°Vade Mecum° @dortyanbalik - Tumblr Blog

Tek bildiğim içimdeki çocuğu gömdüm.

Sabahın beşi gibi...'

– Tamam, sevmemeye hakkın var, ama sevdi diye onu itip kakamazsın. Bu olmaz. Senin kibrini darağacında sallandırırım! Boyun kaç senin? Kaç bucak senin dünyan?

+ Tamam ona biraz sert davrandım ama..

– Kışlar sert geçer , senin yazın da baharın da donduruyor! Kalpleri havanda dövüyorsun sen ! Kalp onlar ya, kalp! Sarımsak değil. Enginarın bile kalbi var. Yeri geliyo insan kıyamıyo ona… Sen kıyıyosun, hiç yeri gelmiyo. Hep kıyıyosun.

+ Ben de böyle biriyim demek ki… Kötüyüm, kabayım, lanet herifin tekiyim. Allah benim belamı versin. Tamam mı? Oldu mu?

– Allahın işine karışılmaz.

+ Ya ben mi dedim, gel bunu sev diye. He?

– Demedin.

+ Aynen işte, demedim.

– Peki tamam. Niye cezalandırıyosun?

+ Bana kendimi borçlu hissettiriyo. İstemiyorum diyorum, habire hırka uzatıyo. Al üşürsün, giy diyo.

– Halbuki sen çoktan donmuşsun. Üşümüyosun. İnsan bi titrer.

+ Ben zamanında titredim kimse duymadı.

– Şimdi hırkasını alıp gidicek sevindin mi?

+ Sevindim tabi, en doğru olanı yapıyo.

– İnşallah ısınmak isteyen birine verir o hırkayı. Sen kutupta yaşıyosun.

+ Anıl…

– Evet, benim..

+ Ben onu kötülüğünü istemedim.

– Cehenneme giden yol, iyi niyet taşları ile dekore edilmiştir.

Ya...

Sarımsak döv, hırkayı yere atma.

derinlerimdebuldum

İnsanların sadece çok değişken olduklarını bilmenin verdiği karmaşıklıkla yazıyorum. Sen sen ol attığın her adımda geleceğini düşün. Birine güvenmeden önce güzelce tanı, kimsenin seni üzmesine izin verme. Ha bir de nankör olma. Seni seveni sende sev ama hakettiği kadar. Çizginin dışına çıkarsan elinden kayar gider ve tutamazsın. Öğreneceksin, bişeylerin nihayetinde anlayacaksın gerçekleri ama geçen zaman geri gelmeyecek. Belki üzüleceksin, belki umursamayıp aklına bile getirmiceksin. Ama gerçekten anlayacaksın. Belki bu yazdıklarımı saklayacak, belki de atacaksın. Zaman değiştirecek seni, sevdiklerini teker teker kaybetmekle sınanacaksın. Sonra sevdiklerinin başkalarını sevişini, onlarla huzurlu olduğunu gördükçe, buruk bir duyguya kapılacaksın. Ne kadar çırpınsanda, üzülsende arkasından mutluluk gelecek. Böyle dedim diye sevinme. Kısa sürecek. Çok kısa... Ama bir gün uyanacaksın herşey geçecek. Eğer bu kağıt hâlâ sende olursa, bunu okuduğunda güleceksin. Yanında başkaları olacak. Belki kimin yazdığını bile hatırlamayacak kadar eskiyeceğim sende. Zamanla geçirdiğimiz bir avuç hatıra da bizle beraber çürüyüp gidecek. Aramızda ki samimi olan birkaç şeyde bu kağıtlarda küflenecek. Hayat acımasız. Ne zaman nerde çelme taksam da canını yaksam diye pusuya yatmış bekliyor. Sen tam, "evet, işte bu!"diyip sevindiğin anda çakıyor çelmeyi sana. Sonra ne oluyor biliyor musun? İnsanlarda samimiyet aramaz oluyorsun. Kimsenin samimi olmadığını biliyorsun çünkü. Alışıyorsun çevrendeki zerre kadar beyni olmayıp, her boka yorum yapan, şekilsiz insanlara. Ama anlatma derdini, anlamazlar çünkü. En önemlisi kimseye kafa yorma. Gelene aç kapını,gidenden zaten bahsetmiyorum. Bu sana son kağıdım olsun. Banyodan sonra saçlarını kurutmayı, sırtına hırka alıp, ayağına kalın çorap giymeyi unutma. Madem birşeyleri beceremedik, en azından güzel kalalım.

13218'

dortyanbalik

Siz birde kafamın içini görün.

dortyanbalik

İnsanlar, ölenlerin ardından, "onu kaybettik." diyor. Peki kaybedilen şeyin bulunma ihtimali her zaman yok mudur?

dortyanbalik

Sarsılmış ruhum dengelerini nerede bulur şimdi ?

dortyanbalik

İnsanlar, ölenlerin ardından, "onu kaybettik." diyor. Peki kaybedilen şeyin bulunma ihtimali her zaman yok mudur?

dortyanbalik

Siz birde kafamın içini görün.

derinlerimdebuldum

İnsanların sadece çok değişken olduklarını bilmenin verdiği karmaşıklıkla yazıyorum. Sen sen ol attığın her adımda geleceğini düşün. Birine güvenmeden önce güzelce tanı, kimsenin seni üzmesine izin verme. Ha bir de nankör olma. Seni seveni sende sev ama hakettiği kadar. Çizginin dışına çıkarsan elinden kayar gider ve tutamazsın. Öğreneceksin, bişeylerin nihayetinde anlayacaksın gerçekleri ama geçen zaman geri gelmeyecek. Belki üzüleceksin, belki umursamayıp aklına bile getirmiceksin. Ama gerçekten anlayacaksın. Belki bu yazdıklarımı saklayacak, belki de atacaksın. Zaman değiştirecek seni, sevdiklerini teker teker kaybetmekle sınanacaksın. Sonra sevdiklerinin başkalarını sevişini, onlarla huzurlu olduğunu gördükçe, buruk bir duyguya kapılacaksın. Ne kadar çırpınsanda, üzülsende arkasından mutluluk gelecek. Böyle dedim diye sevinme. Kısa sürecek. Çok kısa... Ama bir gün uyanacaksın herşey geçecek. Eğer bu kağıt hâlâ sende olursa, bunu okuduğunda güleceksin. Yanında başkaları olacak. Belki kimin yazdığını bile hatırlamayacak kadar eskiyeceğim sende. Zamanla geçirdiğimiz bir avuç hatıra da bizle beraber çürüyüp gidecek. Aramızda ki samimi olan birkaç şeyde bu kağıtlarda küflenecek. Hayat acımasız. Ne zaman nerde çelme taksam da canını yaksam diye pusuya yatmış bekliyor. Sen tam, "evet, işte bu!"diyip sevindiğin anda çakıyor çelmeyi sana. Sonra ne oluyor biliyor musun? İnsanlarda samimiyet aramaz oluyorsun. Kimsenin samimi olmadığını biliyorsun çünkü. Alışıyorsun çevrendeki zerre kadar beyni olmayıp, her boka yorum yapan, şekilsiz insanlara. Ama anlatma derdini, anlamazlar çünkü. En önemlisi kimseye kafa yorma. Gelene aç kapını,gidenden zaten bahsetmiyorum. Bu sana son kağıdım olsun. Banyodan sonra saçlarını kurutmayı, sırtına hırka alıp, ayağına kalın çorap giymeyi unutma. Madem birşeyleri beceremedik, en azından güzel kalalım.

13218'

derinlerimdebuldum

İnsanların sadece çok değişken olduklarını bilmenin verdiği karmaşıklıkla yazıyorum. Sen sen ol attığın her adımda geleceğini düşün. Birine güvenmeden önce güzelce tanı, kimsenin seni üzmesine izin verme. Ha bir de nankör olma. Seni seveni sende sev ama hakettiği kadar. Çizginin dışına çıkarsan elinden kayar gider ve tutamazsın. Öğreneceksin, bişeylerin nihayetinde anlayacaksın gerçekleri ama geçen zaman geri gelmeyecek. Belki üzüleceksin, belki umursamayıp aklına bile getirmiceksin. Ama gerçekten anlayacaksın. Belki bu yazdıklarımı saklayacak, belki de atacaksın. Zaman değiştirecek seni, sevdiklerini teker teker kaybetmekle sınanacaksın. Sonra sevdiklerinin başkalarını sevişini, onlarla huzurlu olduğunu gördükçe, buruk bir duyguya kapılacaksın. Ne kadar çırpınsanda, üzülsende arkasından mutluluk gelecek. Böyle dedim diye sevinme. Kısa sürecek. Çok kısa... Ama bir gün uyanacaksın herşey geçecek. Eğer bu kağıt hâlâ sende olursa, bunu okuduğunda güleceksin. Yanında başkaları olacak. Belki kimin yazdığını bile hatırlamayacak kadar eskiyeceğim sende. Zamanla geçirdiğimiz bir avuç hatıra da bizle beraber çürüyüp gidecek. Aramızda ki samimi olan birkaç şeyde bu kağıtlarda küflenecek. Hayat acımasız. Ne zaman nerde çelme taksam da canını yaksam diye pusuya yatmış bekliyor. Sen tam, "evet, işte bu!"diyip sevindiğin anda çakıyor çelmeyi sana. Sonra ne oluyor biliyor musun? İnsanlarda samimiyet aramaz oluyorsun. Kimsenin samimi olmadığını biliyorsun çünkü. Alışıyorsun çevrendeki zerre kadar beyni olmayıp, her boka yorum yapan, şekilsiz insanlara. Ama anlatma derdini, anlamazlar çünkü. En önemlisi kimseye kafa yorma. Gelene aç kapını,gidenden zaten bahsetmiyorum. Bu sana son kağıdım olsun. Banyodan sonra saçlarını kurutmayı, sırtına hırka alıp, ayağına kalın çorap giymeyi unutma. Madem birşeyleri beceremedik, en azından güzel kalalım.

13218'

migrenimveagrilar

– Tamam, sevmemeye hakkın var, ama sevdi diye onu itip kakamazsın. Bu olmaz. Senin kibrini darağacında sallandırırım! Boyun kaç senin? Kaç bucak senin dünyan?

+ Tamam ona biraz sert davrandım ama..

– Kışlar sert geçer , senin yazın da baharın da donduruyor! Kalpleri havanda dövüyorsun sen ! Kalp onlar ya, kalp! Sarımsak değil. Enginarın bile kalbi var. Yeri geliyo insan kıyamıyo ona… Sen kıyıyosun, hiç yeri gelmiyo. Hep kıyıyosun.

+ Ben de böyle biriyim demek ki… Kötüyüm, kabayım, lanet herifin tekiyim. Allah benim belamı versin. Tamam mı? Oldu mu?

– Allahın işine karışılmaz.

+ Ya ben mi dedim, gel bunu sev diye. He?

– Demedin.

+ Aynen işte, demedim.

– Peki tamam. Niye cezalandırıyosun?

+ Bana kendimi borçlu hissettiriyo. İstemiyorum diyorum, habire hırka uzatıyo. Al üşürsün, giy diyo.

– Halbuki sen çoktan donmuşsun. Üşümüyosun. İnsan bi titrer.

+ Ben zamanında titredim kimse duymadı.

– Şimdi hırkasını alıp gidicek sevindin mi?

+ Sevindim tabi, en doğru olanı yapıyo.

– İnşallah ısınmak isteyen birine verir o hırkayı. Sen kutupta yaşıyosun.