Gustoume Encallados. Funciona extraordinariamente ben a varios niveis, dende o máis chusco a base de escatoloxía pura e dura ate a autorreflexividade máis arriscada. Cine consciente de si e das fisuras desa autoconsciencia. Funciona, tamén, porque lanza preguntas sobre a supervivencia do oficio de facer cine neste momento, nas circunstancias históricas, económicas, sociais e políticas actuais. E as súas preguntas sobre a condición particular que está a vivir o cinema traspasan o eido deste, están impregnadas da universalidade de todo o que está agora mesmo na corda frouxa, no borde do abismo. Tamén me interesa a posición respecto á lingua. O persoaxe que fai de director vive nunha posición camaleónica dende a cal fala un galego salpicado de castelanismos na presenza de galegofalantes e en castelán o resto do tempo. Todo isto envolve a cuestión central da peli: a da imposibilidade de facer unha película sobre o Prestige e como se moldea esta, como o fracaso non é a imposibilidade senón a deserción, a decisión de non enfrontarse ao feito en si. Hai dous minutos especialmente emocionantes que transcurren no silencio dun salón caseiro coa proxección desas imaxes que xa son parte doente da historia deste país e coas que seguimos sen saber que facer. Ficcionalizar o traumático ou deixar centos de horas de brutos sen editar, sen montar, sen exhibir. O momento no cal un dos guionistas confesa que querría dar outra imaxe do país e non esa do bar de Muxía no cal un grupo de mariscadores coreaban "outro máis, outro máis" tras coñecer os importes das subvencións pola parálise da súa actividade. Moitas capas entrelazadas entre si, vibrando entre a liviandade dos capítulos das teleseries da galega e a gravidade da catástrofe ecolóxica, cun Santiago de Compostela de fondo en branco e negro que funciona a modo de paisaxe existencialista, de territorio desolado, como se fose un retrato xenérico dun estado de ánimo abstracto escorado cara a unha sensación de fin de época, de peche de etapa histórica. Encántame a escea do persoaxe-director subido á súa bicicleta movéndose pola parte elevada da rúa San Francisco nun equilibrio precario que inquieta e fascina simultaneamente. A secuencia, tamén dun par de minutos, funciona como clímax liberador e practicamente como antítese do momento anterior de constatación da imposibilidade do relato da traxedia do Prestige. Ven sendo como unha sorte de metáfora da posibilidade de, pese a todo, seguir dicindo algo dende a posición do director, dende o lugar do habitante do planeta cultural, sabéndose fráxil, inestable, precario e falible. É fermosa e emocionante e parece resumir, apelando á simple experiencia sensorial do cinético, a necesidade imperiosa de non quedar parado laiándose, a obriga ética de seguir movéndose ainda que sexa no fío, de seguir dicindo malia os condicionantes e os perigos de caer e levar un golpe de consecuencias irreparabeis. O final, en forma de ladrillazo aos mecanismos que dotan de verosimilitude á ficción, provócame sentimentos encontrados: saúdo a brillantez das dúas ideas coas que remata, a perfección formal derivada da circularidade, pero, ao tempo, este xesto semella ir contra todo aquilo que foi denunciando e ridiculizando ao longo da súa metraxe, coma se a tentación do "final perfecto" fora demasido forte para ser eludida incluso nunha película autoconsciente das feblezas e fendas da ficción como esta.
amandla
snowghoul
jacobvanloon
turnnoffyourmind
baratheonpilled