★
The Bowery Presents
PR's Tumblrdome
Lint Roller? I Barely Know Her
Sade Olutola
ojovivo
The Stonewall Inn
No title available
cherry valley forever
official daine visual archive
Monterey Bay Aquarium
🪼
roma★
@theartofmadeline
No title available
Claire Keane
EXPECTATIONS
The Bright Sessions
No title available
Product Placement
seen from Albania
seen from United States
seen from Malaysia
seen from Zambia
seen from Ecuador
seen from South Africa
seen from United States
seen from Canada
seen from United States
seen from Italy
seen from Malaysia
seen from Philippines
seen from United States
seen from Tunisia
seen from Australia
seen from Philippines
seen from Germany
seen from China
seen from Germany
seen from France
@flanoruzbiz
Fotoğrafın Hikayesi - 1 Emmaüs’ta Konser
Fotoğrafın tarihi 12 Temmuz 2019, yurt dışına çıkışımızın 5. günü, güzel bir Lyon turundan sonra Emmaüs’e gelmiş onun ikinci gününde ise Emmaüs’ün sürekli yaptığı satışlardan birinde minik bir konser vermiştik.
Interrail Günlükleri: Hayalimizin ete kemiğe büründüğü yer, LYON!
Herkese merhaba,
Hem mental hem fiziksel olarak çok zorlandığımız bu günlerde umarım her biriniz keyifli ve sağlıklısınızdır!
Bizi takip edenlerinizin bileceği üzere, gezimizi yapıp bitireli tam 7 ay olmuş. Geziye çıkmadan önce kendimize verdiğimiz sözlerden en büyüğü bunların hepsini canlı kanlı sizlerle paylaşmaktı ama öyle günler yaşandı ki, internetler bulamadık, sokaklarda kaldık, trenlerde uyuduk. Yani çevremizle iletişimimiz çok kısıtlıydı ve aslında iyi ki de öyle olmuş. Yaşadığımız çoğu anı, o an yaşamaya odaklanıp elimizden geldiği kadar çok fotoğraflarla ve videolarla desteklemeye çalıştık. Size hemen ilk tavsiyemizi verelim: Üzerinden zaman geçtiğinde asıl kıymetli olan izlerken sizi o tatlı zamanlara götüren videolar oluyor. O an ne hissettiğinizi ne düşündüğünüzü, nasıl bir ruh halinde olduğunuzu doğrudan size hatırlatıyor. O yüzden böyle gezilere niyetliyseniz, video çekmeyi ihmal etmeyin deriz!
Bizim macera dolu hikayemiz 8 Temmuz 2019 gününün sabahıyla beraber başladı. Aylar öncesinden ilk destinasyonumuzun belli olması ve biletlerimizin çoktan alınmış olması üzerine yaklaşık 3 saatlik bir uçuşun ardından, bu temmuz öğleninde Lyon-Saint Exupéry Havalimanı’na vardık. Öncelikle Enes’in ilk yurt dışı deneyimi olması, benim de kendi ilk deneyimimin üzerinden yıllar geçmesi heyecan katsayımızı fazlasıyla arttırmıştı. Yürüyemeyi bırakın, ayakta dik bir şekilde durmamızı olanaksız hale getiren onlara kilo yüklerimizle beraber Lyon Havaalanı’nın içerisinden çıkıp şehir merkezine gitmenin alternatiflerini araştırdık.
Size Lyon ile ilgili minik ve belki de tek fiyasko haberi vermek isteriz: Saint-Exupéry’den Lyon şehir merkezine ulaşabilmenizin tek ve pahalı bir yolu var. Rhône Express. Ortalama kişi başı (25 yaş altındaysanız) 14 Euro’ya mal olan bu yol ne yazık ki tek alternatif. Yaklaşık 20 dakikalık süren bu yolculuğun ardından şehrin merkezine varmış oluyorsunuz. Biz Lyon’un güzel olduğunu hem gidip görenlerden hem de araştırmalarımızdan defalarca kez duymuştuk ancak yaklaşık 30 şehir gezdikten sonra listemizde hala ilk üçe girer kendisi. Samimi insanları, gotik sokakları, aşırı kalabalık olmayışı, doğayla iç içe oluşu, şehrin düzeni ve temizliği, nereye giderseniz gidin muhteşem manzarası, eğlence hayatı, her şeyiyle bizce tam anlamıyla bir Avrupa şehri! Nehir kenarlarında piknik yapan insanlar, köprülerin kenarlarına bağlanmış bisikletler, sokak sanatçıları, aşırı pahalı olmayan yaşam ve sınırsız konuda müzeleri ve tarihi yerleriyle bize dolu dolu dört gün yaşatan Lyon’da biz en çok nehir kenarında güneş batırırken piknik yapmayı özledik bugünlerde...
Daha ziyade Amsterdam’mış gibi
Unutulmaz bir gönüllülük kampı deneyimi: EMMAUS!
Henüz Interrail planları kendini hiç göstermemişken, ilk düşündüğümüz şey Emmaüs Community’nin düzenlediği yaz kamplarına gönüllü olarak katılmaktı. Zaten daha sonradan bu iki planı birleştirme kararı almış ve uzun soluklu bir yurt dışı serüveninin ilk adımını atmıştık.
Benim daha önceden Fransa’nın Toulouse şehrine 2 saat uzaklıkta bulunan Saint-Gaudens kentinde bulunan kampına katılmış olmam sebebiyle bu sosyal topluluğa ve gönüllü kamplara aşinalığım vardı. Enes’in de benden az kalmayan flanör ruhu sayesinde hemen ikna oldu ve yakın zamanda kamp yerimizi seçeceğiz, güneylerde olmayı ve Interrail maceramızın yoruculuğu kendini iyice göstermeden hem kampta gönüllü çalışıp, güzel bir tecrübe ve arkadaşlar edinip, güzel iki üç hafta geçirmeyi umuyoruz. Kamp yerimiz belli olduğunda sizinle ayrıca paylaşacağızdır, takipte kalmanızı rica edeceğiz. :)
Biraz kurumun kendisinden bahsetmek isterim. Çünkü Avrupa’da bu tarz kurum ve organizasyonlar çok yaygın ve özellikle genç kesimin ilgisi bir hayli yüksek.
Communauté d’Emmaüs 1949′da Abbé Pierre tarafından “fakirlik” ve “dışlanmışlık” ile mücadele amaçlı kurulan bir sivil toplum kuruluşu aslında. Avrupa’nın diğer ülkelerinde de bulunsa da asıl Fransa merkezli olan bu organizasyon yazın haziran ve eylül dönemi arasında tüm dünyaya gönüllü olma fırsatı sunuyor ve bunun için koyduğu tek şart motive olmak şartı.Yani yaşınız, cinsiyetiniz, ırkınız ne olursa olsun, dil bile bilmenize gerek olmadan minimum bir hafta kalmak şartıyla gönüllü olabilirsiniz.İlgilenenler için linki buraya bırakıyorum.
Yapmanız gereken tek şey mayısın ilk haftası açılan başvuruları doldurup kamp yerini seçmeniz. Kamp yerlerini seçerken detaylı bilgileri, nerede uyuyacağınızı, ne iş yapacağınızı ve bölge sorumlunuzun kim olduğunu görebiliyorsunuz. Haftanın beş gününü çalışarak geçirip genelde pazar ve pazartesilerini tatil olarak geçirdiğiniz ve grup aktiviteleri yaptığınız ya da kendi serbest planınızı yaptığınız bu organizasyonda kalacak yere ve yediğiniz yemeğe para ödemiyorsunuz. Cebinizden çıkan tek masraf uçak bileti ve eğer yeşil pasaportlu değilseniz vize oluyor.
Özellikle ilk gönüllülük deneyiminiz olacaksa, şahsi fikrim şansınızı bu organizasyondan yana kullanmanız olacak! Biz kamp yerimizi seçtikten sonra konuyla ilgili size yine yazacağız.
Keşifle kalın!
Öpücükler.
Rhodes / Greece
Lyon / France
Flanörlüğün başladığı şehir olacak kendileri 8 Temmuz’da
Bordeaux / France
Lyon / France #flanoruzbiz #flanour #interrail #flanor (Lyon, France) https://www.instagram.com/p/Bw_42qFA8Ku/?utm_source=ig_tumblr_share&igshid=1jlvlgs8l3dqi
Bari / Italy
Rotamızda burası gözükmüyor... Mükemmel bir yer kaçırmışız değil mi?
Rome / Italy
Bakın ama kızdırmayın bu sokağı bulurum, bu fotoğrafı çekerim... Yapar mıyım?
Havana / Cuba
Hayır oraya gitmedik. Ama böylesi fotoğraflar gördüğüm ve bir tane de kendim çekmek istediğim için mutlaka gitmek istediğim bir yer... Gerçek anlamda flanör olunacak yer sanırım burası...
Flanör, Flanörüz
Flanör aslında gezgindir, aylak bir gezgindir ve gezerken aradığı özgürlük ve biricikliktir. Buraya kadar flanör düşünceyle ilgili her şey bize uyuyor. İnsanları önemsemez ve sevmez de aslında ama gezdiği yerler de şehirlerin kendileridir. Kalabalıklar içinde yalnızdır ve kendini yaşar.
Asi olduğunu söyleyemeyiz flanörün. Bir sisteme başkaldırı şekli değildir dolayısıyla flanörlük. Hatta asi ruhları sisteme adapte edebileceği bile düşünülebilir. Bu noktada biz flanör müyüz? Yoksa domaini yanlış mı aldık?
Cevabının hayır olduğunu umduğum bir soru sordum. İnterrail boyunca çokça taşıyacağımız bir kimlik olduğunu düşünüyoruz flanörlüğün. Çünkü sokaklar flanörün evidir. Evet asi değildir, bir başkaldırı da değildir flanörlük ama tepkisizliğiyle karşı durduğunu savunur çaresizce... Bunun çaresizlik olduğu yorumunu ben yaptım evet ama bizim hepimizin yaptığı da bu zannediyorum.
Tabii ki daha ciddili bir kaynağın adresini bırakıyorum.
İnterrail boyunca garlarda, havaalanlarında, sokaklarda uyurken, insanları izlerken ve orada müzik yaparken, etraftakileri hissederken bir flanör olarak geziyor olacağız.
Bu kolay vazgeçilebilecek bir düşünme ve anlama şekli gibi durmuyor, dolayısıyla evet flanörüzbiz... Sen de mi? O zaman bizimle paylaşsana!
Death - Symbolic.
Death
Sevdiğimiz sanatçıları arada paylaşacağımız bir bölüm oluşturuyorum. Yağmurun bundan haberi yok ve beni dövecek...
Neyse efenim bölümün ilk gönderisini zannederim ergenliğimden beri çok sevdiğim, hala dinlediğim içerisinde bir müzikal ilah barındıran Death.
Bir metal gurubu adından da anlaşılacağı üzere. Biraz farklı bir metal gurubu çünkü adını yaptıkları müziğe verecek kadar yaratıcı bir ekip. En sevilen şarkılarından birini şuraya bırakıyorum. Ben de yazının kalanını bu şarkıyı dinleyerek yazacağım.
Gurubun vokali ve solo gitaristi, bazen ritim gitaristi, bestecisi Chuck Schuldiner. Evet guruptaki herkes çok iyi, ancak o kadar çok isim değişmiş ki Chuck dışında, ve bu isimle o kadar özdeşleşmiş ki ondan bahsetmek zaten bu guruptan bahsetmek olacak. Merak edenler için şöyle vikizero linki bırakıyorum.
Dinlediğiniz şarkı, her şeyi o kadar iyi anlatıyor ki ne anlatacağımı şaşırıyorum, her neyse gurubun metal gurubu olduğunu söylemiştim aşina olamayanlar bu muydu metal diyecekler gibi geliyor, hem evet hem tabii ki sadece bu değil, hayır. Chuck’ın vokalini bu enstrumantel parçada bulamadınız, bu yüzden size grubun karakteristiğini taşıyan bir parça daha armağan ediyorum.
Burada durmak bilmeyen twin pedallar, değişen ritimler tonlar ve rifler bulacaksınız. Popüler bir metal ya da rock parçadan, gurubun parçalarını ayıran işte bu karakteristik özellik. Kesinlikle kaybolamazsınız, sizi uyandırır rahatsız eder ve anlatmak istediğine yaklaştırır içine çeker. Ayrıca, biraz dinlerseniz ömrünüz boyunca soloları ve bu rifleri kilometrelerce uzaktan ayırabilirsiniz...
Bir davul show dinlemek isteyen arkadaşları şu covera alalım sanırım tarihin en iyi coverı falan olmalı.
Ayrıca parçada kullandığı vokal tekniğinden söz edemiyorum, tam olarak nasıl bir eğitimle yapıldığından emin değilim. Bir müzisyen olarak bunun eğitiminin tam olarak verilebileceğini de düşünmüyorum. Çünkü bu şekilde şarkı söylemenin ilerleyen yıllarda (bazen saatler içinde) sizi sesinizden tamamen mahrum bırakabileceği bir gerçek. Yine de Chuck’ın sonu bu olmadı, daha üzücü bir sonla aramızdan ayrıldı. Ayrıntı için tık.
Ne yazık ki beyin tümörü sebebiyle bir kez tedavi olur, ancak hastalık yine nükseder ve gerekli miktar bağışlarla da toplanamaz sonunda 2001 yılında aramızdan ayrılır Chuck.
Ben o zamanlar küçücük bir çocuktum ve bunların hiçbirinden haberim yoktu. Ama onun şarkıları ölümünden yıllar sonra beni buldu yakaladı ve hala ondan bahsetmemi sağlıyor...
A ray of hope
