Kendimi tanımayan, ne istediğini bilmeyen biriyim sanki artık. Düşüncesizce olan davranışlar gibi. Neden mi?
Beni anlayan, anlaması gereken tek kişiyi ya da anladığını sandığımı... eriyip giden buz parçası misali görüyorum. Evin içinde benim tek değerlim olanı. Uzattım evet. İnsan diye nitelendiririz onu, hiçbir yere sığdıramayız. İşte onun bir parçası olarak hak etmediği halde yazıyorum. Değerlerimiz nerede, arada ki saygı?
Aptal gibi hissetmek berbat, biliyor musun benim hiç öfkem olmadı. Ve o öfkeyi yaratıp çekilmez bir insan yapmayacağım kendimi. Ayakta durup izleyeceğim yalnızca.













