Ben size biraz ruh çöküntülerimden bahsetmek istiyorum. Daha 26 yaşında bir kız çocuğuyum evet bu yaşta çocuk demek olur mu gençsin artık dediğinizi duyar gibiyim ama ben daha çocuğum. Büyüdüğü zannedilen aslında büyüme yolunda bir adım dahi atamamış bir kız çocuğu. Elinden ilk önce çocukluğu alınan sonra toplumun baskısıyla genç oldun kocaman kız oldun deyip bazı şeyler dayatılıp sonra hep aldanan bir kız çocuğu . Üzgünüm hayatla mücadeleme devam edemiyorum. Evet bu yazıyı bir konuda uğradığım hayal kırıklığından dolayı yazıyorum ama aslında böyle günlerde tüm duygularım ön plana çıkıyor. Ruhum o kadar yorgun ki korkak biri olduğum için yaşamıma son veremiyorum . Ama inanın çok yorgunum. Birilerinden teselli alamayacak kadar, beni anlamalarını istemeyecek kadar . Benim hayat maratonumun başladığı zamanlar sokaklarda koşturmam gereken zamanlardı ama ben hayatın ortasına o küçük ayaklarımla atıldım. İlk başta hep birileri yüzünden dayaklar yedim sonra büyüdüm o yediğim dayaklar beni nizama sokmadı aksine aksi ukala biri yaptı . Sonra ise agresif asabi bi kız çocuğu oldum kimse karışamaz oldu. Canımdan çok sevdiğim insanları bile bu huyumdan kaybettim ben . Kayıplar çok kazanılan hiç bi şey yok. Yalnızım çok yalnız . Üstelik çok korkak ve çok mutsuz . Bu duyguların hiç bi tarifi yok kimseye bunu neden olduğunu açıklayamayacak kadar aciz ve yorgunum. Tek istediğim kurtulmak hayatımın bir an önce bir yerde son bulması. Umarım umarım ki bir an önce… bu yazıyı ben öldükten sonra bulursanız eğer hayat neşesi olan , hayatı zerre düzgün gitse hem kendi hem çevresine ışık saçan küçük bir kız çocuğuyum ben .
17 Haziran 2023