Her seferinde son dedim. Bu son aldanışım insanoğluna. Bazen kişiler değişti hayatımda bazen mekanlar bazen de şu an olduğu gibi kilometrelerce uzaklaştım olduğum yerlerden. Ancak bazı huylarım değişmedi çok uğraştıysam da değişmedi. Ben 26 yaşında ben, hep aldanmaya hep kanmaya alışık ben. Artık bildiğim yalanlara tekrar tekrar inanmaktan, tekrar tekrar kırılmaktan yorulmuş bir ben. Yine geldim, döndüm dolaştım yine geldim hayal kırıklığına. Ne zaman anlayacağım insanların yalan yüzlerini. İnsanoğlu neden kendilerini mutlu hissettikleri yerler yerine mutsuz hissettikleri yerlerde bulurlar kendilerini. Yıllar önce kırılmış tamamen, umutsuzdum. İnsanlara, aşka, hayata karşı pek bir karamsar olduğum zamanlarım olmuştu. Sonra düştüğüm yerden kalktım kendi başıma. Hatalarla, doğrularla bir şekilde kalktım yürüdüm. Sonra hayata ve insanlara olan inancımı tekrar kazandıran biri oldu hayatımda. Sadece kısa bir sure girdi hayatıma ve sanki hayatımda hep varmış ve hep olacakmış gibi hissettim. Ancak yine özgür kız ruhumla O’nu orada bırakıp geldim bu ülkeye. Keşke farkında olabilseymişim elimde bulunan hazinenin ne kadar kıymetli olduğunu. Bana sevgiyi, sevilmeyi, güveni, mutluluğu O öğretti bana. Bense gittim. Yalnızca gittim. Hayallerim var dedim, gencim dedim. Yapacak çok şey var dedim. Geldim bu ülkeye, oysa ki orada da hayallerimi yapabilirdim, belki de daha güzel yapardım. Ancak bilemedim, şimdi de bilemediğim birçok şey var. Ancak buraların suyunu içen dönmez demişler, suyuna da kanmak istemiyordum havasına da ama insanına kandım. Uzun zamandır hayatımda biri olmadığı için kendimi sevmeye sevilmeye tekrar hazır hissetmek istedim, denemek istedim. Böyle bir şeyi çok istersen hayat sana hep tersini çıkarır ya bende de öyle oldu, hayat-ortak anlayış-ortak herhangi bir şey anlamında çok zıt biriyle karşılaştım. Hem yasça büyük hem de doğduğu büyüdüğü coğrafya karsısında büyük önyargılarımın olduğu bir yerden çıktı karşıma. Nesi hoşuma gitti diye sorguluyorum kendi kendimi, sanırım tek bulduğum şey doğal olması ve neşeli olması. Sanırım hiçbir kız depresyondayken veya reglken nutella’ya hayır demez. Benim olayım da öyle oldu sanırım. O’dan ayrılmıştım ve kendimi çok boşlukta bilmediğim bir ülkede çokça yalnız hissediyordum. Bana arkadaş oldu, abi oldu. Bir de baktım ki burada en çok görüştüğüm kişi oldu. Sanırım en son bir yılda başka bir insanla bu kadar yan yana olmadım. Hoşuma gitti ilgisi, ilgisi dediğimde sadaka gibi flörtten bile daha düşük seviyede bir şey. Ancak konuşmasını çok iyi biliyordu, sözleri çok güvenilir geliyordu, inandım. Hayatımda iki kişiye böyle boyun eğdim, birincisinin sebebi belliydi aşk-ergenlik, ikincisi nasıl böyle oldu anlamadım. Hem de tam kendimi bulduğum zaman, aşık da olmadım. Hayatıma nasıl hemen aldım söz sahibi yaptım onu. Hem de ilişki bile ortada yokken. Sadece birkaç gelecek planı muhabbetine neredeyse her şeyimi önüne serecek tüm hayatimi bağlayacaktım. İyi ki de böyle oldu, iyi ki gözüm acildi. Çok soyut anlatıyorum gibi hissettim, bu X kişisi bana duygularının zamanla gelişeceğini ve geliştiğinde sonunun evlilik ile biteceğini ancak kendisinin biraz çapkın ve flört sevdiğini en azından önümüzde ki 3 ay bu duruma göz yummamı söyledi. Çok dannnn! Oldu değil mi? Peki bu kız ne yaptı dersiniz… Tabi ki tamam dedim, tamam dedim çünkü halen aklim başka yerlerdeydi sadece aman ne olacak deneriz dedim. Taaa ki kendimi ne kadar kaptırdığımı anlayana dek. Gözümün önünde eski flörtleriyle şarap içip kahkaha atarken aklim başıma geldi. Ne kadar aptalmışım. Ancak kendime geldim. Bazen böyle düşüşleri seviyorum aslında ben düşüşleri pek seviyorum. Ancak dondum dolaştım bu sefer anladım, insan zorla sevilmez zorla da kendisini sevdiremez. Sevmek için de sevilmez. Biraz bırakmak lazım kendini akışına hayatin, bırakıp biraz kendini dinlemek lazım. Şu an o aşamadayım. Ancak bu sefer öyle iki mutlu oldum her şey ayni boka sarmayacak.
izzy806
snowghoul
jbbartram-illu
blakekathryn
2087
