gamze

  Bu nasıl dünya,hikayesi zor...  

[gamzeeduru]

"sen nasılsın? keyfin yolunda mı? sevgilim, filiz'im nasıl? onun bir fotoğrafçıda, hiç olmazsa vesikalık bir resmini çıkarıp gönder. kendinin de bir resmini yolla. İkinizi de fevkalade göresim geldi" sabahattin ali (canım aliye,ruhum filiz)

[gamzeeduru]

yenilgi yenilgi büyüyen bir zafer vardır. sırların sırrına ermek için sende anahtar vardır göğsünde sürgününü geri çağıran bir damar vardır. senden umut kesmem kalbinde merhamet adlı bir çınar vardır. sezai karakoç (1971)

[gamzeeduru]

"yine de biri çıksa, nasılsın dese alışkanlıkla iyiyim diyeceğim. kederli olduğum da söylenemez zaten. buna sebepte yok çünkü. ne taze bir ölüye sahibim, ne felaket geçirenlerim var. dedim ya oturuyorum öylece. İyi ki etrafımda kalbimi tanıyan yok.."

[gamzeeduru]

bu kez muhabbeti hayallerimizde etsek. hayal ettiğimiz yerlere gitsek,çay içsek,şiir dinlesek ama hiç gerçek denenlerle kirletmesek hayalimizi. bir kez olsun mecburen yaşamasak,mecburen yapmasak,mecbur olmasak..mümkün olmayan şeyleri söylesek,söyleşsek,inansak hayallerimize. kimsenin derdiyle değil de kendi derdimizle dertlensek. zira ben çok yoruldum başkaları için ağlamaktan. İnsan ne kadar değişik. her şeyi anlarım zannediyor ama kendini bile anlamıyor çoğu zaman. hani mümkün olsa da sayacak olsan yanıldıkların daha ağır gelecektir terazide doğru bildiklerinden. biliyorum ve anlıyorum çok eski zamanlarda yaşayanların söylediklerini. "insan bu dünyada yabancı, yolcu,misafir"diyorlar. ama insan kendine de yabancı değil mi? hem herkesin adı insan evet, ama herkes insan değil ki. misal ki bazıları aynı ömrü yaşasalar da çabuk büyüyorlar, daha çabuk yaşlanıyorlar. daha çabuk ölüyorlar demiyorum zira biliyorum her ölüm erken. herkes için yaşamak güzel, herkesle yaşamak güzel,herkesi hatırlamak güzel. herkesi düşünmek güzel. lakin insan böyle olunca yaşamıyor, herkesi biliyor ama kendini unutuyor hep. kırmamak için kırk yerden kırılıyor. sinemde gönül taşıyorum. ve ne vakit bu haldeyim hiç bilmiyorum. ve sormuyor derdine yandığım kimse derdim nedir diye. hayatta hep korktum birilerinin kalbini kırmaktan, birini incitmemek için incindim. yaralarımı gizledim çoğu vakit, kimseye söylemedim, söyleyemedim belki de. 'geçer'dedim, öyle zannettim. lakin 'geçer'demekle geçmiyormuş, öğrendim. İnsan bazen özler. Öyle çok özler ki. her şeyi özler ama en çok kendini. İçim sıkkın. o kadar sıkkın ki ağlayınca da anlayınca da geçmiyor. oysa ben ağlayınca değil de anlayınca geçer demiştim. hata etmişim yanılmışım. o kadar iyi anlıyorum ki yaşamak yaralanmaktır...