Κράξιμο.
Μετά από πολύ καιρό παίρνω παλι το στυλό, κάθομαι κι σκέφτομαι μα τι είναι αυτό.
Διχασμένη να μπω σε κλουβί μα είμαι ακόμα ένα παιδί.
Ψάχνω να βρω να κρυφτώ λίγο να κλαφτω.
Όλα γίνονται γρήγορα όλα γίνονται σταθερά μόνο η σκέψη μου είναι αυτή που με βοηθά.
Νομίζουν πως με γελάσανε, μα φίλε δες καλά, πέρασε ο καιρός κι σε χλαπακιαζω σαν λουκουμά.
Αισθήματα δεν έχετε, γουρούνια είστε κι λέτε ότι απέχετε, ποιόν κοροϊδεύεις ρε φουκαρά; Εμενα; Που ήδη πετάω ψιλά;
Ψεύτες, αλήτες είστε κι θα μείνετε, λυπάμαι μόνο αυτούς που σας αγαπησαν πολύ.
Άλλος πολεμά για ένα ψίχουλο ψωμί κι αυτό που παίρνει δεν φτάνει ούτε για τυρί.
Απανθρωπιά, έτσι πλέον καταντήσαμε να βρίζουμε να δέρνουν κι να μένουν σιωπηλοί.
Ποιος; Ποιός ρε φίλε νοιάστηκε πραγματικά; Μόνο η μάνα σου που κλαίει στα κρυφά!
Ντροπή σε εσάς τα λαμόγια που νομίζουν κάνουν ραπ βριζετε οικογένειες κι νομίζετε ότι είστε στο Σταρ Ελλάς.
Μα τι κάνω εγώ εδώ; Ναι προσπαθώ να σας βάλω μυαλό; Τζάμπα τα λέω με κεφάλι ψηλά γιατί όλα αυτά είναι του θανατά.
Αυτά από εμένα, παιδί από τα ξένα, δεν δουλεύω κανένα μα μόνο εσένα!
Yeah!
- Θυσία 2019
