“Μα τί θα πει ο κόσμος;”
Τι πάει να πει ανασφαλή άνθρωπε το “τί θα πει ο κόσμος”; Όλη σου η ζωή συμβαίνει μόνο για τα μάτια του κόσμου; Όλες οι πράξεις σου είναι επικεντρωμένες σε αυτήν την κατευθυνσή, με στόχο να ικανοποιήσουν τα κομπλεξικά στανταρτς της κομπλεξικής κοινωνίας που έχεις γύρω σου; Είσαι αλήθεια τόσο ανασφαλής που φοβάσαι να ζήσεις με τον φόβο μην επικριθείς για τις πράξεις σου; Και τους “κριτές” σου; Αυτοί δε θα κριθούν από κανέναν; “Μην κρίνεις για να μην κριθείς” λέει ένα ρητό. Παντελώς αδιάφορο στα δικά μου μάτια. Είτε κρίνεις τους γύρω σου είτε όχι υπάρχουν πάντα άνθρωποι με βαθύτατα ριζομένα κοινωνικά στερεότυπα, ο καθένας της δικής του εποχής, που θα σε κρίνει. Οπότε βουλωστε όλοι το στοματάκι σας και μην σας νοιάζει το πως ζει ο δίπλα τη ζωή του. Όλοι είμαστε άξιοι κριτικής, μα κανείς δεν είναι άξιος κριτής. Ποιος θα κρίνει τον καθένα μας κι όλα αυτα που βιώνουμε; Ποιος μας ξέρει για να μας κρίνει; Ούτε οι ίδιοι μας οι αδεφλικοί φίλοι δεν έχουν αυτό το δικαίωμα. Η δικαιολογία του “έτσι μεγάλωσα” και “δεν μπορώ να αλλάξω αυτό που πιστεύω στα 50 μου” είναι πολύ φθηνή πλέον πουριτανή γυναικούλα και άντρα πολλά βαρύ φασισταριό. Το ότι κάτι θεωρούταν ακραίο στην εποχή σου, μπορεί πλέον να είναι η νέα καθημερινότητα. Η εποχή σου όμως πέρασε. Έχει έρθει η νέα. Αν θέλεις να ζεις αξιοπρεπώς πρέπει να προσαρμοστείς με το γεγονός ότι ο κόσμος πλέον είναι πολυ περισσότερο απελευθερωμένος. Απογυμνώσου από τα κοινωνικά στερεότυπα που σε ντύσανε παπάδες και χουντικοί και έλα στα συγκαλά σου. Κανέναν πλέον δεν τον νοιάζει τι θα πει ο κόσμος. Γιατί τον κομπλεξικό που θα μας κρίνει τον γράφουμε εκεί που του αρμόζει. Γιατί προέχει το να είμαστε καλά με τον εαυτό μας, με τις επιλογές μας και με τις αποφάσεις που πέρνουμε σε αυτή τη ζωή. Κι εσύ κυρά Κατίνα της κάθε γειτονιάς που θα γυρίσεις να σχολιάσεις μειονεκτικά τον διπλανό σου, επειδή είναι “πούστρα, φρικιό, τσουλάκι,...” κάτσε κοίτα τη δική σου καμπούρα και σου εύχομαι πραγματικά να αποκτήσεις ζωή, γιατί όσο καθόσουν τόσα χρόνια και σχολίαζες τους άλλους ξέχασες να ζήσεις τη δική σου ζωή. Αλλά βέβαια αν τη ζούσες όπως θα ήθελες, τί θα έλεγε ο κόσμος σαν εσένα που θα καθόταν να σε κρίνει, ε; Σταματήστε να καθοδηγείτε τη ζωή σας ανάλογα με το αν θα κριθείτε γι’ αυτήν. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να σκεφθείτε το τί θα πει ο κάθε μίζερος ανθξρωπάκος γύρω σας επειδή εσεις εκπληρώνεται τα όνειρα σας και ζείτε τη ζωή σας στα άκρα. Γιατί για να ευχαριστηθείς μία τόσο μικρή ζωή η μόνη λύση είναι να μη μετανιώνεις για ούτε μία από τις στιγμές που έχεις ζήσει. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να αναλώνεσαι σε αυτά. Ξύπνα.
