuseum, dodenmaskers voor veroordeelden als Marie Antoinette en Robespierre. Deze maskers werden in optochten door de straten van Parijs omhoog gehouden voor een maximaal visueel effect.
De maskers op straat vandaag de dag zijn soms ook duister, maar beter te begrijpen omdat er een brede (politieke) context is. In videoclips zijn maskers raadselachtig, in zichzelf gekeerd, bijna autonoom. Hoe minder je ervan weet, des te groter dat effect.
Pas toen ik het Boliviaanse masker dat ik in die jeugdatlas heb gezien jaren later op internet opzocht, begreep ik waar het vandaan kwam. Het voorwerp wordt tijdens het carnaval van Oruro gedragen, een religieus festival dat op de Werelderfgoedlijst van de UNESCO staat. Nu kijk ik er met andere ogen naar, want ik kan het in een context plaatsen. Dat enge masker van toen is eigenlijk best mooi.
Joost Vormeer (1983) is cultuurwetenschapper en freelance journalist.
Maskers in videoclips
Hebben jullie de tentoonstelling Faceless bezocht? Wat vonden jullie ervan?
http://hardhoofd.com/2014/04/02/maskers-houden-van-mensen/
http://hardhoofd.com/2014/02/07/kinderen-die-niet-weten-of-ze-s-nachts-worden-opgepakt/
Identiteitsstoornissen bij kinderen
Ieder mens krijgt bij zijn of haar geboorte kwaliteiten mee. Een aantal daarvan zijn herkenbaar als familietrekken en een aantal lijken door het kind zelf meegebracht te zijn. Het totaal aan kwaliteiten past meestal redelijk in de omgeving van de persoon. Soms worden ook kinderen geboren die naast de familiekenmerken een aantal krachtige eigen kwaliteiten meebrengen. Vaak beleeft het kind de dingen veel genuanceerder; het ervaart veel meer details in zijn waarnemingen en voelt dingen haarscherp aan. Zolang deze kwaliteiten door de omgeving herkend en gestimuleerd worden om tot ontwikkeling te komen, zal het kind er door kunnen groeien. Zijn deze eigen kwaliteiten door de omgeving niet opgemerkt of gerespecteerd of kunnen ze niet tot ontwikkeling gebracht worden, dan ervaart het kind dit als een ontkenning van de eigenheid en eigenwaarde. Een opeenstapeling van onbegrip kan leiden tot vermindering aan zelfvertrouwen en vertrouwen in anderen. Hierdoor ontstaat een vermindering aan gevoel van veiligheid. Om zich veilig te voelen zal het kind zal zich steeds meer gaan aanpassen aan wat de omgeving en de maatschappij van hem verwacht, ten koste van zijn eigen identiteit.
De kwaliteiten die door de opvoedende omgeving als niet relevant worden weergegeven, worden bij het kind niet verder ontwikkeld. Hierdoor zal het steeds verder van zijn eigen identiteit afdwalen, nog meer in verwarring raken en verstrikt raken in zijn denken en voelen. Het zal zich steeds minder begrepen voelen, in een isolement raken en steeds meer de overtuiging krijgen dat het niet oké is. De ander heeft macht over je en daar kun je niets aan doen. Dit proces vindt vooral plaats op onbewust niveau.
Mensen hebben een drang in zich die ervoor zorgt dat de aangeboren kwaliteiten in meer of mindere mate tot ontwikkeling kunnen komen. Bij sommige mensen kan deze drang erg sterk aanwezig zijn, het zal dan naar wegen zoeken om die aangeboren kwaliteiten toch te kunnen ontwikkelen. Als er in zijn omgeving geen ruimte is, ontstaat er en enorme tweestrijd , de ene kant de drang om zijn kwaliteiten tot ontwikkeling te bren- gen en de andere kant het aanpassen aan wat er verwacht wordt. Daardoor ontwikkelt het kind compensatiegedrag. Angsten, paniek, fobieën, negatief zelfbeeld, zelfbeschadiging, suïcidaal gedrag, oververantwoordelijk voelen, aanpassingsgedrag, afhankelijkheid, dwanggedachten of gedragingen, uithongering, overeten, woede en verslavingen zijn daar onderdeel van.
Millions of children around the world are living very different childhoods. Some experience abject poverty, lacking basic food and sanitation, while others are more fortunate by being born in a country where those things are usually taken for granted.When photographer James Mollison was asked to come up with an idea for engaging with childrenâs rights, he found himself thinking of his bedroom: how significant it was during his childhood, and how it reflected what he had and who he was.And with that, he made it his mission to create Where Children Sleep â a collection of stories about children from around the world, told through portraits and pictures of their bedrooms.
Pictures From The Rothschild’s Illuminati Ball
Fetishism in fashion
How society and our culture can negatively impact males and their development.