anksiyete ataklarım giderek sıklaşıyor. sürekli ağlıyorum. sinirlendiğim zaman sırtımda yanma ve batmalar oluyor, kaşınıyorum. neden varım sorusunu kendime çok fazla sormaya başladım. odaklanamıyorum. ders çalışmayı seven birisiyim. belki de birisiydim. artık istesem de çalışamıyorum. ben ders çalışmak, kitap okumak, dizi izlemek istiyorum. şarkı dinlerken şarkıya odaklanmak istiyorum. ben hiçbir şeye odaklanamıyorum. içimde sürekli olarak mutsuzluk var, hayallerimi kaybediyorum. sürekli hayal kuran ben, kendi hayallerimi yok ediyorum. bu beni mahvediyor, çok yoruyor. ben dinlenmek istiyorum. gerçekten çok yorgunum. ergenlik değil bu. yemin ederim değil, ben sadece tek kalmak istiyorum. insanlar nankör, samimiyetsiz ve hadsizler. ben de bir insanım ve eğer böyleysem kendimden daha fazla nefret ederim. bana saygı duymayan birine saygı duymam. bu çok normal. olması gereken de bu değil mi zaten? bir şeyler yapmak istiyorum. isteyerek, severek ve sabit kalarak. sadece onunla ilgilenerek. ekmek almak için sıra beklerken ellerim titremesin, gözlerim dolmasın istiyorum. yolda yürürken önüme bakmak istiyorum, yere değil. göz teması kurabilmek istiyorum. güvenebilmek istiyorum, sevilmek de istiyorum. değer verdiğim, bana değer versin istiyorum. kendi sorunlarımla uğraşırken sırf mutsuz ya da sinir çıkarmak ya da başka sebeplerden ötürü bana yazandan kurtulmak istiyorum. ben beni düşünmek, bana iyi gelmek istiyorum. ben, ben olmak istiyorum. buradan gitmek ve tek başıma yaşamak istiyorum. bunu her şeyden çok istiyorum. yeniden hayal kurup onun için çabalamak ve başarmak istiyorum. istiyorum ama gücüm yok, yoruldum. sakin olmak ve kalbim sıkışmadan nefes almak istiyorum. her şeyin düzeleceğine inanmak istiyorum. kendimde beğenmediğim her şeyi değiştirmek istiyorum. belki de kendimi kaybetmek istiyorum, emin değilim.














