"kışın soğuk girmesin diye pencereye naylon, üstüne de tahtalar çakılı yarı inşaat halinde bir evde, yalnız bir adam yaşardı. yazları da o tahtaları söker, yerine çivilerle tül tutturur yazı geçirirdi öyle. tahtaları yine başka kışa kadar bir kenarda saklardı. kimse buraya bir cam taktıralım, pencere yaptıralım dememiş, demiş olsaydı zaten kimsesiz demezdim. e haliyle biz de çocuğuz. sonra yine bir kış günü gözlerini yumdu o hayata. ve o tahtaları söküp mezarına döşediler adamın. bu dünyadan her şeyini götürebilen tek adam odur benim gözümde. bazen sıcacık bir evin, duvarların, insanların içinde otururken birden hüzünlenmem tamamen bundan."









