Echte liefde
Toen Milan en ik net samen waren, heb ik altijd gedacht dat we nooit voor altijd samen zouden blijven. Wij zouden samen niet oud worden, en dat zou dan door mij komen. Ik had het idee dat dit niet alles is wat het leven mij te bieden heeft, ook op het gebied van de liefde. Misschien dat dit ook komt doordat ik mijn droomman altijd voor me zag als een muzikant met halflang haar, wat tatoeages en een baardje en dat we een superspannend leven zouden leiden in Amsterdam. Op het baardje na, komt Milan er niet bij in de buurt.
Soms, heel soms, denk ik nog steeds aan dat moment. En ja, dan denk ik nog steeds wel eens dat wij niet voor altijd duren. Toch gek, eigenlijk. Milan is lief voor me, we hebben heel veel lol samen, zitten met heel veel dingen op één lijn, ik kom aan m’n trekken (en hij ook), we gaan er vaak op uit samen, doen leuke dingen, hebben zelden ruzie. Waarom ik dan toch elke keer dat idee in m’n hoofd haal? Geen idee.
Dit weekend is hij een weekend weg met zijn ouders en zus. Nee, ik ben niet mee. Ook al was ik meegevraagd, had ik het aanbod beleefd afgeslagen, maar dat heeft hier niks mee te maken. En dan toch mis ik hem. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het heerlijk om even alleen te zijn en te doen waar ik zin in heb zonder met iemand rekening te hoeven houden. Maar dan denk ik wel eens, ik zou nooit mijn hele leven alleen kunnen zijn. Of langer dan een weekend.
Misschien dat alles wel in mijn hoofd zit en ik dit mezelf aandoe. Dat het niet de schuld is van Milan, maar van mezelf. Ik kan zelf namelijk alles veranderen in mijn leven wat ik wil. En waarom moet overal verdomme zoveel druk achter zitten? Waarom is het ‘erg’ dat Milan mijn eerste vriendje is en ik daarom nog nooit een ander geneukt heb? Het resultaat is hetzelfde toch,en uiteindelijk eindigt alles in een sleur en gewoontes. Even relativeren, dat helpt misschien. Ja, dat lucht op.