[eczadeposu]

bir gün susmayı öğrendim, kimse farkına varmadı. söylemek istediklerimi gömdüm ruhumun en ücra köşelerine ve çıkmak için direndiklerinde yutkundum onları. bir daha kırılmamak acı çekmemek için.

[eczadeposu]

yarınlar, yalnızca, yaralar.

[eczadeposu]

bir derdi var bilinmez şimdi rahatsız da edilmez ama canı çok yanmış.

[eczadeposu]

asacağım bedenim değil, ruhumdu.

[eczadeposu]

belki bir gün beraber emir can iğrek dinleriz.

[eczadeposu]

[eczadeposu]

kendimi, ruhumu, benliğimi, duygularımı, hislerimi, yaşama umudumu, aklımı, bedenimi kaybediyorum ve kimse farkında değil.

[eczadeposu]

tozlu rafların arasına sıkışmış kırık düşlerim var.

[eczadeposu]

zemine uzandığın da, sana kalan tek yolun yukarı çıkmak olduğunu fark ettiğin de, içini rahatlık kaplar.

[eczadeposu]

bana kendimden başka kimse zarar vermiyor.

[eczadeposu]

aklımı kaçırmak en yakın kaçış yolum ama aklımı kaçırmaktan korkuyorum.

[eczadeposu]

çocukluğu dört duvar arasında terk edilmiş zavallının tekiyim.

[eczadeposu]

sikik kaygılarım bir gölge gibi peşimde.

[eczadeposu]

canım çok acıyor, fazlasıyla yorgunum.

[eczadeposu]

bomboş hissediyorum ama düşüncelerime sığmayan onlarca cümle var.

[eczadeposu]

kendimi bitik hissediyorum.

[eczadeposu]

depresifleştim ve hissizleştim.