ShoqĂ«ria moderne duket se çdo ditĂ« e mĂ« shumĂ« po pĂ«rshkohet nga fryma apo sĂ«mundja  e egoizmit. Fjala egoizĂ«m, vjen nga latinishtja EGO, qĂ« do tĂ« thotĂ« mĂ«nyra e tĂ« reaguarit, duke kufizuar dhe shkatĂ«rruar interesat e tjetrit pĂ«r hir tĂ« vetvetes. Edhe pse njeriu e di, dhe e ka shumĂ« tĂ« qartĂ« se egoizmi nuk Ă«shtĂ« diçka e mirĂ«, e efektshme, e ndershme dhe se nuk Ă«shtĂ« diçka qĂ« e ndihmon pĂ«r tâu rritur, ai pĂ«rsĂ«ri bĂ«het pre i egoizmit. Harron qĂ« Ă«shtĂ« i krijuar nga dashuria e pĂ«r dashuri, do tĂ« thotĂ« Ă«shtĂ« krijuar pĂ«r tĂ« dashur, e pĂ«r tâu dashur dhe gjithashtu pĂ«r tâu rritur nĂ« marrĂ«dhĂ«nie me tjetrin, e jo pĂ«r tâu  mbyllur nĂ« njĂ« guaskĂ« apo nĂ« egon e vet. Siç e dimĂ«,  njeriu qĂ« nga zanafilla nuk Ă«shtĂ« krijuar tĂ« qĂ«ndrojĂ« vetĂ«m, por me tĂ« tjerĂ«t e pĂ«r tĂ« tjerĂ«t.
Pra, njeriu është krijuar të jetojë në botën e marrëdhënieve me njerëzit e tjerë, sepse jashtë marrëdhënieve me të tjerët ai e ka të vështirë të jetojë, kështu që humaniteti i tij është pasojë e të jetuarit mes njerëzve. Njeriu nuk është krijuar të jetojë vetëm. Pavarësisht se ndonjëherë mund ta ndjejë të nevojshme të rrijë edhe vetëm, për të reflektuar mbi vetveten që të arrijë deri tek një ndryshim i efektshëm, por kjo vetmi është e ndryshme nga egoizmi e nga  dashuria ndaj vetes. E dimë se bota e marrëdhënieve me të tjerët është kusht për ekzistencën e individit. Sepse njeriu rritet, zhvillohet, edukohet e formon personalitetin  në marrëdhënie me tjetrin. Psikologu i famshëm Alfred Adler thotë: Individi që nuk interesohet për të tjerët, has në jetë vështirësi të mëdha dhe është ai që dështon më shpesh në qëllimet e tij. Njeriu është i formuar i tillë, që të kërkojë interesin e të tjerëve e gjithashtu të tregojë interes për të tjerët.
Lind pyetja: A është egoizmi një kujdes real për vetveten? A është egoizmi dashuri ndaj vetes?
Për shumë vite me radhë, ka  ndodhur që të ngatërrohet dashuria që njeriu ka për veten me egoizmin. Por është mirë dhe  kërkohet ta kemi të qartë që të duash veten (kur them të duash veten kam parasysh pranimin dhe vlerësimin e vetes me pozitiven dhe negativen) nuk do të thotë të jesh egoist, por do të thotë të jesh një njeri i formuar, i pjekur dhe i edukuar, të jesh një njeri i matur. Sepse ne e dimë se në aspektin fetar dashuria ndaj  tjetrit është virtyt, atëherë edhe dashuria ndaj vetes është virtyt e nuk është egoizëm. Sepse, edhe Shkrimi i Shenjt na porositë që të duam tjetrin si veten. Gjithashtu këtë e gjejmë edhe në aspektin psikologjik, i cili nuk pranon se dashuria ndaj vetes dhe dashuria ndaj të tjerëve e përjashtojnë njëra-tjetrën, por përkundrazi  ato e forcojnë  njëra- tjetrën. Sepse dashuria ndaj vetes dhe tjetrit nuk mund të shihen te ndara.
KĂ«shtu qĂ« njeriu e ka tĂ« nevojshme e tĂ« domosdoshme qĂ« tĂ« jetĂ« i bashkuar me tĂ« tjerĂ«t. E kjo nevojĂ« fshihet prapa tĂ« gjitha dukurive qĂ« pĂ«rbĂ«jnĂ« njĂ« gamĂ« tĂ« tĂ«rĂ« tĂ« pasioneve njerĂ«zore. Egoizmi Ă«shtĂ« e keqja mĂ« e madhe e njeriut. NjĂ« proverb thotĂ«: Mos u bĂ«j egoist! Do tĂ« thotĂ« mos u sill rreth vetes, mos krijo njĂ« rreth vicioz qĂ« tĂ« pengon pĂ«r tĂ« jetuar mirĂ« e tĂ« pengon pĂ«r tĂ« jetuar nĂ« paqe me veten tĂ«nde e me tĂ« tjerĂ«t. Sipas psikologut S. Freud[1], egoizmi mund tĂ« lidhet mĂ« shumĂ« me narcizmin se sa me dashurinĂ« ndaj vetes. Sepse narcisti Ă«shtĂ« ai qĂ« dashurinĂ« e tij ndaj tĂ« tjerĂ«ve e ka tĂ« drejtuar nga personaliteti i vet. Kurse njeriu qĂ« do veten nĂ« mĂ«nyrĂ« tĂ« drejtĂ« dhe reale, nuk mund tĂ« mos e do, respektojĂ« dhe vlerĂ«sojĂ« edhe tjetrin. Kurse egoisti, bĂ«n tĂ« kundĂ«rtĂ«n, do tĂ« thotĂ«, ai e âdo vetenâ, por nuk e do dhe nuk e respekton tjetrin. Egoizmi dhe dashuria ndaj vetes janĂ« larg nga tĂ« qenurit identik, nĂ« tĂ« vĂ«rtetĂ« janĂ« tĂ« kundĂ«rta.
Njeriu egoist shfaq njĂ« sens tĂ« ekzagjeruar tĂ« rĂ«ndĂ«sisĂ« sĂ« vetes â e njĂ« preokupim pĂ«r tĂ« qenĂ« i admiruar, si dhe mungesĂ« ndjeshmĂ«rie pĂ«r tĂ« tjerĂ«t. ĂshtĂ« i interesuar vetĂ«m pĂ«r veten, çdo gjĂ« e kĂ«rkon vetĂ«m pĂ«r vete, nuk ndjen asnjĂ« lloj kĂ«naqĂ«sie nĂ« dhĂ«nie, por vetĂ«m nĂ« marrje. BotĂ«n rreth vetes e shikon vetĂ«m nga  kĂ«ndvĂ«shtrimi çka mund tĂ« pĂ«rfitojĂ« prej saj e jo çka mund tĂ« ofrojĂ« apo tĂ« dhurojĂ«.
Gjithashtu, ai nuk shfaq interesim pĂ«r nevojat e tĂ« tjerĂ«ve, dhe nuk ka respekt pĂ«r dinjitetin dhe integritetin e tyre. Ai nuk sheh asnjĂ« gjĂ« pĂ«rpos vetes. Ădo person dhe çdo gjĂ« e vlerĂ«son nĂ« aspektin e dobisĂ« sĂ« tyre pĂ«r tĂ«. Ai, nĂ« thelb Ă«shtĂ« i paaftĂ«Â pĂ«r dashuri. ĂshtĂ« ai, i cili nuk di tĂ« dojĂ« veten e aq mĂ« pak tjetrin. E kjo na bĂ«n tĂ« kuptojmĂ« se kujdesi pĂ«r tĂ« tjerĂ«t dhe kujdesi pĂ«r veten janĂ« mundĂ«si tĂ« pandashme.
Njeriu egoist nuk e do veten aspak. E kjo mungesĂ« e dashurisĂ« pĂ«r veten, qĂ« Ă«shtĂ« vetĂ«m njĂ« shprehje jo produktive, e lĂ« atĂ« tĂ« zbrazĂ«t dhe tĂ« frustruar[2]. Ai, nuk Ă«shtĂ« i lumtur, por i shqetĂ«suar, i ankthshĂ«m dhe pengon veten e vet pĂ«r tĂ« jetuar jetĂ«n e pĂ«r ta realizuar atĂ«. KĂ«rkon vĂ«mendje e admirim tĂ« vazhdueshĂ«m nga çdo njeri, sepse mendon se Ă«shtĂ« i âveçantĂ«â. I jep gjithmonĂ« vetes tĂ« drejtĂ«. Ai e quan ekzistencĂ«n e tĂ« tjerĂ«ve si iluzion ose si tĂ« dyshimtĂ«.
Pra, njeriu egoist, ka tendencĂ«n qĂ« ta mbivlerĂ«sojĂ« rĂ«ndĂ«sinĂ« e rolit tĂ« vet nĂ« situata e ngjarje tĂ« ndryshme. Mendon se Ă«shtĂ« autori i vetes sĂ« vet, i jetĂ«s sĂ« vet dhe i shoqĂ«risĂ«. Ndjehet i vetĂ«-mjaftueshĂ«m, e synon ta zĂ«vendĂ«sojĂ« edhe Zotin, por edhe tĂ« bĂ«jĂ« krejt pa tĂ«. Mendon se nuk i detyrohet askujt me pĂ«rjashtim tĂ« vetvetes dhe pretendon tĂ« ketĂ« vetĂ«m tĂ« drejtĂ«.[3] ĂshtĂ« ai qĂ« dĂ«shtimin e ka shumĂ« afĂ«r vetes, edhe pse ai nuk e lĂ« veten qĂ« ta kuptojĂ« kĂ«tĂ«. Gjithashtu, ka rrezikun mĂ« tĂ« madh tĂ« vuajĂ« nga stresi, ankthi e depresioni.
Pra, egoizmi dhe dashuria nuk mund të qëndrojnë bashkë. Sepse, egoizmi është një papjekuri e ndjenjave të individit. Kurse dashuria nuk mund të mbyllet ndaj nevojave të tjetrit.  Rreziku është që nëse personi nuk bën përpjekje për ta luftuar egoizmin, ai kthehet në një individualizëm e në një indiferentizëm të theksuar. Fjala indiferencë, do të thotë të mos jetosh dhe të mos lejosh ndryshimin mes gjërave, të mos lësh hapësirë apo të mos i japësh jetë një ndryshimi të aftë që të krijojë një ndryshueshmëri, që do të thotë, mbyll zemrën për të mos marrë parasysh nevojat e tjetrit, mbyll sytë për të mos parë atë që e rrethon, largohet për të mos e lënë veten të preket prej shqetësimeve e problemeve të të tjerëve. Gjithashtu, shfaqet një mungesë vëmendjeje ndaj realitetit që e rrethon. Ka një ftohje shumë të fortë ndaj tjetrit, aq sa arrihet deri tek eliminimi i pranimit të tjetrit, si dhe identitetit të tij.
Pra, duket se Ă«shtĂ« njĂ« urgjencĂ«, qĂ« njeriu tĂ« fillojĂ« dhe tĂ« reflektojĂ« mbi kĂ«tĂ« sĂ«mundje tĂ« egoizmit qĂ« çon deri nĂ«  indiferentizĂ«m. Egoizmi dhe indiferentizmi, janĂ« e kundĂ«rta e dashurisĂ«. E kĂ«tĂ« e gjejmĂ« edhe nĂ« kĂ«tĂ« thĂ«nie: âE kundĂ«rta e dashurisĂ« nuk Ă«shtĂ« urrejtja, por Ă«shtĂ« indiferentizmiâ. Dhe e kundĂ«rta e jetĂ«s, nuk Ă«shtĂ« vdekja, por indiferenca. Indiferentizmi Ă«shtĂ« paaftĂ«sia ose mosdĂ«shira e njeriut pĂ«r tĂ« ndryshuar botĂ«n e brendshme dhe atĂ« tĂ« jashtme. ĂshtĂ« mosdĂ«shirĂ« pĂ«r ta lĂ«nĂ« derĂ«n hapur pĂ«r tjetrin. ĂshtĂ« ajo ndjenjĂ« qĂ« njeriu humb entuziazmin dhe kontaktin me botĂ«n dhe tjetrin.
 Indiferenca ka tĂ« bĂ«jĂ« me atĂ« qĂ« quhet âfikje e zemrĂ«s.â KĂ«shtu, njeriu nuk mund tĂ« ketĂ« mbarĂ«si, sukses, paqe, duke u mbyllur nĂ« vetvete e duke parĂ« vetĂ«m interesin vetjak.  NĂ«se nuk bashkĂ«punon- apo nuk lejon tĂ« bĂ«het pjesĂ« e bashkĂ«punimit, si me Zotin ashtu dhe me tjetrin, ai mbetet bosh brenda vetes. Sepse egoizmi, indiferentizmi janĂ« mĂ«nyra tĂ« rrezikshme, dhe ka  afat tĂ« shkurtĂ«r pĂ«r tĂ« ndihmuar veten. Njeriu nuk mund tâi ndajĂ« interesat e veta tĂ« vĂ«rteta nga interesat e shoqĂ«risĂ«, pra nga interesat e tjetrit. Ai, mund ta ndihmojĂ« veten, vetĂ«m duke e ndihmuar tjetrin. E kĂ«rkohet qĂ« tĂ« jetĂ« i vetĂ«dijshĂ«m qĂ« prirjet e veta e nxisin ta kĂ«rkojĂ« gĂ«zimin e ta gjejĂ« atĂ« gĂ«zim vetĂ«m nĂ« kontakt me tĂ« tjerĂ«t. GĂ«zimi i vĂ«rtetĂ« gjendet nĂ« marrĂ«dhĂ«niet e ngrohta, atje ku ndihemi sĂ« bashku, larg nga unĂ« dhe mua, aty ku ndodhet NE.
Kërkohet të jemi solidarë e altruistë, sepse solidariteti nuk është vetëm detyrë, por është realizimi dhe garancia më e mirë e sigurisë.
Albert Einstein, thotë: Vetëm një jetë e jetuar për të tjerët, është një jetë e vlefshme. Vlera e një njeriu duhet parë në faktin çfarë jep dhe jo në atë çfarë është në gjendje të marrë.
