Mitolojik Hikâye: Ayın Eli ve Saçların Tapınağı
Zamanın başladığı vakitlerde, insanların duygularının henüz dile gelmediği bir çağda, gökyüzü ile yer arasında yaşayan bir kadın vardı: Elmareya.
Elmareya, Ay’ın en içteki yüzeyinde doğmuştu. Gümüş gibi parlayan ayın içinde, rüyaları görüp dokuyanların koruyucusuydu. Ama onun görevi sadece rüyaları izlemek değildi insanların bırakamadığı duygularını, çözemedikleri saç düğümleri gibi nazikçe çözmekti. Bu yüzden elleri hep saçlarla doluydu.
Bir gün Elmareya, dünyaya en çok düşen ve en derin hisseden birinin rüyasına indi. Bu kişi, bir zamanlar yüreğini sunmuş ama karşılık alamamıştı. Zaman geçmiş, sözler unutulmuştu ama geceleri Elmareya, onun rüyalarında hep aynı kişiyi dokurken buluyordu.
Bu, yasak bir durumdu. Çünkü "Ay Dokuyucuları", sadece yaşayanların değil, duyguları sonlanmış olanların rüyasına girebilirdi. Fakat Elmareya, onun kalbindeki sesi duydu:
> “Artık onu sevmiyorum. Ama bırakamadım. Çünkü o en son hissettiğimdi.”
Ve işte o anda, Elmareya'nın ayın içinde uzanan eli, bu kişinin rüyasındaki saçlarla düğümlendi. O kadar sıkı bir bağ oluştu ki, Elmareya geri dönemedi. Ayın ışığı sönmeye başladı.
Tanrılar onu kurtarmak için bir karar verdi:
Ay’ın içinden çıkmak için o kişinin kendi saç düğümünü çözmesi gerekiyordu.
Ve böylece Elmareya, ilk kez bir rüyaya “yardım etmek için değil, kurtulmak için” indi.
O kişinin rüyalarında, önce uzaktan izledi, sonra elini tuttu, ardından onun zincirlerini çözdü. Ama son rüyada artık bağ yoktu sadece koruma vardı. O kişinin eli, Elmareya’nın elinin yerini almıştı.
Ve Elmareya o gece Ay’a geri döndü.
Ama artık Ay’ın ortasında bir iz vardı:
"Bir elin, saçları zarafetle çözdüğü figür."
Bu figür tapınaklara işlendi. Adına “Unutuşun Şefkati” dendi.
Ve kim birini sevip de karşılık alamazsa, Ay’a bakıp bu sembolü anımsar:
“Bazen en büyük sevgi, artık hissetmediğimiz birine duyduğumuz içsel şefkattir.”
snowghoul
discoholicmusic
romaincrisis
dailybridgerton
yousharknotpass
