[eskibiresyayimben]

İnsanlar geçiyor önümden

Kimi çarpıyor özür dilemiyor kimi çarpmıyor özür diliyor

Ya da tam tersi

Küçük kız köşede ayakkabı bağcıklarını bağlıyor

Ya da bağladını sanıp düğüm atıyor

Çünkü öğretecek kimsesinin olmadığını en çok boğazındaki düğümde hissediyor

İnsanlar geçiyor önümden

Gökyüzüne bakmayan, telaşlı insanlar

Bir adam bir şeyler mırıldanıyor, mırıldanmaya en çok sessiz odasında sevdiği kadının yatakta bıraktığı boşluğa bakınca ihtiyaç duyuyor

İnsanlar geçiyor önümden

Meşgul ve mağrur insanlar

Bir kadın kaldırımın kenarında deliriyor

Delirmenin ne demek olduğunu rutubetli evinde yatan dört yaşındaki ölü kızının saçlarını okşerken iliklerine kadar hissediyor

İnsanlar geçiyor önümden

Geçmeye devam ediyor

Her gün kadınlar delirmeye, çocuklar bağcıklarına düğüm atmaya, adamlar sessiz odalarda mırıldanmaya devam ediyor

Oysa insanlar bir kez olsun durup bakmıyor

[eskibiresyayimben]

Evleri evlere ekledim

Binalara kaçak katlar

Sessizce bağırdım, hoyratça dağıttım

Yılları yıllara ekledim

Yine de doğrulamadım

Kayboldum, arandım, duruldum

Sesim kesilene kadar sesi oldum kimselerin

Sonra tuttum şiire kalkıştım

Gece yarılarını sabaha erdirdim

Harfleri kelimelere

Tam buldum sanıyorken kaybettim

Yanıldım, yanıldıkça usandım

Kaçak katlarda düşler gördüm, hayaller kurdum

Büyük attım, büyük savruldum

Sürüklendikçe kanayan dizlerimden karanfiller çıkartmayı öğrendim

En çok yağmuru, toprak kokusunu, gökyüzünü sevdim

Bulamadıkça kendimi balkondaki iplerde sallandırdım

Şimdi düşme vakti

[eskibiresyayimben]

Pencere kenarlarını süsleyen bitkilerim olsun istedim.

Ne bir pencerem oldu dünyaya açılan.

Ne de önüne koyabileceğim romantik bitkilerim.

Kapı önlerinde oynasın istedim çocuklar, sesleri gelsin kulaklarıma.

Önce çocukların sesleri kesildi sonra kapılara kilit çekildi.

Bir tanrım olsun istedim, fark ettim ki tanrımın olacağı yaşı çoktan geçtim.

Kalktım birini seveyim istedim.

Nerden bilirdim sevmenin ne penceresiz kalmaya ne de tanrısız kalmaya benzemeyeceğini.

[eskibiresyayimben]

Yatak altlarında aradım hayallerimi,kitap raflarında, pencere kenarlarında.

Aldım bir güzel sürdüm üstüme başıma şimdi daha iyiyim.

Bir kalemin ucunu saatlerce izledim, haraket ettirdim, kelimeler yarattım, çektim o kelimeleri kalem ucundan.

Aldım bir güzel sürdüm üstüme başıma şimdi daha iyiyim.

Kalktım mezarlıklar gezdim yalın ayak, mermeleri okşadım, ayağıma battıkça dikenler

Aldım bir güzel sürdüm üstüme başıma şimdi daha iyiyim.

Koştum, yoruldum, düşündüm.

Öyle bir düşündüm ki en sonunda yok olacağımı sandım. Kırdım, bozdum, yıktım, tekrar yaptım.

Aradım, çokça aradım. Anlamı...

Aradıklarımı bulamadım, bulamayışlarımı

Aldım bir güzel sürdüm üstüme başıma şimdi daha iyi değilim.!

[eskibiresyayimben]

23:47

İçimde hüzünlü bir sevinç var. Nasıl oluyor bilmiyorum ama dilim ancak bu kadarına dönüyor. Ancak bu kadarını aktarabiliyorum, dilim yetersiz kalıyor. Gecenin karanlığında, balkonda, defterime vuran sokak lambasının hafif ışığında bu kadarını yazmak geliyor elimden. İçimin ümitle dolup taştığı ama yetersizliğimi hissettiğimde oluşan hüzünle birlikte duygu karmaşası yaşadığım geç vakitlerden birindeyim yine. Sanki her şeyi yapmaya gücümün yeteceğini hissettiğim, her şeyi güzelleştirdiğimi düşlediğim ama mantığımın beni bir güzel sarsıp gerçeği yüzüme yüzüme vurduğu geç vakitlerden birindeyim yine. Hem acı duyuyorum halime hem de büyük bir sevinç. Bir şeylerin olacağını umutla, çocuksu bir sabırsızlıkla beklediğim ama yetişkinlere özgü tavırlarla bu hallerime gülerek kendimi kandırmaya çalıştığım geç vakitlerden birindeyim yine. Haykırmak istiyorum herkese, her şeye. İnsanlara, ağaçlara, arabalara, yıldızlara, binalara... Ne yapıyoruz demek istiyorum, nereye gidiyoruz böyle, ne bu halimiz , bir şeyler yapalım demek istiyorum. Her ne olursa işte yeter ki bir şeyler yapalım. Elimizden ne geliyorsa yapalım işte. Yeter ki bırakalım bu tavırları, bu huysuzlukları, bu tahammülsüzlükleri, gerginliği, kini, öfkeyi, sıkıcılığı. Gökyüzüne bakmayı öğrenmek için geç değil daha diye haykırmak istiyorum, sevmeyi, hayal kurmayı, çocukça davranmayı, oturup bir manzarayı doyuma ulaşana kadar izlemeyi öğrenmek için geç değil daha. Sonra ya geçse? Diye sorarken buluyorum kendimi. Ya geçse? Daha sonra siniyorum içime, suskunlaşıyorum. Ama içimdeki bu çocuk hiç yalnız bırakmıyor beni. Hep kafasını uzatıp gülümsüyor bana yine böyle geç vakitlerden birinde.

[eskibiresyayimben]

07.07.2019

İnsanlara olan sessizliğim arttıkça aynı oranda kendime attığım çığlıklarım, kendimle konuşmalarım ve kavgalarım da artıyor. İnsanlara anlatmayı bıraktıkça daha çok vuruyorum kafamı duvarlara. Başkalarına bir şeyler anlatmaya, onlarla baş etmeye çalışmak kendine bir şeyleri izah etmeye çalışmaktan daha kolaymış oysa, yeni yeni anlıyorum. İnsanın en büyük savaşı kendisi ile oluyormuş ve en büyük darbeyi en çok kendisinden alıyormuş. Çünkü insan en çok kendi zaaflarını, korkularını, dipsiz kuyularını biliyormuş ve bir kez savaş başladıysa kendisi ile hiç çekinmiyormuş o dipsiz kuyulara dalmaya. İçinde yükselen çığlıklardan yorgun düşen insan en çok gömülürmüş sessizliğe. Çünkü onun kendi içinde baş etmeye çalıştığı koca bir kaos varken dışarının gürültüsüne aldırış etmezmiş daha fazla. Boğulacağını bildiğin bir okyanusta kulaç atmak gibiymiş insanın kendisiyle savaşı. Boğulacaksın, biliyorsun işte ama artık ortasındasın okyanusun.

[eskibiresyayimben]

.1

Ülke çıldırıyor gibi ve biz de geçen her saniye yardım ediyoruz çıldırmasına. Bir şeyler anlatmak istiyor da dile gelemiyor gibi. Kafasını vuruyor da duvarlara kulaklarımızı tıkıyoruz gibi. Duymak istemiyor, görmek istemiyormuşçasına kanıksıyoruz her şeyi. Kustu kusacak midesindekileri. İşte o zaman boğulacağız kendi pisliğimizde. O vakit geldiğinde hiçbirimizin gücü yetmeyecek üstümüzden, evlerimizden, arabalarımızdan o pisliği temizlemeye. Temizlemeye çalıştıkça bizde çıldıracağız biraz daha. Koca bir delik açacağız kendi ellerimizle sonra da kaybolacağız o delikte hiç ismimiz geçmemiş gibi. Önce haritadan silinecek ismimiz daha sonra da zihinlerden. Hiç var olmamış gibi, hiç öldürmemiş, hiç savaşmamış, hiç delirmemiş gibi. Silindiğimiz vakit ne mi olacak? Koca bir hiç. Hiçbir şey olmayacak. Her şey aynı seyrinde devam edecek. Güneş yeniden doğacak, rüzgar usul usul ağaçların arasına yine sokulacak, toprak yine doğuracak. Biz ise koca bir hiç olduğumuzla kalacağız. Oysa duysak ülkenin demek istediklerini, kapatmasak kulaklarımızı çığlıklarına. Duyduklarımızı haykırsak bir bir. Bu çıldırmaya son versek. Son versek bu vahşete.

[eskibiresyayimben]

Yabancılaşma

Aynanın karşısında öylece dikiliyordu. Önce gözlerini, kirpiklerini inceledi. Daha sonra burnunu ve dudaklarını. Bir ara gözleri yanağındaki yara izine kayacak oldu. Yumdu gözlerini. Açtığında hiçbir şey değişmemişti. Karşısındaki gözler tüm dikkatiyle ona bakıyordu. Aynadaki yansımayı tanımakla tanımamak arası kısa bir bocalama yaşadı. Farklı bir mimik bekledi karşısındaki ifadeden, bir ses bekledi ama gelmedi. Gitgide yabancılaştı aynadaki yansımaya. Bağırmak istedi ama o gücü bulamadı. Gücünü toplamaya veya direnmeye çalışmadı, gözlerini yumdu bir kez daha. Açtığında artık ona tamamen yabancı bir ifade vardı karşısında. Hiçbir korku duymadı ya da bir tuhaflık hissetmedi. Sanki hep bu anı bekliyormuş gibi izlemeye devam etti aynayı. Bu anın geleceğini biliyordu. Önce kalabalıklar arasında başlamıştı yabancılaşma. Kalabalıklara ait hissetmiyordu kendini. Hareketleri, konuşmaları, ses tonu ondan bir parça değildi. İnsanlar arasında dolaşan bir hayaletten veya bir rüzgardan farksızdı artık. Kalabalıklardan kaçtı. Ama yeterli gelmedi. İnsanlardan uzaklaşabilirdi, onlarla konuşmayabilirdi ama kendisinden saklanamazdı. Saklanamadı da. Kendini yitirdi her geçen gün her geçen saat ve dakika. Silikleşiyordu. Varlığına ait bir parça bulamıyordu, tutunacak tek bir parçası yoktu. Var olmakla olmamak arasında gitti geldi defalarca. Cevapsız sorular soruyor her seferinde daha da yabancılaşıyordu kendine. Bazen bedeninde farklı bir ruh yaşıyormuş gibi bazen de ruhu yabancı bir bedendeymiş hissi sarıyordu zihnini, her yerini. En kötüsü de hangi beden, hangi ruh ona aitti, aitlik neydi veya doğruyu nasıl bulacaktı bilmiyordu. Bir yumruk savurdu aynadaki yansımaya. Ağır adımlarla ilerledi ve yatağa uzandı. Elindeki acıyı hissetti. Göz kapakları ağırlaştı. Cümleler beyninde hızla dönmeye başladı kimim ben? Kimim ben? Derin bir uykuya daldı artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.

[eskibiresyayimben]

"Denizin kederini anlatacak dili yok dedim ve devrildim,

böyle sürdü uzun yıllarım

düştüm, sustum, içimden geçirdim,

Evi oldum sol yanından yaralı bir salyangozun

ve komşusu ağlayan bir ağacın.

Yeryüzü , ah yeryüzü diyerek

gürültüsüne de alıştım

kapladığım yerin.

Bana verdiğin bu yarı-saydam gövdeden

sisin altında uğuldayan ve ipuçlarını bir türlü

çözemediğim üç-eksik-uzun vakit geçirdim.

Sadece bir baş dönmesi kaldı şimdi

ömrümden, o acı suyu biriktirdiğim.

Ağaç anlatabilir kendini yağmura,

hiç değilse fısıldayabilir. Bunu biliyorum.

Kuş nasıl tarif edecek;konsa yeryüzünde av,

uçsa bir ömür boynunda vebal.

Ve kimin ben, düşe kalka dolaşan

yorgun ruh, dolaşık gönül, som gurur

Ve kim, beni omzumdan öpüp o siyah yolculuğa çağırır?"

-Birhan Keskin

[eskibiresyayimben]

?

İyi ve kötü nedir sizce? İyiyle kötüyü ayıran çizgi kalın mıdır ince mi? İyiliğin bittiği yerde kötülük başlar mı ya da tam tersi midir? Nedir iyi olan? Sen iyi misin mesela ya da ben? Kötülüğü kötülük yapan eylemlere dökmekten ibaret midir yoksa kafada oluşan her düşünce seni kötü yapar mı? Her kötülük aynı derece midir? Çevre iterse seni kötülüğe sen kötü değil misindir? Bu bir bahane midir yoksa gerçek mi? Kötülükler zaman ve mekan içinde mi değerlendirilmeli? Zaman ve mekan sağlandığında hepimiz kötü müyüz aslında? İyilikle kötülüğü ayıran çizgi bulunduğu ortam ve olayın seyri midir yoksa? Herkesin içinde bir kötü var mıdır? Olmadığı ispatlanabilir mı? Düşüncelerini kontrol etmek mümkün müdür değilse beliren kötü düşüncelerin sorumlusu kimdir? Kendimiz dışındaki insanların iyiliklerini ister miyiz gerçekten? Yoksa farkında olmadan hepsi birer bencillik sonucu vuku eden eylemler midir? Güç her insanı kötülüğe itebilir mi? Savaşlar, ölümler, katliamlar... bunlara sebep olan insanlarla olmayanlar arasındaki fark yapabilme gücünün -hem psikolojik hem fizyolojik- olmaması mıdır yoksa fark daha kalın bir çizgi midir? Bundan dolayı bu kadar bilinmezin içinde iyi ve kötüyü kesin çizgilerle ayırmak, bir tarafı iyi bir tarafı kötü yaparak onun en büyük savunucusu haline gelmek, insanları sadece kötülüklerden veya iyiliklerden ibaret görmek gülünçtür. Gülünç duruma düşmeyiniz lütfen.

[eskibiresyayimben]

24.05.2019

İçim koca bir evren, içim koca bir sistem. Gözlerimi her açtığımda sabaha, başlıyor çarkları dönmeye. Çark sesleri bütün gün kulaklarımda. Bir gün sesleri durdurduğumda ya kafayı yemiş olacağım ya da ölmüş. Ne malzeme ama dimi insan etten, kemikten... içi ise koca bir evren. Ben o evrenden sağ çıkmaya çalıştıkça boşlukta kayboluyorum. Kendimi yine en çok ben yoruyorum. En çok yine kendimle savaş veriyorum. O koca evreni çözmeye çalıştıkça dibe batıyorum. Yaratamıyorum, ortaya bir şey çıkaramıyorum. Ne suskunluğum bitiyor ne de sorgulamalarım. Ben kendimle savaştıkça kendimden uzaklaşıyorum. Uzaklaştıkça kendimi cezalandırıyorum. Yapmaya çalıştıkça yapamamaktan, koştukça ilerleyememekten, anlamlandırmaya çalıştıkça anlamsız kalmaktan en çok da içimdeki evrende kaybolmaktan yoruldum. Sürekli dilemekten dilediğimi elde edememekten sıkılıyorum. Hayal dünyasında yaşamaktan, insanların iyi olacağını umut etmekten, doğrularımın sorgulatılmasından yoruluyorum. Günden güne silikleşiyor ve görünmez hâle geliyorum.

"Ama sevgili tanrım burdayım işte burdayım"

[eskibiresyayimben]

"Bitmedi daha sürüyor o kavga ve sürecek. Yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek!"

[eskibiresyayimben]

Onsekizinci

Behçet abi diye seslendi onsekizinci sigarasını parmaklarının arasına alırken. Ben de tanımsız olmak istiyorum senin gibi diye devam etti. Böyle tanımsız ve anlamsız... Saatin sesi odayı dolduruyordu. Düşündü. Sigarasından bir nefes daha içine çekti. Vücudunda dumanın dolaşımını hissetti. İçi titredi. Bak dedi duman hâlâ içimde dolaşıyor. Varlığımı hissediyorum böylece. Bu yüzden bu kadar çok sigara yakıyorum. Bir gün o dumanın içimde dolaştığını hissetmeyeceğim. İşte o zaman ne içim kalacak dedi ne de tanım. Kavramlar anlamını yitirecek. Duman, hayat, sigara, seks, mutluluk, aşk, aile, nefret, ölüm... Anlamını yitirecek her şey. Her sigara içişimde bunu ölçüyorum işte gözlerimi kapattığımda o duman içimde dolaşıyor mu onu hissetmeye çalışıyorum. Bir gün gözlerimi kapattığımda sadece kafamdaki sesleri duyacağım. Dışarıdaki seslere kapanmış, kavramlardan arınmış, yeniden var olacağım kafamdaki seslerde. O zaman sigarayı da bırakacağım Behçet abi merak etme. Saatin sesini duyuyor musun? Bak ben duyuyorum. Zamanı hatırlatıyor bana. Her seste anlıyorum zaman ilerliyor. Bir yerde bir şeyler ilerliyor anlıyor musun? İnsanlar ilerliyor ilerlemekten ne anlıyorlar o da boktan bir şey ama neyse onu boşver abi. Koşturuyorlar, yakalamaya uğraşıyorlar. Bilmiyorlar bu boktan dünyada hiçbir şey yakalanmıyor. Onlar da farkında aslında. Kendilerini kandırıyorlar. Onlar yakalamaya çalışmayı seviyorlar. Bekliyorlar. Yeni evi, yeni arabayı, terfiyi, dizinin onsekizinci bölümünü... Bekleyip yakalamaya çalışıyorlar. Yakaladıklarını sanıp yeni kovalamacalara başlıyorlar. Başlangıç kelimesini seviyor onlar. Bir hayatın bitişi ve öbür dünyanın başlangıcı, bir dizinin bitişi yeni dizinin başlangıcı... Şimdi yeniden başlayacağım diyorlar. Yeni bir ben olacak artık diyorlar. Her yer başlangıç vaat ediyor onlara. Bitiş korkutuyor onları. Başlamayı tekrar başlamayı seviyorlar Behçet abi. Ben ise bitişi bekliyorum, onu seviyorum, onu yakalamaya uğraşıyorum. Sen beni anlıyorsun biliyorum abi. Bak sen de bırakmışsın başlangıçları. Ama onlar anlamıyorlar Behçet abi. Sahi ben ne zaman bıraktım kovalamayı, başlangıçları? Onsekizinci yaşımda annem kendini onsekizinci kattan attığında mı? Yok yok Behçet abi daha önce belki de. Ben içimdeki bu lanetle doğdum. Leke gibi. Silmeye çalışıyorsun olmuyor. O leke ben annemin karnındayken oluştu Behçet abi. Lekeyi anneme bulaştırdım ben abi. Sonra da hiç huzur bulamadı annem zaten. Dayanamadı attı işte onsekizinci tam onsekizinci kattan. Leke temizlendi mi annemin içinden bilmiyorum. Ama benim içimde büyüyor. Leke ellerimi sarıyor Behçet abi. Hiçbir şeye yaramıyor bu boktan eller. Tıpkı o pencereden annemi tutup almaya yaramadıkları gibi. Zihnimi sarıyor, bedenimi sarıyor. Dokunmuyorum hiçbir şeye. Bulaştırmayım diye hiç kimseye. Çünkü insalar mutlu. İnsanlar anlam arıyorlar Behçet abi. İnsanlar sabahın boktan saatinde kalkıyorlar, boktan yerlere varıyorlar. Alışveriş yapıyorlar, tüketiyorlar, sevişiyorlar, ürüyorlar, uyuyorlar, konuşuyorlar abi anlıyor musun konuşuyorlar? Büyük bir hevesle konuşuyorlar. Dediklerine inanıp seni de inandırmaya çalışıyorlar. Önemli meseleler konuşuyorlar. Sonra... sonra onlar dua ediyorlar, ölümsüz olmak istiyorlar, yaratıyorlar, var olmaya çalışıyorlar Behçet abi. Ben şimdi onlara dokunup nasıl mahvederim. Anlıyor musun? Bir sigara da sen ister misin Behçet abi? Yok mu? Anladım sen artık hissetmiyorsun içinde dumanın dolaştığını. O zaman ben bu boktan ağzımı kapatayım seni kafandaki seslerle bırakayım. Görüşürüz Behçet abi. Ben artık kalkayım

[eskibiresyayimben]

Ne anlatmak istiyorum,ne söylemek istiyorum bilmiyorum.                                     Derdim ne, durgunluğum niye çözemiyorum.                                                         Dilimden çıkmaya çalışan ama çıkamayan cümleler.                                             Kafamdan atamadığım sorular. Nesin sen diyorum, kimsin?                                  Niye buraya geldin ve neden hala buradasın?                                                        Ne yapmaya çalışıyorsun?                                                                                      Bayılıyorum her cevapsız soruda kendimi küçümsemeye. O acımasız gözlerimi kendime yöneltmeye.                                                                                              Dibe battıkça batmaya bayılıyorum. Battıkça kaçıyorum kendimden,insanlardan.  Yalnızlığı oynuyorum. Oysa biliyorum yalnız kalmaktan küçük bir çocuk kadar korkuyorum.                                                                                                             Bir yanımın umudu varken dünyadan. Öteki yanım gitmek istiyor buradan.           Bir yanım hevesli,öteki yanım çökmüş.                                                                   Bir yanım sevgi dilenirken herkesten -en çok da kendimden- ,öteki yanımı ‘acizsin’ diye suratıma tükürürken buluyorum.                                                         Kendi içimde parçalanıyorum,parçalarım arttıkça toparlayamıyorum.                    Sahi kimim ben?                                                                               

[eskibiresyayimben]

[eskibiresyayimben]

"Eğer insanlar dükkanlarını çalıştırabilmek ve İsa'ya tapınabilmek için bu hayata dayanamak zorundaysa, belki eskisi gibi avcılığa ve sabah yıldızına dönseler daha iyi ederler, diye düşündü."

-Parfümün Dansı

[eskibiresyayimben]

Dünyanın şu koca ömründe insanların kendisiyle baş başa  kalmaktan en çok korktuğu dönemdeyiz. Yalnızlıktan kurtulmak için çeşitli yollara başvurup o yollarda yine kendimizi kaybediyoruz. Eylemlerimiz, konuşmalarımız, yediklerimiz, içtiklerimiz kendimizden öte hep başkaları için. Başkaları için var oluyoruz. Kendimizle konuşmuyoruz. Düşünmüyoruz. Düşüncelerimiz bile başkalarından kopyala yapıştır. Farklı olmak, yalnızlıktan kurtulmak, dikkat çekmek adına kendimizden ne ödünler veriyoruz. Hangimiz biliyor aslında nasıl bir insan olduğunu, nelerden hoşlandığını, gerçekten nasıl bir ruha sahip olduğunu? O kadar alışmışız ki belli kalıplara girip belli şekilde davranmaya bu nedendir ki belli kalıpta olmayan insanları görünce yargılıyoruz. Eşyalara tapıyoruz, gördüğümüz nesnelerle başkalarına değer biçiyoruz, o nesnelerle var olmaya çalışıyoruz. Varlığımızı bu kadar basite indirgeyip o eşyaların içine tıkıştırıyoruz. Varlığımız kimi zaman bir marka ayakkabının içinde kimi zaman son model bir araba kimi zaman ise sahip olduğumuz makam ve ismin içerisinde. Ruhumuzu dinlemeyi öğrenmezsek yaşlı dünyanın sonunun sorumlusu biz olacağız. Herkesin ruhunu ve aklını dinlemeyi öğrenmesi dileğiyle.!