abi ben hiçbir şey bilmiyormuşum bu hayatta. körmüşüm ya bildiğin. dua zannettiğim adamların bir bir kör kurşun gibi ağzımdan beddua olarak çıkışını. şerbet zannederek içtiğim her insanı kan olarak tükürmemi unutamıyorum. her seferinde bu son diyişimde sonun ben olduğumu kestiremiyomuşum. ben çok aptalmışım abi. kim bıçakmış, kim bıçaklanan sırtmış, kim akan kanmış, kimmiş katil, ölürken şehadet mi getirmiş, cehhenemde yanıcak olması mı kesmiş nefesini. abi ölmek bu kadar koyuyor muymuş ya insana. ne olmuş bilmiyorum, bildiğimi zannettiğim her şeyin yalan çıkışını izliyorum. aslında her anne sevmiyormuş evladını. abi aslında annem sevmiyormuş ya beni. onun gözleri de öyle bakmıyormuş bana. hayatım allahın lütfu değil, allahın cezasıymış. aslında şehadet getirmek yokmuş da küfür varmış, iyilik yokmuş, ne cennet ne de allah varmış. hiçbirinin de bi önemi yokmuş zaten.