yalniz hissettigim zaman ilk once gokyuzune bakiyorum, yildizlara…
onlar da bizim gibi degil mi sonucta? sonsuz evrende bagimsiz ve yapayalniz birer nokta. iclerinden birini secip icimi aciyorum ona. bazen sadece izliyorum uzun uzun, bazense anlatiyorum icimdekileri teker teker. bag kuruluyormus gibi hissediyorum milyarlarca mesafeye ragmen. aktardigim duygularla birlikte iyi hissediyorum kendimi tum olanlari tekrar dusununce.













