-Neden gülümsedin?
-Gözyaşlarımı tutabilmek için.
Cosimo Galluzzi
One Nice Bug Per Day

JVL
Claire Keane

No title available
TVSTRANGERTHINGS

Love Begins

Janaina Medeiros

tannertan36
"I'm Dorothy Gale from Kansas"
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year

Kaledo Art
$LAYYYTER
i don't do bad sauce passes
sheepfilms
Show & Tell
dirt enthusiast
we're not kids anymore.

shark vs the universe
d e v o n
seen from United States

seen from Germany

seen from T1

seen from Türkiye

seen from France
seen from Canada

seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Canada

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from United States
seen from Argentina

seen from United Kingdom

seen from United States
@gecelotusu
-Neden gülümsedin?
-Gözyaşlarımı tutabilmek için.
her türden çok yorgun hissediyorum kendimi
şırıl şırıl akan derenin yanına oturmuş akıp giden suyu izliyordum. Düşündüm hayatta böyle değil miydi ne olduğunu anlamadan akıp gidiyordu. Ama ona rağmen devam ediyorduk çünkü devam etmeye zorunlu bırakılıyorduk, başka şansımız yoktu ki, yoksa var mıydı?
uzun zamandır ağlayarak içimi dökmemiştim
bazı şeyleri tekrardan hissetmek istiyorum ama olmuyor.
gecenin sessizliğine gömdüm seni ışığını uzak tut benden boşuna heves etmeyeyim
. . .
Tolstoy der ki, 'sadece derin sevgisi olanlar, derin acıları hissedebilirler.' Dostoyevski de ilave ediyor ve diyor ki, 'büyük bir akıla ve derin bir yüreğe sahip olanlar için acı çekme kaçınılmazdır.'
üşüyorum anne neden ben üşürken üstümü örtmüyorsun ki?
:/
Ne zaman bedbin bir insan olmaktan çıkacaktı bilmiyor idi. Soğuk kaldırım taşına oturmuş meyus hallerine akıl sır erdiremiyordu, burada oturmuş ne halt ediyordu hiçbir fikri yoktu. Sadece her şeyden bunalmıştı, onu anlamayan insanların gözünde suçlu duruma düşmesi içinde canhıraş feryatların çıkmasına sebep oluyor idi. Ama o dışarıdan o kadar sakindi ki sanki fevkalbeşer bir güç gelip ona güç vermişti. Ama tabi ki öyle olmamıştı. İstemediği kadar yansıtıyordu dışarıya bunu biliyordu. Hissiz payidar bir hayat yaşayacağını düşündü, saçma kader anlayışının ona vurduğunu ve imtihan denen şeyin ona fena halde çarptığını düşündü. Soğuk kaldırım taşında her yeri donmuş bir şekilde kalktı, ağlamaktan şişmiş gözlerini bir kere daha sildi artık canı acımıyordu, yeterince alışmıştı veya sadece öyle sanıyordu...
Nedir ki bu yaşama çabanız, ucunda hayal kırıklarınız ile dolu hediye mi veriliyor? Yoksa sadece korkuyor musunuz?
Hep inanmak istedim ama olmadı.
Geceye gömdüm seni, ama ruhumdan daha karanlık olan bir geceye.
Ne geceler aynıdır ne de gündüzler. Gündüz neşeli eğlenceli bir o kadar mutluyuz dur, ama geceler farklıdır geceler bizim karanlığa girip sığındığımız tek yerimizdir. Kimse olmaz yanımızda gün içinde belki herkes vardır ama geceler öyle olmaz herkes’den uzaklaşır kendi limanımıza kendi hayal dünyamıza ışınlanırız. Şarkılar ise gece dostumuzdur bizi hayal dünyamıza götüren araçtır bir uçak gibi değil mi?