dit blogbericht gaat een beetje anders zijn dan alle andere. We zijn bijna aan het einde van dit jaar weg van huis. We zijn van een vier maand lange zomer plotseling in de herfst beland, bijna exact de dag dat we afscheid namen van Suzanne en Lisen. Hoezeer ik ook van de zon, die ons toeliet om alle uren daglicht buiten te leven en zoveel moois te ontdekken, genoten heb doet het me deugd om enkele donkere wolken aan de lucht te zien. Want blauwe hemels zijn eigenlijk maar vlak, en het is verandering tussen weer en tijd die zoveel meer diepgang geeft. Verandering geeft perspectief.
Zoals sommigen misschien weten deel ik niet graag persoonlijke dingen via een online platform, maar aangezien onze blog net dàt is, wil ik mezelf toch eens uit mijn comfortzone duwen, zonder melig te zijn, en enkele dingen met jullie delen.Jullie zijn allemaal dichte vrienden en familie, dus dat moet hier wel lukken (hoop ik).
Ik weet niet goed waar deze schrijfsels naartoe zullen gaan, maar ik wil gewoon een beetje verduidelijking scheppen over wat dit jaar voor ons, voor mij heeft betekend. Ik heb vaak gedacht of dat wel nodig is, om de andere kant toe te lichten, maar ik geef niet graag een fout beeld van situaties. Ik hou van dingen die écht zijn en naar mijn gevoel is het beeld van deze blog niet de volledige waarheid geweest. Hoewel ik het hier altijd “luchtig” aanpakte, is dit eigenlijk geen luchtig jaar geweest. Ik schrijf dit in een opwelling van moed, en zal dit ook plaatsen in een opwelling. Ik ga het niet duizend keer overlezen en over elke zin zitten twijfelen (oeps, ondertussen toch gebeurd). Dit zijn mijn gedachten hoe ze ik vandaag neergeschreven heb en zo zal ik ze laten staan, ookal zijn die morgen niet exact dezelfde meer.
Een deel van mij denkt -“da’s helemaal niet noodzakelijk om die dingen te vertellen”, maar ik wil niet iemand zijn die doet alsof zijn leven perfect is terwijl dat uiteraard niet zo is. - Iets wat voor mij veel te vaak gebeurd via sociale media- We hebben deze blog vooral gezien als een manier om kort te delen hoe het met ons ging. In het begin met wat tekst erbij en nadien vooral afbeeldingen. Maar een afbeelding is zo vlak en eenzijdig. Net zoals blogs, net zoals de onze. Ik wil me daar even niet meer achter verschuilen. Ik vond het altijd leuk om simpelweg beelden met jullie te delen, want dat ging voor mij altijd zoveel gemakkelijker dan woorden. Ik ben een hele moeilijke beslisser en beelden zijn voor mij heel spontaan, zo momentaal en luchtig zodat ik ze niet kan “overdenken”, want dat doe ik altijd veel te veel.
Ik besef heel goed dat ik heel gepriviligeerd was/ben als blanke Europeaan (in onze hedendaagse maatschappij) dat ik zo gemakkelijk zo'n reis heb kunnen maken (na slechts een jaar parttime te hebben gewerkt). Ik ben heel dankbaar voor alles wat ik hier heb geleerd. alle mensen die ik ontmoet heb, en alle prachtige natuur die ik hier ontdekt heb. Maar desondanks was het één van de moeilijkste jaren van mijn leven. Dit jaar en het vorige. Maar dat deelde ik hier niet op. Er is zoveel gebeurd, zowel thuis als hier, en ik heb de gigantische afstand tussen België en Canada meermaals gevoeld. Net dìt jaar zat er een oceaan tussen mij en mijn kostbare familie. Dat is echt hard slikken geweest. Ik was naar Canada vertrokken met een lichte rugzak, maar heel veel bagage. Naar hier komen moest voor mij nieuw perspectief geven, me uit mijn gedachten trekken. Maar een voet op ander land zetten, biedt natuurlijk geen directe oplossing.
Maarten en ik zijn wel op reis geweest, maar niet op vakantie. We hebben hier gezocht naar een manier van leven dat ons toeliet om het land en de mensen hier beter te leren kennen. We hebben daar ook onze tijd voor genomen en niet enkel van de ene naar de andere plek gegaan. Tot en met begin mei bestond onze reis vooral uit HelpX (working for room and board) in Quebec en Ontario, daarna zijn we richting het westen gegaan naar British Colombia. Wanneer ik denk aan onze ‘thuis’ in Canada, dan denk ik aan Robert and Heidi in Ontario en Emannuel en Stan in Quebec. British Colombia was prachtig en unlike anything I’ve ever seen, maar zonder familie bood de natuur soms geen troost.
Ik vind het fantastisch als ik hoor dat het zien van onze foto’s en onze korte verhalen sommige mensen aanzette tot actie. Zoals toen een vriendin van mij schreef dat na ons bezoek in Toronto, ze beslist had om samen met haar vriend hun jobs op te zeggen zodat ze ook met z'n twee konden reizen. Zij twee en nog twee vrienden van hen aan wie ze ons verhaal verteld hadden. Dat gaf me veel moed om steeds verder te zetten, maar soms wrong het bij mij een beetje dat achter die blogberichten niet altijd een mooie waarheid verschool.
Ik weet niet goed waar ik hiermee naartoe ga, maar misschien kan ik het kort proberen te verwoorden (Ik val in herhaling, sorry). Alle mooie dingen die we hier deelden waren oprecht, maar ik koos er altijd bewust voor om de negatieve dingen achterwege te laten. Dit jaar is fantastisch geweest, maar bij momenten onuitstaanbaar. Ik vond het superleuk dat jullie thuis meevolgenden en ons zo aangemoedigd hebben, want we hebben dat meer nodig gehad dan jullie misschien dachten.
Voor alle duidelijkheid, ik heb helemaal geen spijt van deze reis, maar door onvoorziene omstandigheden leek het vooral slechte timing. Ik heb vaak zitten worstelen met het idee om naar huis te gaan, om er te zijn voor mijn familie. Ik weet nog steeds niet of het de “juiste” keuze is geweest om hier te blijven, maar het is de keuze die ik gemaakt heb en ik heb er, denk ik, vrede mee.
Maarten en ik zijn dromers, maar de soms harde realiteit heeft ons ook sterker gemaakt. Ik heb Maarten nog meer leren kennen als de super lieve, grappige en intelligente jongen die hij werkelijk is. Het terugzien van vrienden en familie (Wim & Yes, Anouk, Fern, Lode & Lien, Suzanne, Lisen & Zoë), maakte het voor mij steeds veel gemakkelijker om vooruit te gaan. Ze hebben mijn batterijen telkens opnieuw opgeladen. Maarten en ik zijn dromers, grote en kleine dromen. Dit jaar heb ik zoveel geleerd van zoveel mensen en families en dat heeft me veel inzicht gegeven in dingen die ik ooit wil bereiken. Ik droom van een moestuintje, van alle dingen die ik weer ga kunnen breien/weven/…, van het bouwen van een klein huisje, simpel leven, plannen voor nu en voor later. (& stiekem toch ook al van een volgende lange reis met de fiets of liftend of …)
Na het verkopen van de Jacques zijn Maarten en ik zo snel mogelijk terug naar Montréal gekeerd. We geraakten bijna het land niet terug binnen maar dat is allemaal goed gekomen! We hebben net enkele fantastische dagen achter de rug, na het ontmoeten van een lieve familie in Québec. Wat zijn we toch gelukzakken! Momenteel zijn we in Saint-Jérôme en over enkele dagen brengen we een bezoekje aan de jongens van Les Pieds Sur Terre! Daarna richting Montréal waar we nog enkele lieve mensen dag zeggen en dan laten we Canada voor een tijdje achter ons!
Dit jaar is er voor mij iets heel duidelijk geworden. Mijn vrienden en familie zijn erg belangrijk voor mij. Het doet deugd om weg te zijn als je weet dat er thuis mensen aan je denken en jij aan hen. Reizen is maar zo leuk als je weet dat je familie en vrienden gezond en wel zijn en je weet dat ze gelukkig zijn. & op dit moment droom ik van de dag dat ik mijn lieve ouders opnieuw kan vastpakken.
Ik zou alles nog duizend keer opnieuw kunnen verwoorden of nog verder kunnen uitwijken, maar ik ga het bij deze versie laten. Bedankt om te lezen.
Tot binnenkort allemaal! Ik kijk er naar uit jullie terug te zien!
P.S: Om nog meer uit mijn comfort zone te kruipen, toon ik jullie deze foto die ik ergens vorige week genomen heb. Ik was blij omdat ik me vrij voelde omdat we opnieuw in de natuur waren en stiekem al enthousiast uitkeek naar onze thuiskomst! Een tevreden glimlach.
2087
prguitarman
yousharknotpass
kianamaiart
snowghoul
romaincrisis
amandla
pixelskylines