elektrobiyat

Cenneti hep bir çeşit kütüphane olarak düşleyenlere.

[elektrobiyat]

ATATÜRK

“Yazık ki, aramızda bir Eflatun yoktu, Mustafa Kemal’in bütün o sözlerini, o tefelsüflerini, o irşatlarını, o hepsi birbirinden canlı fıkralarını, parabollerini, vecizelerini zaptedip gelecek nesillere (Sokrat’ın Apologyası ve Diyalogları) gibi bir eser bırakmak için…”

[elektrobiyat]

Hallaç

“Kendi kendime’yi bozacak yok.”

[elektrobiyat]

Demian

“Neden onu tanımakta böyle geç kalmıştım!”

[elektrobiyat]

Ömer-i Edebî

“Ben geçen ömre değil mahvolmaya yüz tutan hatıralara acırım.”

[elektrobiyat]

Notlar

“Sevgili Semihacığım, bir bahçe elime geçirsem. Galiba bir sene kadar içinde daktilo tıkırdatmazdım. Şöyle sırtüstü yatıp gökyüzüne bakarak tam üçyüzaltmışbeş gün üçyüzaltmışbeş gece dinlenirim sanıyorum. Bu dinlenmek bir başka çeşit dinlenmek...”

[elektrobiyat]

Sessizlik Tarihinden Günler

“Okurdum. Diğer her şey tam anlamıyla önemsizdi.”

[elektrobiyat]

Drina Köprüsü

“Hayat anlaşılmaz bir mucizedir, boyuna harcanır, erir, buna rağmen yine dayanır, sürüp gider. Tıpkı Drina'nın üstündeki köprü gibi.”

[elektrobiyat]

Martin Eden

“İçimde söylemek istediğim çok şey var sanki. Çok büyük şeyler. Bunları ifade etmenin yolunu bulamıyorum. Bazen öyle geliyor ki bütün dünya, bütün hayat, her şey içimde duruyor ve sözcüsü olmam için feryat ediyor. Hissediyorum… Ama anlatamıyorum…”

[elektrobiyat]

Tumblr'da 10. yılımı dolduruyorum 🥳

[elektrobiyat]

Kitaplar bitti, umut bitti ve geriye pek de bir şey kalmadı.

[elektrobiyat]

Cam Kent

İnsanın sadece kentte değil kendi içinde de kaybolduğu, sonu gelmez bir dolambaca benzeyen New York sokaklarında takma adının maskesinden dışarı çIkmayan bir polisiye romanlar yazarı. Gece gelen gizemli telefonlar. Sonunda telefonda, “Beni öldürecekler. Beni korumanızı istiyorum,” diyen bir ses. Korunmak isteyen de takma ad kullanan biri. Dahası insanın tıpatıp aynısı olan ikinci kişiler. Ve bütün bunların yazıldığı kırmızı bir defter. Paul Auster’ın ve eşinin de karakterler arasında yer aldığı çarpıcı, aklı karıştırıcı bir roman.

Ve havada asılı kalan şu soru:

“Kırmızı defterde boş sayfa kalmayınca ne olacak?”

“Artık ölmek istemiyordu ama yaşamaktan pek keyif aldığı da söylenemezdi. Ancak hiç değilse yaşadığı için mutsuz değildi. Hayattaydı; ve bu değişmeyen gerçek yavaş yavaş onu büyülemeye başlamıştı; sanki kendisinden daha uzun yaşamayı başarmış gibiydi, sanki ölümünden sonra yaşamayı sürdürüyordu.”

“Ve elinin altında düşünceler olmayınca, kendi iç yaşamı ulaşılamaz duruma gelince, o zaman çekilebileceği bir yer de yok demekti.”

“Öyle sanıyorum ki benim mutlu olacağım yer hep bulunmadığım yer olacaktır. Ya da daha açık söylemek gerekirse: Bulunmadığım yer; kendim olduğum yerdir. Ya da, iyice dobralaşırsak: Dünyanın dışında neresi olursa olsun.”

[elektrobiyat]

Hayaletler

Mavi, bir özel dedektif. Müşterisi Beyaz için Turuncu Cadde’de oturan Siyah’ı izleyip hakkında ayrıntılı rapor yazmaya çalışıyor. İnsanların sadece renklerle var olduğu, kimin gerçek, kimin hayal ürünü ya da hayalet olduğu anlaşılmayan bir ortamda gerilim yaratan olaylar sonunda Mavi, neredeyse Siyah’ın yaşamı içinde kaybolma noktasına geliyor. Bir başkasını izleme teması üzerine kurulu polisiye roman şablonu bu kitapta kişinin kendi kendini izlemesi sonucuna vararak genel geçer klişenin dışında bir özgünlük taşıyor. Kişilerin benlik arayışları ve gerçek arasındaki ilişkiler, Paul Auster’ın akıcı diliyle hayata geçiyor.

“Eserlerini daha iyi anlamak için bir yazarın içine girmeye çalışmaktan söz ederiz. Ama girmeyi başarırsanız içinde pek fazla bir şey bulamazsınız; en azından bir başkasının içinde bulacağınızdan farklı bir şey azdır.”

“Yazmak yalnızlık gerektirir. İnsanın hayatına el koyar. Bir anlamda bir yazarın kendine ait bir hayatı yoktur. Varken bile gerçekten var değildir.”

[elektrobiyat]

Kilitli Oda

Paul Auster Kilitli Oda’da kahramanlarını soyut ya da somut kilitli odalara sokarak, özgürlüklerini ancak oradan kaçmakla elde edebilecekleri bir dünya kuruyor. Romanın kahramanı, romancı olmayı isteyen ama o yaratıcı yeteneğe sahip olmayan biri. Umutsuzluğunun son noktasIna geldiği sırada çocukluk arkadaşı olan ama uzun zamandır görmediği bir yazar, geride karısını, çocuğunu ve kilit altında sakladığı roman, oyun ve şiir dosyalarını bırakarak ortadan kayboluyor. Romancı olmaya heveslenen kahramanımız kaybolan kişinin kimliğiyle özlediği şan ve şöhrete kavuşabilir mi? yoksa kendi kurduğu bir tuzağın tutsağı mı olur? Paul Auster polisiye tadındaki bu romanında benliğin kilitli kapılarını zorluyor.

“Büyüdük, farklı yerlere gittik, birbirimizden koptuk. Bunda tuhaf olan bir şey yok, sanırım. Yaşamlarımız bizi alıp denetleyemeyeceğimiz biçimde sürükler ve hemen  hemen her şey değişir. Biz ölünce her şey de ölür, ölüm her gün yaşadığımız bir şeydir.”

“Hangi insan umut etme olanağını reddedecek kadar güçlüdür?”

“Dünyanın başladığı yerde düşünceler biter, diyordum durmadan kendime. Ama insanın kendisi de dünyanın içindedir,diye yanıtlıyordum kendimi, kendinden doğan düşünceler de. Sorun benim artık doğru biçimde ayrım yapamamamdaydı. Buna, şu diyemeyiz. Elma portakal değildir, şeftali de erik. İnsan farkı dilinde hisseder ve sonra kendinin içindeymiş gibi bilir.”

[elektrobiyat]

Fahim Bey ve Biz

“Bu, her şeyin ciddiye alındığı, biraz bilgi ve bir hayli malumatlı geçinildiği ve biraz malumatfuruşluğun da insana muhitinde bir âlim şöhreti temin ettiği zamanlardı.”

[elektrobiyat]

Merhabalar. Google görsellerde önüme çıkan Beyaz Gemi kitabına ait fotoğrafınızı kullanabilir miyim acaba?

Kullanabilirsiniz :)

[elektrobiyat]

İstanbul'da Bir Yabancı

“İçinden ‘İstanbul'da Bir Yabancı’ diye birkaç defa tekrar ettikten sonra, şahsına mahsus o zarif fakat müstehzi tebessümüyle neden bu sıfatı kendisine yakıştırdığının sebebini bulmaya çalıştı. Eğer ‘Dünyada Bir Yabancı’ deseydi belki bu daha uygun olurdu.”

[elektrobiyat]

Zaniyeler

İhtimal bana “bedbin kadın” diyeceksiniz, ihtimal bana hapishanelerin lebalep, tevkifhanelerin kapılarına kadar dolu olduklarından bahsedeceksiniz. “O halde nasıl olup da mücrimlerin cezasız kaldığından bahsediyorsun?” diye soracaksınız; fakat bilmiyor musunuz ki hapishaneleri dolduranlar zayıf ve kimsesiz olanlardır. Asıl caniler, asıl büyük caniler, maatteessüf hür ve serbesttirler. Hür ve serbest olarak cinayetlerine devam etmektedirler.Selahattin Enis’in ilk olarak 1923’te kitaplaştırdığı ve bugün bile edebiyatımızın en sarsıcı metinlerinden biri olarak görülen Zaniyeler’de savaş yılları İstanbul’unun “bir yüzü” anlatılıyor. Dönemin taşkın salon eğlenceleri, sonradan görme savaş zenginleri, müsrif sosyete, gündüzleri yoksul halka nutuklar atıp gecelerini sefahatle geçiren siyasetçiler, ikiyüzlü gazeteciler ve yazarlar… Kendini bir anda tüm bunların ortasında bulan Fitnat’ın tuttuğu hatıra defteri, İstanbul’un en karanlık dönemlerinden birine dair önemli kaynaklardan biri.

"Operet lebalep doluydu... Hiç kimse bu memleketin en muazzam bir harpte, bir hayat ve memat mücadelesinde yaşamakta olduğuna hükmedemezdi. Bütün yüzler neşeli, bütün dudaklar otuz iki dişlerini gösteren behimî kahkahalarla açıktı. Kim iddia edebilirdi ki memleket, her evinden bu harbe üç-beş cenaze vermiş bir memlekettir? Bu ne büyük yalan, ne büyük bir yalan..."