De ramen van mijn kamer in Amsterdam zijn nog nooit goed schoongemaakt en ik eigenlijk ook niet. Er is iets nostalgisch aan die littekens op mijn huid en de afgebrokkelde verf op het raamkozijn. In Frankrijk zegt men ‘l’appel du vide’ wanneer je opeens het verlangen hebt om van een berg af te springen. En ik vraag me af hoe ik mijn moeder moet uitleggen dat dit is hoe ik me altijd voel.












