edmund fischer

a w duszy mej pogrzeby bez orkiestr się wloką

[edmundfischer]

Narodziny #3

Kroczyło po świecie pięciu mężczyzn.

Topili stopy w morzu piasku, aż się ściemni.

Ukoili wszyscy duszę głębokim snem,

- zamknęli oczy i wtem przenieśli się,

do zupełnie innego, nieznanego miejsca, 

gdzie tylko krzyczeć mogli, choć i  tak by nikt ich nie usłyszał.

Obijali ciało o gwiazdy i planety.

Spadali. W głąb stratosfery.

Ciemność nastała w każdego umyśle,

gdy otworzyli oczy, wszyscy znaleźli się na wyspie.

Pierwszy raz siebie zobaczyli.

Byli zdrowi, młodzi – jakby ożyli.

Nie wiedzieli, co tak naprawdę się wydarzyło

- gdzie byli, czym to było.

Na świecie byli, jakby sami.

Choć oddychali w ciele człowieka, stali się bogami. 

[edmundfischer]

f.n.

Uwierzyłbym tylko w boga, który zatańczyć by potrafił. 

Istotą pustą jestem, żyjącą w bólu, bez wyobraźni. 

Słyszę! Słyszę dźwięki piękne, co obrazy rysują na niebie. 

To Lucyfer! Melodie na harfie gra, przysiadując pod drzewem. 

Słońce przez chmury blaskiem oślepia me oczy. 

Światło mi dano! Światło! Bym złapał je duszy dłońmi. 

Wyciągam serce i otwieram, jak najmocniej się dało. 

 Lucyfer, harfa, świat – wszystko nagle zamarło. 

Jedynie w głowie mej rysowano te melodie,

i odtąd tańczę sam ze sobą 

– w ciele boga, z bogiem w sobie.

[edmundfischer]

Jam jest

Archanioły zebrały się na sąd ostateczny. 

Zostałem przeklęty – odebrali mi żywot wieczny! 

Lewitowałem, moje stopy uniosły się nad ziemią. 

- Zostałeś stracony! Twoje grzechy cie pogrzebią! 

 Las wydawał się być taki spokojny. 

Zwierzęta przyglądały się, jak zostaje unicestwiony. 

Wtem kruki przyleciały dziobać moje biedne ciało. 

Umierałem powoli, zasypiam – nawet nie zabolało. 

 Upadłem. 

 Wilki zebrały się koło mojego trupa. 

Wyły! Pięknie wyły nad przebudzeniem ducha. 

Cud się stał – stanąłem ponownie, jak żywy. 

Archanioły w strachu – zaniemówiły. 

 I wtedy znak krzyża zniknął z mego czoła, 

pijana dziewica zaczęła tańczyć dookoła. 

Nigdy nie myślałem o gwiazdach na niebie, 

nie zwracam się do boga, kiedy jestem w potrzebie. 

 Trącam te wszystkie kwiaty krwiste, 

 przepływam morza, zmagam się z wichrem. 

Kiedy padam na kolana i uśmiecham się szczerze, 

czuje obecność Lucyfera 

i wierze – w siebie wierze.

[edmundfischer]

Tragedia #2

W różnych kątach świata zostały porozsyłane opowieści,

o początku istnienia każdego stworzenia, które się tu mieści.

Rozbite na kamieniach, prawie niewidzialne,

ukazane ludzkim oczom, w zasadzie przez przypadek,

zostały odczytane właśnie tego dnia,

kiedy z nieba zniknęło słońce

i stała się tragedia.

O tym wiedzą tylko lasy, deszcze, rzeki, morza, huragany, 

że na początku przebywali oni tu sami.

Są słowa, które pamiętają te czasy,

kiedy pięciu nieznajomych stworzyło to od podstawy.

[edmundfischer]

Fałsz #1

I zerknęli na mnie, nie wiedząc, co czynią.

Zostałem zmuszony, dlatego karą obrzydliwą,

dla moich wścibskich bogów będzie,

do końca swoich dni życie w błędzie

i przekonanie, że oni  tego dokonali.

A ludzie, co legendom i plotkom zawierzyli,

nie pojęli, że całym złem i światem

kierowałem….

ja.