Bata pa lamang ako ay tila kaibigan na kami. Dahil madalas kaming umuwi ng Pampanga—para magbakasyon lalo na sa mga espesyal na pagkakataon, papunta at pauwi ay ramdam ko ito.
Bakit kaya ano? Anong mayroon sa akin at sa nararamdaman ko na nagpapalungkot kapag may aalis—ako man, ibang tao, aalis sa isang lugar, at kung anu-ano pa?
Ang hirap ma-attach sa isang bagay o tao dahil some point of your life, ikalulungkot po ito. The anxiety in separation (in any way or form) is real and could succumb you to the fullest.
Bakit kaya ano? Anong mayroon sa ating damdamin at ang dali-dali nating tumanggap at yumakap ng mga bagay na alam naman nating magpapalunglot sa atin?
Hindi ko rin alam. Dahil hanggang ngayon, ang paglisan at ang aspektong nagbibigay sakit nito ay parati pa ring bago sa akin.
There's really something in me that I've always wanted to see and find memoirs, either I was there or it's about other people. I can't explain this feeling (maybe I'll find a right word for this) but I'm pretty sure it's a mix of melancholy, relief and regret to reminisce what happened and was done in the past.
Ramdam ko pa rin JIL anniv fever. At sa mga puntong ito, I'm still scrolling all around social media about the celebration—from every post ng mga volunteers and ministers. Nakaka-bless makabasa ng mga posts about how God moved in their lives as they minister.
Gusto ko rin ng ganoon. Gusto ko ring magkaroon ng unforgettable testimony as a minister. Don't get me wrong but I had this desire since JIL37 mula nu'ng makita kong nagpa-practice sila ng prod before the anniv starts, may urge sa akin na gusto ko rin ng ganoon. Surprisingly, after that year when I told God, we were privileged to join and minister as one of 1k dancers sa JIL38.
And that urge, I know in my heart, that is the same urge I desired before. Kaya Niyang gawin ulit 'yun. I"ll update this post kapag niloob Niya na. #IgniteRevival
Huwag mo nang pagpalubagin pa ang loob ko. Sa kadahilanang hindi ito ang totoo—alam ko. At hangga't may pagkakataon pa'ng sa aki'y ikaw ay mahalaga.
Sa bawat panaka-nakang inuulit na hindi tayo magkaintindihan at mga panahong nakalulunod ang halos lahat ng sitwasyon, hindi ko makapa ang aking halaga.
Patunay lamang na hindi kakailanganing pagaanin pa ang simoy ng hangin. Sapagkat, kilala kitang lubusan at mukhang ito na ang nagbabadyang hutdyat ng aking pagpikit at muling pakiramdaman na ako rin na man ay mahalaga.
oo, ako ulit matapos ang halos isang taong lumipas nang ako'y magtapon ng mga toxic thoughte ko dito sa marami kong solitude at coping mechanism.
at oo, nagbabalik ako kahit na ang totoo ay kinain talaga ako ng reyalidad at mga priorities ko sa buhay; pero pinilit ko namang bumalik ngunit lugi kasi talaga ako kapag dating sa time management.
talagang napapaisip nga ako kung pa'no ko nagagawa dati nu'ng HS na pagsabay-sabayin ang kung anu-ano pero totoo 'yung saya ko; 'di tulad ngayon wala pang 1 oras nang pag-upo ko sa drawing table ay inaayawan ko na.
bakit ba kasi ako napunta sa sitwasyong ito?
simple lang, kasi wala akong choice. at rin akong ganoon ka-grabeng confidence to take risk. play-safe kasi akong tao—kung ano 'yung nandiyan, aarte pa ba ako?
pero seriously, gusto ko lang ng kahit 2 buwan na pahinga at kapayapaan; baka last ko na 'to sa pagiging mediocre ko since 5th yr na ako this next A.Y.—thesis year tapos sunod apprenticeship pa. sinong hindi susulitin 'yung bakasyon kung may paparating na mas malalaki pang responsibilidad.
gusto ko lang sigurong maging handa mga posibleng mangyari. lahat naman tayo gusto ng maayos na buhay lalo na kapag sawa ka na sa kung ano ka ngayon. ito 'yung reyalidad.
ayun na lang muna. actually, I still have 1 week to comply and take all my final exams so onti na lang naman 'yun so gg na
tara, sumabay tayo sa buhos ng ulan. kung saan bitbit natin lahat. patuloy nating bigatan ang bawat pakiramdam habang sumusuong at hindi naghahanap ng masisilungan.
nang baka sakaling panandaliang mahimasmasan magmanhid at makalimutan ang konseptong nagbabalik sa atin sa pait ng mundo.
lagnatin man ay paniguradong hindi pagsisisihang sinamahan tayo ng bawat patak sa mga panahong hindi natin panahon.
Baka siguro traydor ang mga alaala—nang-iiwan, nag-iiwan ng mga bakas kung saan nagmula at natapos ang lahat. Sa mga lugar at panahong nagkaroon ng malalim na saysay. At kahit saan man lumingon ay mapapansin ang mga inukit na pinagsaluhang sandali.
Kahit anong gawin ay hindi naman din maiiwasan bumalik at maglakad sa daang nagsilbing tulay upang makaabot tayo sa kung ano tayo ngayon. Halo-halong emosyon—ni hindi maipipinta o maisusulat kung ano ang tunay na pakiramdan.
Paano naging traydor ang mga alaala? Baka rin siguro hindi. Baka siguro ang traydor ay kung saan nananahan ang mga ito. Sa damdaming hindi alam kung ano ang tama, mali, totoo at huwad. Sa inaakalang hanggang doon na lang o baka mayroon pang puwang. Ang nagbibigay ng takot, pangamba at pwede ring nagbabaka-sakaling madagdagan pa ang mga alaala. Traydor ang damdaming walang kasiguraduhan.
Walang nakakaalam. Dahil hindi ako ang may hawak sa'yo. Hindi kita gustong bitawan. Gusto pa kitang intindihin sa mga panahong nalalabuan ka na. Gusto ko pa sanang mag hatid ng mga nalalaman kong baka makatulong sa'yo at habaan pang lalo ang pasensiya ko hangga't kaya ko. Gustuhin ko man ay hindi ko gustong maging traydor sa harap mo at sa nakapaligid sa atin.
Gusto ko ulit makalaya—hindi sa ating dalawa; kung hindi sa mga maaaring magkulong sa akin, sa mga panandalian at hiniram na hindi naman talaga sa akin. Baka hindi ako muling makawala dahil nagsisimula na naman akong maghintay sa iyong presensya araw-araw at maaaring patuloy kong hanapin ang ganitong mga pagkakataon.
Maaaring maging traydor ang mga alaala't damdamin. Ngunit isa lang ang sigurado ako—na mismong sarili ko ay parating magiging totoo.
Pahabol: Wala kang dapat gawin, ipag-alala, sabihin at ihingi ng tawad. Sa halos dalawang buwan na muli kang ipinahiram ng tadhana'y inunahan ko na ang mga mangyayari. Dahil alam ko namang ito'y may katapusan. Hindi naman natatapos dito ang lahat, pero alam kong may mga magbabago. Uulitin ko, wala akong tinatapos sadyang natatakot lamang. Parati kong ipagpapasalamat na nariyan ka sa paligid gamit ang mga alaalang hindi magiging traydor sa akin kailanman.
Bigyan mo naman ng kapayapaan 'yang sarili mo. Sa mga ingay na nakadantay sa iyong tainga. Sa mga sumisigaw na halimaw sa iyong isip. At sa mga pagkakataong hindi ka nito pinapatulog sa gabi.
Maawa ka naman sa sarili mo. Napapagod rin 'yan. Sa lahat ng mga sugat na hindi maghilom-hilom dahil pilit mong pinapagaling.
Ipahinga mo ang iyong sarili sa mundong sinubsob ka. Hindi mo kailangang parating lumuhod at magmakaawa dahil ikaw rin ang magtatayo sa iyong pinagsadlakan.
Mayroon pang puwang upang ika'y makalaya. Humakbang ka dahil ang mumunti mong mga paa ang magdadala sa'yo sa inaasam mong kaginhawahan.
Alam kong masaya ka. Alam ko kung gaano ka kasiyahin sa kabila ng lahat ng mga pinagdaanan mo. Bilib nga ako sa'yo dahil kinaya mo. Sa kabila ng kamusmusan ay napasan mo 'yung daigdig ng ikaw lang. Turuan mo naman ako. Turuan mo naman ulit tayo.
Ayaw kong magsimula at matapos sa malulungkot sa balita. Sabagay, kota na tayo sa mga ganoong bagay. Sanay na tayo kaya siguro ganito 'yung kinahitnan ng kasalukuyan. Alam mo bang unti-unti na nating naaabot 'yung mumunti nating pangarap? Hindi man tiyak noon kung anong gusto natin pero sigurado akong abot-kamay na natin sila. Oo, alam ko namang mahina 'yung loob natin sa maraming bagay, wala rin tayo boses upang masabi 'yung totoong nararamdaman natin at pinagkaitan ng kumpyansya sa sarili. Pero, huwag kang mag-alala—ikakayod natin.
Narito akong muli sa kabila ng matagal kong paglisan at hindi pagbalik. Siguro dahil gusto kong makita mo ako na matatag. Sa totoo lang at hinihingi ko ng pasensiya dahil hindi pa rin tayo ganap. Mga sugat na akala natin naghilom ay sariwa pa pala. Na parang kahapon lang ang ating pagkakadapa. Alam kong pinatawad mo na sila pero alam kong ring hindi ka nakakalimot. Dahil kahit ako, ramdam ko pa rin 'yung sakit. Ang hirap pala.
Hindi ko maipangako na hindi tayo muling masasaktan ng mga taong naging sanhi na mga peklat sa ating puso't isipan. Dahil ngayong pinapanday pa rin tayo ng mga pagsubok, natutuhan ko nang ihanda tayo sa mas malalaki pang dalahin.
Kaya naisipan kong sumulat sa'yo dahil hindi ko na alam kung kanino at saan pa ba mailalabas ang mga emosyong ito. Lagi kasi tayong nadedehado ng mga sugat na ito. Nanghihina kapag may nakakasagi. Pero ngayon, lumalaban tayo. Mas alam na natin ang laro. Hinding-hindi ako mangangakong parati tayong panalo. Ngunit ang sigurado ako ay may Diyos pa rin tayo. Tama, mula sa lahat ng pagod natin noon kahit hindi naman natin naiintidihan ay nagsusukli na ngayon.
Salamat. Salamat dahil nagbubunga 'yung mga pinagpaguran mo noon. Gusto kong sabihin na napakalakas mo. Saludo ako dahil tumatakbo pa rin tayo. Sana masaya ka rin kung ano tayo ngayon.
Dahil ang maipapangako ko lang sa atin, aking munti ay hinding-hindi tayo susuko.
s-u-f-j-a-n-s-t-e-v-e-n-s
amandla
turnnoffyourmind
romaincrisis
gracieabrams
pixelskylines
gamechangershow
origamiaround
tangentwithtanner