hiç @fransizolurum - Tumblr Blog

Posts

çakı gibi bir delikanlıydı. aslında en başından belliydi kalbimi kıracağı. gözleri alevler saçardı. onu ilk gördüğümde anlamıştım zaten canımı yakacağını. bile bile yandım. olmaz ya, bana kıyamaz sandım. eğer bu kadar merhametsiz olmasaydı, kendisine ve bana karşı, şuan sağ elimin yüzük parmağında bir nişan yüzüğü olacaktı. herkese zarar veriyordu, başta kendisine. ama bana kıyamaz sandım. eğer öyle olsaydı, bir ihtimal, bu dünyada cenneti yaşardım.

Sen aklıma gelince ben bildiğimi unutuyorum. Sen aklıma gelince ben evimize gidiyorum. Denizli'ye gidiyorum. Sıcak bakışlarına, dokunuşuna, sesine... Yemin ederim çok özledim. Ölüm çok çaresiz bırakıyor insanı. Belki yaşıyor olsaydın bu kadar olmazdım. Bir yerlerde karşılaşma ihtimalimiz olurdu. Bir sokakta yanımdan geçer giderdin öylece... Ne güzel değil mi... İhtimali bile bir başka seni sevmenin. En çok da bu mahvediyor beni işte. İçimde hala yeşeren o umut... Utanmıyor da yeşermeye! Bir mezarın başına gidebilirim en fazla. Ya da bir fotoğrafta görürüm artık seni. Ama mahşer günün ihtimali bile ne güzel değil mi? Birlikte işlediğimiz günahlar var sevgilim. Beraber yanacağız.

O hafta sonunu yanında geçirdim. Denizli'de. Evimizde. Pazar günü ben gitmeden önce biraz mızmızlandın. Gitme demeye başladın. Gitme... Şimdiki aklım olsa kalır mıydım? Yoksa daha erken mi giderdim?

Sonra Dolu Kadehi Ters Tut- Gitme şarkısını açtın. Şimdi o şarkının bize ne kadar benzediğini daha iyi anlıyorum.

Gitme kal,

Ya da beni de yanına al da kalmayayım,

Bir başıma bu diyarda,

Sensiz olamam, yapamam;

Beni de al yanına.

Ağlamaya başladın. Gitmeyeyim diye. Ne yapacağımı bilemedim. Ama gitmem gerekiyordu. Korkmuştum çünkü. Daha önce hiç kimse ben gitmeyeyim diye ağlamamıştı hiç. Korktum sevilmekten. Senin sevginden. Özür dilerim. O gün kaçtım senden. Bir başına bıraktım seni. Bana o hafta sonu evinin yedek anahtarını vermiştin. ''Burası artık senin evin'' dedin bana. Şimdi ben bunu nasıl unutacağım. Sen söyle Gökhan ben ne yapacağım.

Ertesi gün ne güzel bir güne uyanmıştım. O evin kokusunu hala hatırlarım. Slazanger Altın serisi... Sen yani. Belki de o yüzden bu kadar sevdim o evi. Burnumda senin kokun, yanımda sen, dışarıya kar yağmış, yorganın altındayız. Bu benim çocukluğumdu işte. O gün 7 yaşıma geri uyanmıştım. Dışarıdan çıt sesi gelmiyordu. Uyanıktın ben uyandığımda. Zaten hep benden önce uyanırdın. Eskiden bunun güzel bir şey olduğunu düşünürdüm, şimdiyse o zamanlar hayatında başka bir kadın olduğunu düşünüyorum. Hemen kalktın kahvaltı hazırlamaya koştun. Hiç yerinde duramazdın. Her işe illa sen koştururdun. O gün kapının eşiğinden seni izlediğimi hatırlıyorum. Mucize gibiydin. Bazen hiç var olmadığını düşünüyorum. Belki de bir rüyaydı.

O hafta sonunu evde geçirdik. Sonra gideceğim gün geldi çattı. Önce ''Gitmesen olur mu?'' dedin. Sonra olmayacağını anlayınca mızmızlanmaya başladın. Benim koca bebeğim... Dolu Kadehi Ters Tut'un Gitme şarkısını açtığını hatırlıyorum. Ağlamaya başladın. Ne yapacağımı şaşırdım. Koltukta uzanmış Zühtü'yle oynuyordum sadece. O gün bunun çok güzel bir şey olduğunu düşünmüştüm. Çok sevildiğimi... Şuan sadece yalnızlıktan korktuğu için yanına sürekli birilerini çağıran bir adam olduğunu düşünüyorum. O zamanlar da bunu biliyor olsaydım yine de kalır mıydım yanında?

31 aralık 2022

Eve geçtik. İçeriye girer girmez Zühtü'yü gördüm. Sarman erkek kedimiz. O kadar tombul o kadar şirin bir kediydi ki. Ama ben. Ah ben. Neden böyle bir insandım ki o zamanlar? Önceki sene kedimi kaybettiğim için Zühtü'yü hiç şöyle içten sevemedim. Sarılıp öperdim ama Zühtü'yü hiç çok sevemedim. Oysa şimdi o da sensiz kaldı. Belki o senden önce öldü. Belki yaşıyor hala... Belki o fotoğraftan yaşayan bir tek ben kaldım.

Eve gelir gelmez benimsedim evi. Burası benim evim dedim. Bu kedi benim kedim. Bunlar benim ailem. Sevgilim, kedim ve evim. Ben bunu hayal bile edemezken Allah nasip etmişti. O gün hayatımın en güzel günüydü. Ne çok hazırlık yapmıştın sevgilim. Viski, çikolatalar, jelibonlar, çerezler, cipsler...

Ben lisedeyken Carla Morrison'un disfruto şarkısını keşfetmiştim. Sözlerini okuyunca aşık oldum. O gün kendime söz verdim. Aşık olduğum ilk kişiye bu şarkıyı hediye edecektim. Tıpkı lisede hayal ettiğim gibi oldu. Gece yarısına doğru bu şarkıyı açtık. sen televizyondan lyrics'ine bakıyordum ben ise sana. Şarkının sözlerine verdiğin tepkileri izliyordum. Şarkı bitince bana döndün. Gözlerinin içi gülüyordu. O çocuksu mahcubiyetini hafıza kaybı geçirsem bile unutmam. Bir insan sevildiği için mahcup olur mu? Sen olmuştun. 'Hiç mi sevilmedin?' diye düşündüğümü hatırlıyorum. Sonra odamıza geçtik. 2022'ye sevişerek girdik. O günden sonra birbirimizle savaşacağımızı bilmiyordum. İlişkimizin nadir güzel anlarındandır aklımda kalan... Her şeye rağmen, bilseydim gider miydim o eve? Bunların olacağını bilseydim Zühtü'yü daha çok sevmez miydim?

Bazen düşünürüm, karşıma çıkmasaydın nasıl olurdu hayatım? Bu kadar anlamlı şarkıları bilir miydim mesela. Ya da sevmenin ne demek olduğunu bilir miydim. Ben seni severken kalbimin hacmini öğrendim. Bir kalp ne kadar sevebilirse o kadar sevdim seni. Çoğu zaman şaşırdım. Artık alıştım: bir insan bir insanı nasıl bu kadar sevebilir? Sanki bunca zaman sevgimi herkesten kıskanmışım da ne var ne yoksa hepsini sana vermişim gibi...

Ertesi gün uyandık, otobüslere bindik. Vedalaşamadık. Üç gün sonra yanına gelecektim. 2022'ye birlikte girecektik. O üç gün bütün arkadaşlarıma anlattım seni. Büyülenmiştim. İşte o zaman başladı benim sınavım. Çoktan aşıktım çünkü sana. Aslında ilk o gün telefonla konuşurken hissetmiştim. Ama sonra yüzünü gördüm. Gözlerini gördüm. Anladım. Başlamıştı benim sınavım. Lazere başladım o üç günde. Belki çok saçma. Ama benim için çok anlamlı. Beynim ''doğru kişiyi bul'' maddesine tik atmıştı ve artık sıradaki maddelere geçebilirdim. Bir de; sana süsleniyordum tabii ki. Yeni makyaj malzemeleri aldım kendime. Bana çok yakıştırdığın o pantolonu hep giydim. En çok onu giydim hatta. Ne garip: ben sana güzel görünmeye çalışırken yanına gelmeden bir gün önce bacağım yandı lazerden. Ama umurumda bile değildi. Acısını bile hissetmiyordum ki. Heyecandan. Aşktan. Sonunda o gün geldi çattı:

31 aralık 2021

Dünyanın en güzel günü. Hayatımın nakaratı. İkinci doğum günüm. Taa kaç gün evvelinden başlamıştı hazırlıklar. Kaşı bıyığı, cilt bakımı, saçı, başı... Kokulu kokulu spreyler vücut losyonları... Bol paçalı yüksek bel kot pantolon, üzerine beyaz slim fit belde biten basic üst, üzerine bej rengi oversize gömlek. Ayağımda da o çok sevdiğin botlarım vardı. O gün sabahtan akşama kadar hazırlandım. Akşam bir telaş sardı beni. Yetişemeyeceğimi sandım. Senin hayalindi birikte yeni yıla girmek. Sen mutsuzsan ben de mutsuzdum. Seni hayal kırıklığına uğratmak istemiyordum. Otobüs saatinden erken bile gelmiştim oysa ki. 2 saat olmadan yanındaydım. Dörtyol'da inecektim. Yolda gelirken nice hayaller kurdum. Seni istedim sadece. Şimdi düşünüyorum da, iki yıldır değişmeyen tek şey bu olmalı. Karşıma bir cin çıksa. Üç dilek hakkın var dese, tek şey dilerim: seninle mutlu olmak. Bu kadardı aslında. Biz mutlu olmayı beceremiyorduk ama. Bu yüzden olduramadık zaten.

Dörtyolda indim. Akşam ama zifir karanlık. Bir arabanın farları açık. Seni gördüm. North Face montun. Altında Nike eşofmanın. Montu boğazına kadar çekmişsin. Çenenin keskinliğini hatırlıyorum. Gözlerinin parlaklığını. Teninin mermer gibi bembeyazlığını... Ah Gökhan, sana nasıl aşık olmam. O güzelim yüzü kim görür de aşık olmaz? Sonra arabaya geçtik. Sen öne arkadaşının yanına oturdun, ben arkaya. Şoförün yenge dediğini hatırlıyorum. Ebu Bekir... Sen öldükten sonra 3 defa konuştuk onunla. Bir daha da aramadık birbirimizi. İkimiz de hayatında değildik çünkü sen ölürken. Belki de birbirimize pişmanlığımızı hatırlattık. Ondan konuşmadık hiç.

Sonra bir kokoreççide durduk. Sen kokoreç yaptırdın bize. Evimize geldik. O apartmandan içeri girdiğim ilk gün. Nereden bilebilirdim ki bir sene sonra o evden cenazenin çıkacağını. Bilseydim girer miydim o eve?

Aşıktım sana. Ya da aşk'tan daha büyük bir kelime varsa ondan işte. Gözlerine bakınca dünya dururdu. Aklıma hiçbir şey gelmezdi. Kendimi en savunmasız hissettiğim anlarım seninle; gardımı en çok indirdiğim anlarım seninle. Senden bana zarar gelmezdi çünkü. Sen biliyordun ya her şeyi. Tanıyordun zaten beni. Yapmazdın. Aramızdaki aşk bir gün bitse de bana saygından yapmazdın. Biz arkadaş olarak başlamıştık çünkü. Sen de hatırlarsın. Hatırlarsın değil mi?

O gün uyuyakaldın. Nöbetten çıkmıştın dayanamadın. Uyandıramadım seni ilk başta. Uyanmanı çok istiyordum ama uyandırmak da istemiyordum. Kaşların, kirpiklerin, saçların... Sırt üstü yatıyordun. Biz dizini kaldırmıştın. Sonra yatağın yanına diz çöktüm. ''Gökhan... Gökhan'' seni öptüm. Uyandın. Gülümsedin. ''Hep bunun hayalini kuruyordum.'' dedin. Ben de seninle birçok hayal kurmuştum. Ama benim kurduğum hayaller sadece seninleydi ya, seninki de öyle sandım. Nereden bilebilirdim ki herhangi birisi olduğumu? Sonra yürüyüş yaptık biraz. Çiğköfte yedik. Üzerime senin eşofmanını ve senin sweatini giydim. Yoldan geçerken bana bir çiçek koparttın kaldırım kenarından hatırlar mısın? Şimdiki aklım olsa saklardım o çiçeği. Hayatımda aldığım ilk çiçekti. Sonra geri döndük kaldığımız aparta. İki ayrı oda vardı. Seni yatağına yatırdım. Üzerini örttüm. Alnından öptüm. Kapını kapattım kendi odama geldim. Alarmımı kurarken sen kapıyı tıklattın. Kucağına yastığı basmışsın. ''Ben seninle aynı şehirde olup senden ayrı yatamam.'' dedin. Birlikte uyuduk. Dünyanın en güzel uykusu. Seninle birlikte uyuduğum her gece dünyanın en güzel uykusuydu. Melekler gibi uyurdum mışıl mışıl. Bulutların üzerinde gibi. Yatağı bile hissetmezdim. Uyku yarı ölüm halidir derler ya, ben de sanki ölmüş gibi hafiflerdim. Sen de hafifledin mi Gökhan? Ölünce yani.

27 aralık 2021 Dünyanın en güzel günü.

Önce çay içmeye gidecektik. Ama sen bira içmek istiyorsun diye başka bir mekana gittik. Bi'Karikatür... En arka cam kenarındaki masa. Karşılıklı oturduk. Otoparktan bir türlü arabasını çıkaramayan bir kadın vardı. Onu izledik utançtan. Seni çok kırdığımı söyledin bana. O kadar üzüldüm ki o gün, nasıl telafi edeceğimi bilemedim. İleride senin beni tarumar edeceğini bilseydim o gün o masadan kalkıp gider miydim acaba?

Sonra sen lavaboya gittin. Ardından ben. Koridor sen kokuyordu. Slazenger altın serisi... Evimin kokusu. Ardından kalktık o mekandan. Önce biraz sokaklarda el ele yürüdük. Hayatımda kendimi bir babamın yanında, bir de senin yanında o kadar güvende hissetmişimdir büyük ihtimalle. O gün seninle evlenmeyi daha çok istedim. İnsan alışkın olduğu düzeni sever. Ben seni o gün ilk defa canlı canlı görüyordum ama 19 yıldır alışkın olduğum düzen sendin sanki. Sonra sen burada kalmak istediğini söyledin. Birlikte apart tuttuk. Öncesinde bir tekele gidip sigara bira ve çerez aldık. Sonra aparta geldik. Masada karşılıklı oturduk yine. Bilseydim yanına oturmaz mıydım? Bilseydim daha çok sarılmaz mıydım? Bir sene sonra o apartın bahçesinde seni bekleyeceğimi bilseydim, bilseydim daha çok söylemez miydim seni sevdiğimi? Sohbet ettik. Ben ailemi anlattım. Dinmeyen acımı, kanayan yaramı... Zaten sana da bu yüzden bu kadar çok sabrettim belki de. Annem ve babam beni istediğim gibi sevmediler diye senden sevgi dilendim belki de. Sen beni kurtaracaksın sandım. Sana inandım. İnandırdın. Ya da ben inanmak istedim.

Biraz duygusallaştık. Bana nasıl evlenme teklifi edeceğini anlattın. Tokat'ta bir rum meyhanesi varmış. Önce oraya gidip iki kadeh bir şeyler içecektik. Sonra bana evlenme teklifi edecektin orada. Anlatırken ağladın. Sen ağladın ben ağladım. Sonra kalktık. Sen benim botlarımı giymeye çalıştın. Aynı botları sen öldükten sonra ihtiyacı olan birilerine, senin hayrına bağışladım. Ruhuna değsin sevgilim. Sonra akşam oldu. İkimiz uzanmaya başladık. Ben gitmek istedim. Sen yine istediği olmayınca ağlayan çocuklar gibi mızmızlandın. Kavga çıkardın. Kalmayı kabul ettim. Uyudun. Seni izledim. Ellerini, yüzünü, dudaklarını, kirpiklerini, kaşlarını. Uzansam orada işte. Ama hayal değil mi? O günlere geri dönebilir miyiz? Seninle vedalaşmak istemiyorum. Lütfen. Sen olmaz hayır. Ne olur gitme aklımdan.

İnsanlar sadece deliliği görürlermiş. Kimse bizi neyin delirttiğini bilmiyor. Ben evimi kaybettim. Dünya bana bir çift kehribar rengi gözü çok gördü. Sizi hiçbir zaman affetmeyeceğim. Ben ayağa kalkmaya çalıştıkça hepiniz sırasıyla engel oldunuz bana. Tek derdim kendimi kurtarmaktı. Hepinizden darbe yedim. Hepinizi de en çok ben sevdim. O çocuk sizi hiçbir zaman affetmeyecek. Çünkü onun hiçbir suçu yoktu.

Ben covid olduktan sonra biz barıştık. Daha sonrasında 2022'ye birlikte girmek istedik. Önce sen benim yanıma geldin. O gün dünyanın en güzel günlerinden birisiydi. Saçlarım maşalı, simsiyah giyinmişim, ders çıkışı buluşacağımız yere geldim. Seni aradım. Seni bekledim. Sokak köpeklerine selam verdim, yolda kendi kendime güldüm, hep aynalara baktım, o günü hiçbir zaman unutmak istemeyeceğimi biliyordum. Valiliğin karşısındaki parkta bir araba durdu. Hemen karşıya geçtim. Ağzımda maske vardı. Seni bırakan arkadaşın beni hiç görmemişti. Ama sana ''Yenge bu mu?'' diye sormuş. Biz birbirimizin ruh eşiydik Gökhan. Herkes farkındaydı aslında bunun. Belki sen de farkındaydın. Ama sahip çıkamadık birbirimize. Şimdi sen gittin. Ben de burada vademi doldurmayı bekliyorum. Günün birinde saçlarım ağarmış, bir hastanede yatarken, son nefesimi verirken gülümseyeceğim. Yanımda kim olursa olsun, ben ölünce Gökhana kavuştu diyecekler.

Dünyanın en güzel parkında banka oturmuş seni beklerken arkamdan ismimi seslendiğini hatırlıyorum. İsmimi senin ağzından ilk defa canlı olarak duyuyordum. Arada telefon da yoktu hem. Kuşların cıvıltısı kesildi. Arabaların sesi kesildi. Parktaki çocukların, annelerin, babaların sesi kesildi. Dünyanın nüfusu 2'ye düştü. Ve tek bir ses yankılandı. Senin sesin. North Face montun, altında kamuflaj pantolonun, botların... Uykusuzluğun bir de... Nöbetten çıkıp gelmiştin yanıma. Dünyanın en güzel gözleri bana bakıyordu. Ne büyük şans. Senin gözlerini görmüşüm. Dünya üzerinden bir Gökhan geçti ve ben onun hayatına dahil olmuşum. 27 Aralık 2021 günüydü bizim ilk buluştuğumuz gün. Nereden bilebilirdim ki tam bir sene sonra o gün öldüğünü öğreneceğimi?

Evimdeydim. Hiçbir yere ait değildim. Ama ona aittim. Bir çift kehribar göze gömdüm kendimi. Bir sene önce. İnsan insanın sesini unuturmuş önce. Senin sesin bir saniye gitmedi kulaklarımdan. Ben seni beklerken cenazen geldi. Ciğerim yandı. Neyleyim. Bencildim. Kendime bunu ben yaptım.

Günler öyle geçti. Hep konuştuk. Çok konuştuk. Bir insanın en sevdiği rengi bile dinlemek sıkıcı değilmiş aslında. Anlatsa yine dinlerdim. Hep dinlerdim. Eğer bir şansım olsaydı, onunla yeniden tanışmak isterdim. Ama şimdiki ben olarak. Daha cesaretli. Hayatımın en mutlu günleri sayıları takip ede ede tükeniyordu. Sonra o gün geldi çattı. Kavga ettik. Sen beni yanına çağırdın. Ben gelmedim. İstediği olmayan her çocuk gibi mızmızlandın sen de. O gün telefonu kapattık, ertesi gün covid olduğumu öğrendim. Bir gece kaldığım yurdun bir odasında kaldım. Tek başıma. Uyku uyuyamadım, korktum. Sadece seni istedim yanımda. Ama gurur ya, sana da yazamadım. Okuduğum şehirden ailemin yanına gönderdiler. Sonra covid test sonucumu paylaştım. Hemen aradın. Ağlayarak. Sevdiklerinin ölmesinden ne kadar çok korkuyordun. Hiçbir sevdiğinin öldüğünü görmedin Gökhan. O gün sana sitem ettim. ''Ben seni bekledim, sen neredeydin Gökhan?'' Nereden bilebilirdim aynı cümleyi sen öldükten sonra da söyleyeceğimi?

Çok acıklı bir şarkıda dans ediyoruz seninle. Ellerim boynunda, ellerin belimde... Etraf karanlık. Yalnızca yüzlerimizin yarısına ışık vuruyor. Göz göze gelsem seninle. Tam da şimdi. Sadece görsem seni sadece görsem. Dünya gözüyle mezarına gelmeden göçmeyeceğim buradan. O gün sadece tek bir şey söyleyeceğim. ''Gün olur, herkes evine döner.''

Tanıştığımız o günü hatırlıyor musun? Hayatımın en güzel günlerinden birisiydi. Hayatımın hikayesi olacağını nereden bilebilirdim. Bize bir mutlu son yazacağım sevgilim. Ama önce her şeyi son kez hatırlayıp buna bir son vermekte sıra... 21 Kasım 2021. O zamanlar Yunus Emre diye bir çocukla konuşuyordum. Hatta seninle tanışmadan birkaç gün önce onunla ilk defa buluşmuştuk. Güzel günlerdi. Nereden bilebilirdim ki hayatımın tarumar olacağını. Tanıştığımız günü hatırlıyorum. Annem işteydi. Ananemlerdeydim. Ananem içeride yemek yapıyor. Evde sadece o ve ben varız. Üzerimde siyah uzun kollu bir üst. Altımda siyah kot pantolon. Saçlarım omuzlarımda. Turuncu. ''Hadi arkadaş olalım.'' Hatırlıyor musun? Sen benim en yakın arkadaşımsın. Ve hep de öyle kalacaksın. Seninle tanıştığımda öyle muhteşem de bi hayatım yoktu aslında. Annemle babam ayrı, üniversitede ilk yılım. Yokluk, ailevi problemler, kavga, dövüş, nefret... O gün 4 saat konuştuk hatırlıyor musun? İlk konuşmaya başladığımızda ananemin mahallesinin bütün sokaklarını gezmiştim. Telefonu kapatınca annemle bi pastaneye gittik çay içmeye.

Anneme aşık olmaktan korktuğumu söyledim. ''Anne ben aşık olmaktan korkuyorum, ya kalbim kırılırsa?'' O gün hissetmiştim bir şeylerin kötü olacağını. Bir panik haliyle anneme dökülmüştüm aslında. Halbuki yaptığın hiçbir şey yoktu. Oysa adını duymak bile içimde bir şeylerin koptuğunu hissettirmişti. Gökhan. O gün telefonu kapatırken ne söylediğimi hatırlıyor musun? ''Sen benim babama çok benziyorsun, ben galiba seninle evleneceğim.'' İkimiz de sustuk ardından. Sonra telefonu kapattık. O hafta geceden sabaha, sabahtan geceye kadar konuştuk. Bir insanın bana bu kadar benzediğine inanamıyordum. Bir şeyin içindeydim, ve sürükleniyordum. Ben seninle tanıştığım gün aslında kefeninin rengi belliydi. Ben senin yanındayken bile sana doyamıyordum. Yanındayken bile hasrettim. Her şey çok güzeldi. Bulutların üstündeymişim, bilmiyordum. Bir insanın bir insanı bu kadar sevebileceğine inanamıyordum. Ellerin, gözlerin... Ah o gözlerin...

Birisiyle tanışırsın, sanki hayat seni onun için hazırlamıştır. Çektiğin onca acı, yaşadığın onca zaman, edindiğin bütün tecrübeler sadece ve sadece ona hazır olmak içindir. Hayatım boyunca hiçbir şeyin sahibi olmak istemedim. Kendimi de hiçbir zaman bir yere ait hissedemedim. Hep eğreti durdum. Ailemin yanında bile. Kimse yokluğumu hissetmez diye düşündüm hep. Nereden bilebilirdim ki Denizli'nin bir köyüne ait olduğumu? Nereden bilebilirdim ki çocukluğumdan beri dinlediğim o şarkıyı senin de dinlediğini? Nereden bilebilirdim ki senelerdir arkadaşlarıma anlattığım yunan efsanesindeki ''diğer yarım''ın sen olduğunu? Nereden bilebilirdim ki benim de bir ailem olduğunu? Ve o ailenin sen olduğunu? Ve senin toprağın iki metre altına gireceğini? Kefenin ben olsaydım keşke. Keşke o gün, o gün öldüğünü öğrendiğimde, hayatımın mahvolmasına izin vermeyip ben de senin yanına gelseydim. Keşke kendimi parça parça kaybedeceğime tek seferde bitirseydim.

bizi ben ayırdım sonumuz ölüm oldu

yerden bakınca anladım gökyüzüne sahipmişsin

hani bizim sevdamız eritirdi dağları zamansız esti bak, ayrılığın rüzgarı

yerim yurdum falan vardı

haberin yok, olmasın da

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

hiç