Mijn emoties zitten vaak vast in mij. Ze komen er niet uit, ik laat het niet toe. Ik had Meneer gezegd dat ik nog nooit had gehuild tijdens een ‘sessie’ en dat ik dat wel zou willen. Dat de emoties door de fysieke pijn misschien los konden komen. Meneer wilde me daarmee helpen, samen met de zweep. En dat heb ik ‘aangepakt’ zoals alles in mijn leven: sterk zijn en incasseren, ik kan alles aan. Dat, in combinatie met een hoge pijngrens, zorgt voor deze plaatjes van m’n borsten en billen. Pas toen Meneer tegen me aan kwam staan een heel zacht zei: “waarom huil je niet?” kwamen de tranen. Ik bedacht me toen pas dat ik niet sterk hoefde te zijn, dat ik het los mocht laten. En daarna braken de dijken, er leek geen einde aan mijn tranen te komen. Jaren oud verdriet golfde over me heen, veilig in de armen van Meneer en Mevrouw.
Vandaag zitten de emoties nog steeds hoog, maar op een goede manier. Ik ben lekker alleen, het mag komen. En m’n borsten doen pijn, vooral mijn tepels. Ik kan er geen enkele aanraking op verdragen.
p>Zo was het een heftige avond voor mij, maar ook voor Meneer en Mevrouw. Voor Meneer om dit te doen en voor Mevrouw om te zien. Mochten mijn tranen weer een keer hulp nodig hebben om eruit te komen, dan moeten we misschien een andere strategie verzinnen. En ik heb er alle vertrouwen in dat dat goed komt. De openheid tussen ons drieën is alleen maar meer geworden. Grenzen vinden is op een bepaalde manier ook mooi.
Met een 😘 voor Meneer en Mevrouw