Przed snem przychodzą mi do głowy świetne teksty, tylko że lenię się je zapisać i zasypiam, zapominam.
Każdego dnia pojawia się w mojej głowie ta sama myśl.
Każdego dnia od dwóch lat.
Jest przy mnie osoba, z którą łączy mnie więź. Mogę mu wszystko powiedzieć, mogę płakać, pokrzyczeć. Mogę przestać oddychać ale On i tak wciąż będzie moim przyjacielem. Łączą nas dwie rzeczy: fotografia i przeszłość. Prawdę mówiąc nie wiem co bardziej. Gdy pomyślę o tej naszej przeszłości, często zaciskam zęby i staram się być niewzruszona, pomimo tego że wewnątrz pamiętam rozdzierający ból.
Już drugi rok brakuje kogoś wśród nas. Prywatna tragedia powoli ustępuje i odstępuje nam miejsce na normalne życie. Dwa lata temu myślałam, że ten czas nigdy nie nadejdzie. Dwa lata temu życie potraktowało nas oboje w sposób na który brakuje słowa. Bo jak można opisać słowem przeogromny ból, afekt, gorycz w gardle, koniec wewnętrznego świata, psychiczny upadek i te niezliczone łzy.
Już mija drugi rok. Pomijam fakt, że wszystko pamiętamy tak jakby zdarzyło się to wczoraj. Pomijam wiele rzeczy, które gdyby wyszły na światło dzienne.. Nie pomijam natomiast tego, że gdybyśmy od tamtej pory nie wspierali się wzajemnie – teraz prawdopodobnie od dwóch lat nie byłoby również i mnie. Jestem Ci wdzięczna.
Dlaczego wspominam o tym złym, smutnym czasie? Dlatego, że jeszcze o nim nie zapomniałam.
Czuję się do tego przywiązana, czuję że to moje. Bo tak rzeczywiście jest. To moje, ale już tylko wspomnienie.
Czy człowiek kiedyś zapomina o traumach jakie go dotknęły? Czy zapomina o tym co kochał? O tym za co oddałby wszystko?
Odpowiem na to za rok. Może w końcu zasnę, zapomnę. .
germansingergirl
prguitarman
stormborns
blakekathryn
pixelskylines
kaledo-art
