Digital Poetry

[digitalpoetry]

Post Συμπερασμάτων

To blog μας είχε ως σκοπό να ορίσει τα βασικά είδη ψηφιακής ποίησης που ξεχωρίζουν, να ανεβάσουμε έργα από το κάθε είδος δίνοντας πληροφορίες και ασκώντας παράλληλα μια κριτική για αυτά , καθώς και να εξερευνήσουμε την γλώσσα, τα μέσα και τα όρια αυτής της τέχνης. Η ψηφιακή ποίηση εμπεριέχει τόσα διαφορετικά είδη και μορφές που που στην πραγματικότητα η σελίδα μας προσφέρει απλά μια γρήγορη ματιά στον αχανή αυτό κόσμο. Generative poetry, Code poetry, Hypertext, Interactive poetry, Visual narrative, Kinetic poetry είναι κάποια από τα είδη που ερευνήσαμε. Φυσικά πολλά έργα έχουν συνδυαστικά χαρακτηριστικά από τα παραπάνω είδη. Σκοπός ήταν να μπορούμε να αναγνωρίσουμε αυτά τα χαρακτηριστικά σε ένα έργο.  Η ψηφιακή ποίηση είναι μια αρκετά καινούργια μορφή τέχνης η οποία συνεχώς εξελίσσεται, δημιουργώντας νέα ρεύματα και νέους τρόπους έκφρασης και αλληλεπίδρασης δημιουργού και θεατή. Η χρήση ψηφιακών πολυμέσων είναι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της που την κάνουν να διαφέρει πολύ από την συμβατική λογοτεχνία. Εικόνες, βίντεο, ήχοι, μουσική σε συνδυασμό με τον λόγο παράγουν ένα διαφορετικό αποτέλεσμα. Αυτό που την κάνει όμως τόσο ενδιαφέρουσα και ουσιαστικά της προσφέρει μια απίστευτη πληθώρα δυνατοτήτων είναι η γλώσσα της, δηλαδή ο κώδικας. Η γλώσσα της επικοινωνίας ανθρώπου και υπολογιστή. Έχοντας μπει για τα καλά στην ψηφιακή εποχή, η χρήση του κώδικα για την δημιουργία ψηφιακών έργων τέχνης αλλάζει τον τρόπο έκφρασης του καλλιτέχνη καθώς και την εμπειρία που βιώνει ένας θεατής που παύει να είναι απλά θεατής. Η διάδραση είναι ένα χαρακτηριστικό που υπάρχει σε πολλά έργα του είδους. Η επιλογή του πως θα βιώσει ή ακόμα και το πως θα διαμορφώσει ο θεατής το έργο, ακόμα και η σύνδεση αυτής της τέχνης με τα video games. Ακόμα όμως και χωρίς την διάδραση η εμπειρία αυτή είναι κάτι το διαφορετικό, εμπεριέχωντας στοιχεία όπως η κίνηση ή η οπτικοακουστική αφήγηση. Η τέχνη αυτή επίσης θέτει ερωτήματα σε σχέση με την φύση του δημιουργού σε περιπτώσεις όπως της generative poetry, που συμμετοχή στην δημιουργία του τελικού έργου εκτός από τον άνθρωπο έχει και ο υπολογιστής. Υπάρχουν πολλοί που υποστηρίζουν πως τέτοιου είδους έργα δεν θα έπρεπε να θεωρούνται τέχνη. Εδώ θα πρέπει να διαφωνήσουμε. Ένα έργο τέχνης δεν καθορίζεται μόνο από την ως έκφραση ενός καλλιτέχνη/ανθρώπου αλλά και από την επίπτωση στον θεατή. Στην περίπτωση της ποίησης που έχει δημιουργηθεί από αλγορίθμους, όχι μόνο θα βρούμε έργα που μας πείθουν πως είναι γραμμένα από ανθρώπους αλλά που θα μας συγκινήσουν κιόλας με την ιδιαίτερη “ανθρωπιά τους”. 

Εν κατακλείδι η ψηφιακή ποίηση σήμερα αποτελεί ένα είδος τέχνης με απεριόριστες δυνατότητες που προσφέρει πολύ διαφορετικές εμπειρίες. Αξίζει σίγουρα να εξερευνήσεις αυτόν τον κόσμο είτε ως δημιουργός, είτε απλά ως θεατής/αναγνώστης. Το μόνο σίγουρο είναι πως είναι η τέχνη της εποχής μας και πως στο μέλλον θα προσφέρει ακόμα περισσότερα. 

[herartics-blog]

Are Video Games a form of Art?

“What is art? What isn’t? It is a fool’s errand, really, and when applied to video games, there can only be one true and valid response: does it really matter? The perfect arc of a Mario jump, the iridescent beauty of Rez, the pastoral longing of Flower, even the architectural brilliance of a Counter-Strike map; none of this is belittled if it fails to ‘qualify’ as art. “Jonathan’s piece is the normal half-baked reactionary response that’s been wheeled out several times over the last few years,” says Dan Pinchbeck, a lecturer in computer games and creative technologies at Portsmouth University and designer of Dear Esther. “To be honest, I don’t think its actually a very interesting question. I don’t think games need to aspire to being art, like art is an inherently more worthwhile form of cultural expression - people were playing games long before they were making art, so it’s certainly not an older one. A more interesting question is, why is it so important to some people that games are NOT art? Why do they feel so threatened by games being art?” [1]

As you can see or already know, video games managed to enter into the pantheon of Art in 2012 when MoMA acquired a selection of 14 games to add in their collection. In this selection, some games are “old but gold” as for example Pac-Man (1980) and Tetris (1984), while others are most recent ones that deliver a delicate approach towards art, as flOw (2006) and Katamari Damacy (2004). Still, video games tend to be a very controversial form of art, and that is because for some people video games can never be art. ”No one in or out of the field has ever been able to cite a game worthy of comparison with the great poets, filmmakers, novelists and poets.[2]“ is what Roger Ebert states. But what do you think? Do you accept video games as a form of art?

[1] https://www.theguardian.com/technology/gamesblog/2012/dec/06/video-games-as-art

[2] https://www.rogerebert.com/roger-ebert/video-games-can-never-be-art

[cgifilmsworld]

A person that can manage to build a hole different world using computers, to build 3d models, can called artist. To make something almost real needs special abilities like excellent eye of composition and of course creativity. Art is the expression of human imagination and for sure 2d and 3d models need imagination to be made.

[digitalpoetry]

Επιπλέον, πολλοί καλλιτέχνες ψηφιακής ποίησης έχουν χρησιμοποιήσει ως βάση για τα έργα τους, ιστορικά βιντεοπαιχνίδια, έχουν εμπνευστεί από αυτά δημιουργώντας ρεπλίκες, είτε εξολοκλήρου έργα με τη μορφή βιντεοπαιχνιδιών. Τα βιντεοπαιχνίδια για τη δημιουργία τους προϋποθέτουν τη συνεργασία μιας ομάδας πολλών καλλιτεχνών, όπου ο καθένας προσθέτει τη δική του αισθητική παρέμβαση και καλλιτεχνική του πινελιά. Γίνεται κατανοητό πως τα βιντεοπαιχνίδια, όχι μόνο μπορούν να αποτελέσουν μια αυτόνομη κατηγορία τέχνης, αλλά, έχουν εμπνεύσει και επηρεάσει καλλιτέχνες και άλλων ειδών, όπως συγγραφείς και ποιητές, που ασχολούνται με τα νέα μέσα δίνοντάς τους τη δυνατότητα να δημιουργήσουν έργα πρωτοπόρα, που δίνουν μια νέα διάσταση και εξελίσσουν τις κλασσικές τέχνες.

[digitalpoetry]

Firts Screening

Το 1984 ο BpNichol (Ellie Nichol) με τη χρήση ενός υπολογιστή Apple IIe και τη γλώσσα προγραμματισμού Apple BASIC δημιούργησε μια σειρά δώδεκα κινητικών ποιημάτων, με τίτλο First Screening. Η πρώτη παρουσίαση του έργου έγινε μέσω του Underwhich, ένα περιοδικό που είχε δημιουργήσει το 1979 με μια ομάδα ποιητών. Η συγκεκριμένη έκδοση του Underwhich περιελάμβανε 100 αριθμημένα και υπογεγραμμένα αντίγραφα του έργου σε δισκέτες 5,25″ που συνοδεύονταν από έντυπο υλικό. Ωστόσο το 1992, τέσσερα χρόνια μετά το θάνατο του bpNichol, ο Apple IIe θεωρούταν ήδη ξεπερασμένος. O J.B. Hohm, ένας φοιτητής στο Πανεπιστήμιο του Κάλγκαρι, στην Αλμπέρτα του Καναδά, δημιούργησε μια έκδοση του έργου σε HyperCard με την έγκριση του καλλιτέχνη. Το 1993 το Red Deer College Press το δημοσίευσε σε δισκέτα 3,5″ για τον υπολογιστή Macintosh. Πλέον υπάρχει έκδοση του έργου και σε ψηφιακή μορφή στο διαδίκτυο γραμμένη από τον Marko J. Niemi και τον Jim Andrews.

Έργο: https://vispo.com/bp/first-screening-javascript-version/firstscreening.html

[digitalpoetry]

Curving in Possibilities

Kinetic έργο της Deena Larsen που δημοσιεύτηκε το 2001. Το περιβάλλον εμπεριέχει μια φωτογραφία από το άγαλμα του Michellanglo : David. O θεατής καλείται με πολύ μικρές κινήσεις του ποντικιού να περιηγηθεί στον χώρο, ανακαλύπτωντας διάφορες κρυμμένες φράσεις. Οι φράσεις αυτές  είναι φράσεις του κοινού που βλέπει τον Δαβίδ να παλεύει με τον Γολιάθ, φράσεις του γλύπτη, φράσεις για τον Δαβίδ, ακόμα και φράσεις των θεατών που βλέπουν το άγαλμα. 

Πηγή έργου: http://collection.eliterature.org/1/works/larsen__carving_in_possibilities/index.html

[digitalpoetry]

Strings

Κinetic έργο του Dan Weber που δημοσιεύτηκε το 1999. Eίναι μια συλλογή flash αρχείων που παίζει με την κίνηση των γραμμάτων και ταυτοχρόνως κάνει μια δήλωση πάνω σε συγκεκριμένες ανθρώπινες δραστηριότητες όπως οι διαφωνίες, το φλερτ και το γέλιο. Σημαντικό στοιχείο του έργου, που γενικά λείπει από την ψηφιακή ποίηση, είναι η χρήση της χειρόγραφης γραφής. Μιας που το έργο διαπραγματεύεται τον άνθρωπο, τι πιο ανθρώπινο από αυτού του είδους την γραφή.

Πηγή έργου: http://vispo.com/guests/DanWaber/ 

[digitalpoetry]

Kinetic Poetry

Αυτό το είδος της ποίησης αναφέρεται στην κίνηση, που δημιουργείται από καλλιτέχνες στα έργα τους, και σχετίζεται κυρίως με την γραμματοσειρά του κειμένου.  Σε αυτά τα έργα το κείμενο δεν έχει στατική μορφή αλλά η κινητική,  και είναι αυτή που τα νοηματοδοτεί. Πολλές φορές είναι διαδραστικά έργα, δίνοντας την δυνατότητα στον  χρήστη/αναγνώστη να ελέγξει με κάποιο τρόπο αυτή τους την κίνηση. Επίσης ο όρος εκτός από την κίνηση της γραμματοσειράς μπορεί να αναφέρεται στην κίνηση της εικόνας μέσα σε ένα ποίημα.

[digitalpoetry]

Dawn

To έργο του Alan Sondheim δημοσιεύτηκε το 2005. Ουσιαστικά είναι μια επαναλαμβανόμενη λούπα ήχου, φωτογραφικών εικόνων και του κειμένου του ποιήματος. Ο θεατής έχει την δυνατότητα να κάνει παύση αυτήν την ροή, για να διαβάσει πιο προσεκτικά, πηγαίνοντας το ποντίκι του πάνω στο σήμα παύσης. Το ποίημα είναι γραμμένο πάνω σε προσωπικές σκέψεις για τον θάνατο, την αγάπη και την ομορφιά της φύσης, θέτοντας ίσως κάποια φιλοσοφικά ερωτήματα σε σχέση με την ύπαρξη Θεού και ανθρώπου.

Πηγή Έργου : http://nonfinito.de/dawn/

[digitalpoetry]

Accounts of the glass sky

To έργο της M.D Coverley δημοσιεύτηκε το 2001. Είναι ένα hypertext, visual έργο που συνδυάζει την γραφή, την εικόνα και τον ήχο, με σκοπό να διηγηθεί ιστορίες ανθρώπων από το παρελθόν και ταυτόχρονα ένα μέλλον θολό και σκοτεινό. Σε αυτές τις ιστορίες ο ουρανός είναι ο κεντρικός χαρακτήρας, ο οποίος ενώνει παρελθόν και μέλλον, όχι όμως ως συνήθως σαν την ενσάρκωση των ονείρων των ανθρώπων, μα ως την αναπαράσταση των φόβων και μιας αέναης απειλής.

Πηγή έργου : http://califia.us/glasssky/

[digitalpoetry]

Chemicals Landscapes Digital Tales

Πρόκειται για ένα visual poetry έργο του Edward Falcao. Όπως υπονοεί και ο τίτλος οι εικόνες δεν είναι φωτογραφίες αλλά φωτογράμματα, καθαρά δημιουργημένα σε σκοτεινό θάλαμο και με την χρήση φωτός, με τέτοιο τρόπο που μοιάζουν με φωτογραφίες τοπίων. Τα φωτογράμματα αυτά δημιούργησε η Mary Pinto.  Τον σχεδιασμό του site επιμελήθηκε ο Will Stauffer-Norris. O θεατής/αναγνώστης μπορεί να κλικάρει σε οποιοδήποτε σημείο του τοπίου και τότε εμφανίζεται ένα άλλο τοπίο που συνοδεύεται από ένα ποίημα/κείμενο. Το ποίημα εξαφανίζεται τόσο γρήγορα που ο θεατής μπορεί να διαβάσει μόνο ένα κομμάτι του. Φυσικά ξαναπατώντας στο ίδιο σημείο μπορεί να το ξαναδιαβάσει. Συνολικά υπάρχουν 8 τέτοια τοπία και ο αναγνώστης/θεατής καλείται να δημιουργήσει την δικιά του εμπειρία σύμφωνα με την περιπλάνηση του. 

Πηγή Έργου :   http://collection.eliterature.org/1/works/falco__chemical_landscapes_digital_tales.html

[digitalpoetry]

Visual Poetry

Είναι το είδος της ποίησης που δημιουργείται ως μια εικόνα και όχι ως λεκτική αναπαράσταση ενός περιεχομένου. Αντιθέτως γίνεται εξερεύνηση του περιεχομένου ως αντικείμενο. Oι θεωρητικοί της λογοτεχνίας προσδιορίζουν την Οπτική Ποίηση ως μια εξέλιξη της Συγκεκριμένης Ποίησης(concrete poetry: H γραμματοσειρά είναι τοποθετημένη με τέτοιο τρόπο που δημιουργεί μια οπτική εικόνα) αλλά με τα χαρακτηριστικά που κυριαρχούν να είναι η μη-παραστατική γλώσσα και η χρήση οπτικών στοιχείων. Από την μεριά του Willard Bohn θα παραθέσω το εξής : “ Visual Poetry μπορεί να οριστεί ως η ποίηση που φτιάχτηκε για να την δει κάποιος- ποίηση που προϋποθέτει να είσαι θεατής, όσο είσαι και αναγνώστης “

Παραπομπές : 1. Abrams, M. H. (2005) [1957]. «συγκεκριμένη ποίηση». Λεξικό Λογοτεχνικών Όρων. Πατάκης. σελίδες 455–456

2. Bohn, Willard: Modern Visual Poetry,p.15, Associated University Presses 2001

Βιβλιογραφία : Bohn, Willard: Modern Visual Poetry, Associated University Presses 2001

Dencker, Klaus Peter: "From Concrete to Visual Poetry “,2000

[digitalpoetry]

Mark Amerika on Digital Narrative

Ο Mark America, είναι ο συγγραφέας δύο μυθιστορημάτων, το The Kafka Chronicles και το Sexual Blood και ιδρυτής του διαδικτυακού περιοδικού Alt-X. Ο συγγραφέας μιλά για τη μετάβασή του στον κόσμο των νέων μέσων και πως αυτά επηρέασαν την άποψή του για το σημαίνει λογοτεχνία και ποίηση και πως o συνδυασμός τους δημιουργεί νέους τρόπους έκφρασης και εμπειριών συγγραφής και ανάγνωσης. Ο καλλιτέχνης ακόμα μιλά για την ψηφιακή του τριλογία Grammatron, Phoeneme, Filmtext.

ALT-X: http://www.altx.com/ PHON:E:ME: http://markamerika.com/artworks/phoneme-by-mark-amerika Filmtext: http://markamerika.com/artworks/filmtext-by-mark-amerika

[digitalpoetry]

Arteroids

Είναι ένα έργο του Jim Andrews που συνδυάζει την ποίηση και την εμπειρία του βιντεοπαιχνιδιού. Με βάση το  “arcade game” (παιχνίδια σε μηχανήματα με νομίσματα) Atari του 1979 ο καλλιτέχνης έχει αντικαταστήσει το διαστημόπλοιο και τους αστεροειδείς με λέξεις και φράσεις. Το παιχνίδι στα πρώτα επίπεδα είναι αρκετά εύκολο, οι λέξεις κινούνται αργά στην οθόνη, αλλά καθώς προχωράει γίνεται σταδιακά πολύ πιο γρήγορο και απαιτητικό σε βαθμό που ο παίχτης σχεδόν δεν μπορεί να διαβάσει τις λέξεις αφού εστιάζει στην επιβίωση. Το ποίημα αυτό δημιουργεί μια εμπειρία ανάγνωσης που είναι ταυτόχρονα οικεία αλλά και ξένη για τον αναγνώστη-παίχτη. Ο συνδυασμός αυτών των δύο τόσο διαφορετικών μέσων δημιουργεί μια νέα αντίληψη  για το τι σημαίνει ποίηση και τι βιντεοπαιχνίδι. Το Arteroids διαθέτει μια τόσο μεγάλη μάζα ποιημάτων προς ανάγνωση και σύνθεση που ξεπερνά κατά πολύ την έννοια του απλού βιντεοπαιχνιδιού. 

Έργο: https://vispo.com/arteroids/indexenglish.htm Ο καλλιτέχνης: https://vimeo.com/user53396993

[digitalpoetry]

Oμιλία του Leondardo Flores, Καθηγητή Αγγλικών στο Πανεπιστήμιο του Πουέρτο Ρίκο :  Mayagüez Campus, με ειδίκευση στην ποίηση του 20ού και 21ου αιώνα. Ο Flores είναι ιδρυτής του  i  ♥ E-Poetry  (http://iloveepoetry.com)  και συντάκτης του 3oυ τόμου Electronic Literature Collection. Στην ομιλία του αναφέρεται στα πλεονεκτήματα και τις διαφορές τις ψηφιακής ποίησης με την έντυπη. Μέσα σε αυτά φυσικά είναι η χρήση των ψηφιακών πολυμέσων όπως εικόνες, ήχοι και βίντεο και αυτό που κάνει την μεγάλη διαφορά και συνδέει όλα αυτά με το κείμενο είναι ο κώδικας. Ο κώδικας επιτρέπει την χρήση των οπτικοακουστικών πολυμέσων, την κίνηση και την μορφοποίηση του κειμένου, την διάδραση με τον χρήστη/ αναγνώστη, προσφέροντας μια τελείως διαφορετική εμπειρία. Ο Flores καλεί τους ανθρώπους να εξερευνήσουν τον κόσμο της ψηφιακής ποίησης και γιατί όχι να γράψουν κιόλας.

[digitalpoetry]

Girls day out

To έργο είναι ένα generative ποίημα της Kerry Lawrynovicz που δημοσιεύτηκε το 2004 ως η διπλωματική της εργασία στο μεταπτυχιακό των καλών τεχνών του πανεπιστημίου του Colorado. To περιβάλλον του έργου χωρίζεται σε 3 μέρη. Το πρώτο είναι το ομότιτλο ποίημα, το δεύτερο αποτελείται από σημειώσεις της καλλιτέχνιδας σε σχέση με την ζωή της και πως εμπνεύστηκε το ποίημα και το τρίτο είναι το ποίημα Shreds το οποίο είναι φτιαγμένο από φράσεις του Τύπου Houston Chronicle σε σχέση με τα γεγονότα που την ενέπνευσαν να γράψει αυτό το ποίημα. To Girls day out φαινομενικά περιγράφει μια μέρα από την ζωή 2 αδελφών κοριτσιών.  Όταν όμως οι λέξεις εξαφανίζονται και μόνο κάποιες μένουν αποκαλύπτουν μια άλλη υπόθεση σκοτεινή για 6 γυναίκες που βρέθηκαν δολοφονημένες.

Πηγή για να κατεβάσετε το έργο : http://collection.eliterature.org/1/works/lawrynovicz__girls_day_out.html

[digitalpoetry]

Family Tree

To family tree δημιουργήθηκε το 2006 από την Rosalie Hirs και τον Harm Van Den Dorpel. Πρόκειται για ένα interactive ψηφιακό έργο που δημιουργήθηκε από την ιδέα πως η εικόνα δέχεται και αντιδρά σε 2 κύριες δυνάμεις : τον αέρα και την βαρύτητα. Ο αναγνώστης/χρήστης αυτού του έργου έχει την δυνατότητα να ασκεί ελεύθερα αυτές τις 2 δυνάμεις κουνώντας το ποντίκι του οριζόντια και κάθετα αντίστοιχα. Έτσι η ηρεμία του οικογενειακού δέντρου διαταράσσεται, οι σχέσεις και τα πρόσωπα μπλέκονται, δημιουργούνται καινούργιες δυναμικές. Ο τρόπος που θα διαβαστεί το κείμενο δημιουργεί  μια προσωπική εξερεύνηση του αναγνώστη στις ιστορίες και τους δρόμους αυτού του γενεαλογικού δέντρου.

Πηγή έργου :    http://collection.eliterature.org/2/works/00_hirs.html

*Το έργο είναι σε μορφή αρχείου flash που θα πρέπει να κατεβάσεις και να τρέξεις.                                                                                                       

[digitalpoetry]

My body

To έργο της Shelley Jackson είναι ένα hypertext κείμενο που χρησιμοποιεί υπερσυνδέσμους σε λέξεις αλλά και εικόνες. Δημοσιεύτηκε το 1997. Την ηχητική επένδυση έκανε ο John Wesley και τον HTML κώδικα έγραψε ο Ken Fricklas. To έργο αποτελεί ένα ημι-αυτοβιογραφικό κείμενο σε σχέση με τις σκέψεις και της εμπειρίες της συγγραφέως με το σώμα της και γενικότερα το ανθρώπινο σώμα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον δείχνει να έχει σε σχέση με την σύνδεση της ταυτότητας του ανθρώπου με τα μέλη του σώματος του. 

Πηγή Έργου:

 http://collection.eliterature.org/1/works/jackson__my_body_a_wunderkammer/index.html

[digitalpoetry]

Seatle Drifting

To έργο είναι ένα διαδραστικό ποίημα κίνησης του Jim Andrews που έγραψε το 1997. Το κείμενο του ποιήματος είναι πολύ μικρό και αναφέρεται στην ίδια του  την φύση. Ένα ποίημα που πρέπει να αφεθεί από τον χρήστη-αναγνώστη να παρασυρθεί. Πατώντας την οδηγία do the text οι λέξεις ξεκινάν μια ατέλειωτη περιπλάνηση στον χώρο. Διαλέγοντας το stop the text δημιουργείς μια στατική εικόνα. Μπορείς να επαναφέρεις το ποίημα στην αρχική του μορφή επιλέγοντας το discipline the text.

To έργο : http://www.vispo.com/animisms/SeattleDrift.html