hayatın şu aşamasına geldiğimde, ki bende herkes gibi yaşayarak deneyimliyorum 31 i. ki çok şükür . yaşayarak.. ve bi çok savaşı tamamlayarak. ama yürüdüğüm yolda enkaz kalıntılarından yığınlar, yeni acılar , yeni yollar bi nevi daha önce tatmadığım türlü iyi ya da kötü duygular sahibi olarak.. sular durulmuş, sular çekilmiş, her şey sessizliğe bürünmüş, bilirsiniz ya işte. sona yaklaşmanın , sonu görecek olmanın yükü hep ağır olmuştur bilerek ve bilmeyerek aldığım tüm kararların akıbetini tahmin edebiliyorum. çoğu zamanda haklı çıkıyorum. normal şartlarda hep böyle olmuştur.. 31 den size yazdığımın şu dk sında nerden baksan bi 15-20 dk daha geçti. nerden baksanız size hep geçmişten yazmış olacağım.. ben artık bakmaktan korkuyorum bakın 2 dk daha geçti ben şurda cümleleri toplarken. yazık 31 de bitecek yazık..
bitirmeye çok alıştık da ben de bir gün bitersem ve tükenirse kelimem dedem kadar olamamın cezası hep omuzumda olacak biliyorum.. geçmişten buraya sesleniyorum “ yaşadım.. beni unutmayın..”